Λέξεις με ρούμι VI

Luigi Ghirri

– Ήξερες πως υπάρχουν ζωντανοί ποιητές;

– Πρώτη φορά το ακούω.

– Να σου διαβάσω έναν στίχο;

– Όχι.

– Γιατί;

– Είμαι υπέρ του θανάτου στην τέχνη.

– Κι οι ζωντανοί τι θ’ απογίνουν;

– Θα γεννηθούν κι αυτοί κάποτε.

– Γνωρίζεις πότε;

– Μετά το θάνατό τους.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος
Φωτογραφία: Luigi Ghirri

Λέξεις με ρούμι V

00360_11

– Μυρίζει οινόπνευμα η ατμόσφαιρα.

– Το φεγγάρι ευθύνεται.

– Έχει πιει;

– Κάθε βράδυ πίνει.

– Πρώτη φορά μυρίζει.

– Είναι γιατί παρέμειναν κλειστά τα νυχτολούλουδα.

– Αυτά πάλι, γιατί δεν άνοιξαν;

– Δεν τα βρήκαν με την αποψινή νύχτα.

– Τι ζήτησαν;

– Δικαιοσύνη. 

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος    Φωτογραφία: Steve McCurry 

Λέξεις με ρούμι IV

14

–  Θα μ’ αγαπήσεις επιτέλους;

–  Δεν προλαβαίνω σήμερα.

–  Αύριο;

–  Δεν υπάρχει αύριο στην αγάπη.

–  Μ’ αγάπησες ποτέ;

–  Σ’ αγαπώ τις ώρες που κοιμάσαι.

–  Και την ημέρα;

–  Με τόσο φως δεν βλέπω ν’ αγαπήσω…

 Κείμενο - Φωτογραφία: Αντώνης Τσόκος

Λέξεις με ρούμι (III)


– Παραμονή της πιο ακμαίας μέρας του Γενάρη θα βγω να ξεφλουδίσω τα όνειρά μου.

– Απ’ άκρη σ’ άκρη αφελής! Ποια έγκριτη στιγμή θα βρεις να τα ενσαρκώσει ;

Aν σπάσω τα δεσμά των εισαγωγικών, την πιο ενοχική σιωπή θα συγκινήσω.

– Όσο βαθιά κι αν ξεφλουδίσεις, σάρκα αδύνατον να βρεις να τους ταιριάξει.

– Η  σάρκα ξέρει μόνο να σαπίζει.  

–  Απειρότεχνος κτίστης, μοναχικών στιγμιότυπων. Αυτό θέλεις καταντήσεις;  

– Ονειρέψου μαζί μου…

– Μου φέρνεις υπνηλία.  

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com

Λέξεις με ρούμι (II)

418201
– Αναθεματισμένη αφηρημάδα…

– Τί έπαθες;

–  Ψάχνω τη ζωή μου. Δεν τη βρίσκω πουθενά.

– Εγώ την έχω! Τη βρήκα, πεταμένη στο πάτωμα και τη μάζεψα.

– Πού την έχεις;

– Συμπλήρωσα, με το μολύβι που μου χάρισες, τα κενά που υπήρχαν, και την έχω φυλαγμένη.

–  Φεύγω.

– Με τη ζωή σου τί να κάνω;

– Κράτησέ την. Μου είναι άχρηστη δίχως τα κενά.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com

Λέξεις με ρούμι (I)

12
Τι κάνεις εσύ εδώ; τη ρώτησε, με αυστηρό ύφος η, ντυμένη στα κόκκινα, γυναίκα.

-Περιμένω τη σειρά μου να ζήσω.

-Με κοροϊδεύεις κοπέλα μου;

-Όχι, κυρία. Ποτέ. Ίσα, ίσα, σέβομαι την ηλικία σας.

-Δεσποινίς είμαι.

-Συγνώμη, αλλά ο δάσκαλός μου μας έλεγε να αποκαλούμε όλες τις γυναίκες κυρίες. Μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

-Ξέρεις τι είναι εδώ;

-Το γραφείο του υπουργού.

-Και σε ξαναρωτάω. Τι κάνεις εσύ εδώ;

-Περιμένω να μου μιλήσετε στον πληθυντικό Δεσποινίς.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com