William Butler Yeats | Οἱ Λόγιοι

Keith Carter

ΓΥΜΝΑ κεφάλια πού ξεχνοῦν τίς ἁμαρτίες τους,
Γερο-λογίων σεβαστά καί φαλακρά κεφάλια,
Σχολιάζουν, ἐξηγοῦν κι ἐπιμελοῦνται στίχους
Πού νέοι ἄντρες, στριφογυρνώντας σέ κρεβάτια,
Ἔγραψαν μέσα σ’ ἐρωτικά δεινά
Γιά νά παινέψουν τήν ἄπραγη ὀμορφιά.

Σέρνονται ὅλοι έκεῖ ͘  βήχουν μές στό μελάνι͘
Ὅλοι μέ τά σκαρπίνια φθείρουν τό χαλί ͘
Ὅλοι νομίζουν ὅ,τι νομίζουν καί οἱ ἄλλοι ͘
Ὅλοι τους εἶναι μέ γνωστούς γνωστῶν γνωστοί.
Μά, Κύριε, τί θά ‘λεγέ ἡ ἀφεντιά τους
Ἄν εἶχε ὁ Κάτουλλος τό βάδισμά τους;

Μετάφραση: Σπύρος Ηλιόπουλος  
Φωτογραφία: Keith Carter

Emily Dickinson| Είμαι ο κανένας! Εσύ είσαι ποιός;

Lin Delpierre
Είμαι ο κανένας! Εσύ είσαι ποιός;
Είσαι – κι εσύ – Κανένας;
Τότε μαζί ζευγάρι κάνουμε!
Και μη μιλάς! μήπως μας εξορίσουν – ξέρεις!
Τι βαρετό – να ‘σαι – ο Κάποιος!
Πόσο δημόσιο – ένα βατράχι ας πούμε κάπως –
Που τ’ όνομά του – έναν Ιούνη ατελείωτο – κοάζει –
Σ’ έναν Λασπότοπο που το θαυμάζει!
Μετάφραση: Έλλη Συναδινού
Φωτογραφία: Lin Delpierre

John Ashbery | Ωδή στον Τζον Κητς

Sergio Larrain

Σε χώρα σκοτεινή γεμάτη συκιές
και βυσσινιές και μαρμελάδα από δαμάσκηνα
και κύβους με γράμματα στις πλευρές τους, η χρυσή σάλπιγγα
καλωσορίζει τα ψάρια από κόκκινο χαρτί.

Ο βασιλιάς έχει μόνο ένα μάτι,
είναι όμως στρογγυλό
σαν πιάτο και βλέπει
ό,τι δεν μπορούν να δουν οι άλλοι,
των σοφών εξαιρουμένων. Χείμαρροι από κάτι
έχουν μέσα στο απόγευμα πλημυρίσει
τα θησαυροφυλάκια και έχουν καλύψει τις κορυφές
με αδρανή μεγαλοπρέπεια. Θα πρέπει κανείς
είτε να εκτελέσει τις διαταγές αυτές είτε να πεθάνει
στην εξίσωση που μας ενώνει.
Το να περιμένεις λεωφορείο απαιτεί μεγαλύτερη αντοχή
ή να παραμονεύεις κάτω από μια κλαίουσα οξιά.

Μετάφραση: Βασίλης Παπαγεωργίου 
Φωτογραφία: Sergio Larrain

Μαγεία | Πιερ Ζαν Ζουβ

Martin Munkacsi

Είσαι ο πόνος μου ο τρόμος μου η αγάπη μου
ώ φαντασία
είσαι ο δήμιός μου ώ βιβλίο όπου μετέφρασα
το βουνό το ποτάμι και το πουλί
είσαι η δυστυχία μου ώ εξομολόγηση
έτσι μιλούσε ο έκπτωτος ποιητής
και ξέσκιζε το βιβλίο του τυπωμένο μες των ανθρώπων
τις πόλεις

Αλλά η άλλη φωνή του ολόγιομη μ’ έναν ψίθυρο ιτιάς
απαντούσε
ώ άχαρο βιβλίο ώ ποίημα αποτυχημένο,
πλάνη πλάνη παντοτινή εκείνου που δεν έπραξε ακόμη

Ώ είσαι ο τελευταίος μου τόπος το φρούριό μου
ενάντια στο στρατό των απίστων
αλλού μονάχα ερείπια κι εσύ τόπος ιερός
μήπως ο δαίμονας απέτυχε ό, τι στ’ αλήθεια θέλησε;

Και τι θέλει ο δαίμονας-
ένα βιβλίο
απαντούσε η φωνή του φωτισμένη μ’ ένα αρχαίο ηλιακό
κυπαρίσσι
το δικό σου το δικό μου ή το άλλο,
γραμμένο καθ’ υπαγόρευση
κι όλα τα πουλιά τραγούδησαν πολλές φορές πάνω στον
ουρανό

Κι ο ποιητής ήταν ακόμη μια φορά επιφωτισμένος
μάζευε τα κομμάτια του βιβλίου ͘ ξαναγινόταν τυφλός
και αόρατος
έχανε την οικογένειά του, έγραφε τη λέξη της πρώτης
λέξης του βιβλίου.

Απόδοση: Νίκος Λεβέντης

Φωτογραφία: Martin Munkacsi

Κρέμασα το ποίημά μου | Ευγένιος Γεφτουσένκο

Lartigue 16

Κρέμασα το ποίημά μου σ’ ένα ψηλό κλαδί.
Κοίτα το που χτυπιέται με τον άνεμο.
Ξεκρέμασέ το, μου είπες, σταμάτα το μαρτύριό του.
Ξαφνιασμένοι οι διαβάτες, το βλέπουν τόση ώρα!
Το δέντρο χαιρετά, κινώντας το ποίημά του.
Δεν υπάρχει τίποτα για απάντηση. Πρέπει να φύγουμε.
– Θα το απαρνηθείς;
Μάλλον.
Μα μη φοβάσαι, αύριο ένα άλλο θα ‘χει την ίδια τύχη.
Θα ‘πρεπε να ξοδεύομαι σε τέτοια παιχνίδια;
Ένα ποίημα δεν βαραίνει πολύ το κλαδί ενός δέντρου.
Θα γράψω για σένανε όσα θελήσεις,
τόσους στίχους όσα και δέντρα υπάρχουν.
Κι ύστερα τι θ’ απογίνει με μας τους δυο;
Ίσως όλα αυτά να τα ξεχάσουμε πολύ γρήγορα;
Όχι!
Λίγο να μας πιάσει η κούραση στο δρόμο
και θα μπορέσουμε να ξαναδούμε το μέρος.
Το δέντρο χαιρετά, κινώντας το ποίημά του.
Τότε θα ξανά ‘ρθει το χαμόγελό μας.
– Πάμε!

Μετάφραση: Ανδρέας Καραντώνης
Φωτογραφία: Jacques Henri Lartigue

Σχέδιο μέλλοντος | René Crevel

Τα δάχτυλα των ποδιών μας θα παίξουν κλίμακες,

Μετά από το παιχνίδι των αναγραμματισμών,

ένας ποιητής

νησιά

θεωρεί

από πορσελάνη υστερίας.

Στους δρόμους μετρήστε τους ορόφους,

από τον όγδοο των καινούργιων κατοικιών

πέφτουν, πέφτουν οι έρωτες.

Ανάμεσα στις ηπείρους θα βάλουμε πέτρινα αναχώματα.

Πάντως το Ζερόμ τ’ όνομα ενός λουλουδιού ακόμα δε θα είναι.

Μετάφραση: Ελένη Κόλλια