Παρουσίαση του βιβλίου «Ώρες πληθυντικής αϋπνίας» | του Αντώνη Τσόκου

Για το βιβλίο θα μιλήσουν, η δημοσιογράφος Μερσιάννα Ελευθεριάδου και ο συγγραφέας Νικόλας Περδικάρης. Αποσπάσματα θα διαβάσουν, η Λένα Ματσιώρη και ο σκηνοθέτης Βλαδίμηρος Νικολούζος.
Την εκδήλωση θα συνοδεύσει μουσικά ο σαξοφωνίστας Δημήτρης Βασιλάκης.

Πέμπτη 23 Μαρτίου στο «Poems n’ Crimes Art Bar» των εκδόσεων Γαβριηλίδης. Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι.

Advertisements

Εν συντομία (XX)

harry-callahan

Δεν πιστεύω στον έρωτα
αν δεν τον δω με τα μάτια μου, είπε.
Και τον είδε.
Έκτοτε, έπαψε να πιστεύει στα μάτια της.

* Αντώνης Τσόκος

Φωτογραφία: Harry Callahan

Αντώνης Τσόκος | Ώρες πληθυντικής αϋπνίας

%cf%8e%cf%81%ce%b5%cf%82-%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%b8%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%ce%b1%cf%8b%cf%80%ce%bd%ce%af%ce%b1%cf%82

[Από τον πρόλογο της έκδοσης]


Μια αμύθητα αισιόδοξη κοπέλα έπεσε απ’ τον ουρανό στο μαξιλάρι μου. Φορούσε λευκό ψάθινο καπέλο και μπλε σατέν φόρεμα. Μου φάνηκε μυστήρια στο βλέμμα. Τη ρώτησα, από τόσους έμπειρους ονειροβάτες πώς ξέπεσε στο εμπριμέ μου μαξιλάρι. Έμεινε βουβή να ξύνει το κεφάλι της πάνω από το καπέλο. Δείγμα επικίνδυνα ευφυούς ανθρώπου. Την ξαναρώτησα. Μήπως δεν πρόλαβε να καταλάβει με την πρώτη ανάγνωση. Με κοίταξε νωχελικά. Με βλέμμα απόκοσμο και μια καρφίτσα πεταλούδα στο φουστάνι.

Αντώνης Τσόκος -  Ώρες πληθυντικής αϋπνίας – Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Παραμονεύοντας τα Χριστούγεννα

euca

Παραμονή Χριστουγέννων. Άρωμα ζυμωτού ψωμιού και ζεστής σοκολάτας αναδύεται από το διαμέρισμα του τρίτου ορόφου της οδού Φιλολάου. Η καμπάνα από την εκκλησία του Προφήτη Ηλεία ηχεί μελωδικά στον αττικό ουρανό. Βαριά ανδρικά, ανακατεμένα με ευγενικά γυναικεία βήματα,  ακούγονται από τη μαρμάρινη σκάλα.

Ο Συνταγματάρχης Αουρελιάνο Μπουενδία, φορτωμένος εκατό χρόνια μοναξιά, βαδίζει με αυστηρό βήμα. Πλάι του, ατάραχη παρά την ομορφιά που εκπέμπει, η ωραία Ρεμέδιος.

Οι δείκτες του μαύρου επιτοίχιου ρολογιού μετρούν σχολαστικά την ώρα. Όλοι οι καλεσμένοι έχουν καταφθάσει. Ο Κώστας Καρυωτάκης με την Μαρία Πολυδούρη. Ο Ευγένιος Ιονέσκο. Ο   Μπομπ Ντίλαν. Ο Τέβιε με το αστροστολισμένο του βιολί. Ο  Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Η Άγκαθα Κρίστι. Ο Γιάννης Ρίτσος. Ο παραδεισένιος  προβολατζής Αλφρέδο με τον μικρό μαθητευόμενό του Σαλβατόρε.

Στη βορινή σάλα με θέα τη στολισμένη συνοικία, περικυκλωμένο από δεκατρείς καρέκλες, το ξύλινο παραλληλόγραμμο τραπέζι είναι έτοιμο να υποδεχτεί τους ξεχωριστούς καλεσμένους. Η γιαγιά Βασιλική έχει φροντίσει ως και την παραμικρή λεπτομέρεια. Λευκό τραπεζομάντηλο, πετσέτες με κεντημένα κόκκινα τα ονόματα των καλεσμένων. Μπλε κρυστάλλινα ποτήρια, ξύλινα χειροποίητα μαχαιροπήρουνα, πολύχρωμα πήλινα πιάτα και τρία μπρούτζινα κηροπήγια με γκρενά κεριά στο κέντρο του τραπεζιού.

Άρωμα γιαγιάς, παραμύθια, ποίηση, έρωτας, όνειρα, μελωδίες, μυστήριο, νοσταλγία, μαγεία θεάτρου, λογική, παραλογισμός, μοναξιά. Όλα στο ίδιο τραπέζι.

Το ρολόι δείχνει μεσάνυχτα. Η Άγκαθα Κρίστι επιθεωρεί το σκοτάδι. Πλάι στο τζάκι, ο μικρός Σαλβατόρε, υπό το αυστηρό βλέμμα του συνταγματάρχη και το ζεστό χαμόγελο της Ρεμέδιος, ακούει μαγεμένος τις Χριστουγεννιάτικες ιστορίες του παραμυθένιου Χανς. Όρθιοι μπροστά στην ξύλινη μπαλκονόπορτα, ο Καρυωτάκης , ο Ιονέσκο, η Πολυδούρη και ο Αλφρέδο κοιτούν σιωπηλοί το χιονισμένο τοπίο.

Η γιαγιά Βασιλική στην αγαπημένη της κίτρινη μπερζέρα απολαμβάνει τους καλεσμένους της. Ο Γιάννης Ρίτσος ακουμπισμένος στο μπράτσο της πολυθρόνας απαγγέλει τη σονάτα του σεληνόφωτος, συνοδεία της φυσαρμόνικας του Μπομπ Ντίλαν και του υπαίθρου βιολιού του Τέβιε.

Ίχνη αγάπης και χιονιού… Παραμονή Χριστουγέννων. Παραμονή της πιο πιστευτής νύχτας του χρόνου…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος

Φωτογραφία: Eugène Atget

Αδίστακτα απογεύματα

Bruno Barbey
Καταψηφίζαμε τον ήλιο.
Ασταμάτητα.
Ώσπου έδυε απ’ το θρόνο του.
Φορούσαμε τ’ αδίστακτα
απογευματινά χαμόγελά μας,
ρυθμίζοντας τους χτύπους της καρδιάς
στο αυτονόητο.
Ανοιγοκλείναμε τα καλοκαιρινά μας μάτια
με ένταση πρωτόγονη,
προσβάλλοντας βάναυσα
τη σιωπή των ενηλίκων.
Είχαμε όλοι γεννηθεί απόγευμα,
έξω από ένα ψυγείο με ΑΣΤΥ παγωτά.
Οι ανάσες μας, μύριζαν γρανίτα λεμονιού.
Στα γόνατά μας ξεχειμώνιαζαν
οι πιο αστείοι μώλωπες.
Ζούσαμε ο ένας τη συνέπεια του άλλου,
με αφοπλιστική συνέχεια.
Ήμασταν όλοι Ενεστώτες.
  • Αντώνης Τσόκος
8 χρόνια σΤεριανή ζάΛη.
Φωτογραφία: Bruno Barbey