Ειρηνική αγανάκτηση


Απόγευμα Κυριακής. Αγανακτισμένης Κυριακής. Μακριά από βουλιαγμένους καναπέδες, φιλήσυχους φόβους και Όλγες που Τρέμουν. Απόγευμα Κυριακής, σημειωτόν στα πεζοδρόμια της Βασιλίσσης Σοφίας.

Απόγευμα αγανακτισμένης Κυριακής, συντροφιά μαθητών και φοιτητών με εξασφαλισμένη κάρτα ανεργίας. Γεννημένων και  αγέννητων παιδιών με υποθηκευμένο μέλλον. Ξεζουμισμένων εργαζομένων και εξαθλιωμένων συνταξιούχων. Εν ενεργεία και εν δυνάμει ανέργων. Συντροφιά αγανακτισμένων Ελλήνων.

Απόγευμα Δευτέρας, Τρίτης, Τετάρτης, Πέμπτης, Παρασκευής, Σαββάτου…

Στην πλατεία. Μέχρι να επιστρέψει η γλυκιά μελαγχολία των Κυριακών.

Πλατεία : Μεγάλη επίπεδη και ειδικά διαμορφωμένη έκταση μέσα σε πόλη ή χωριό. Ο χώρος για τους θεατές μπροστά από σκηνή θεάτρου ή ορχήστρας.

Advertisements

Τί ώρα ξημερώνει στα υπόγεια;


Κόψτε τους μισθούς τους.

Κόψτε τους τα επιδόματα.

Κόψτε τους τις συντάξεις.

Κόψτε τους το τσιγάρο.

Κόψτε τους την ελπίδα.

Κόψτε τους τα πόδια. Μαχαίρια υπάρχουν…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com

Έξω από τη βιτρίνα


Βράδυ Δεκέμβρη. Καμένα λαμπάκια. Παγκάκια αστέγων, τυλιγμένα σε γιορτινές εφημερίδες. Τραπέζια στρωμένα μοναξιά. Κακά παιδιά.

Οι γιορτές παραμονεύουν  παντού. Κρέμονται στις νεραντζιές,  τις γυμνές μουριές, τις ελιές, τα νεκρά έλατα. Αγκαλιάζουν τα μπαλκόνια, γίνονται φωτεινοί σκούφοι για τις ταράτσες.

Οι συνειδήσεις όσων ζουν μέσα από τη βιτρίνα ξυπνούν από τη χειμερία νάρκη. Η ανθρωπιά φωτίζεται με πολύχρωμα εκτυφλωτικά λαμπάκια. Καλοσύνη και αγάπη χορεύουν φλογερό τανγκό. 

Βράδυ Δεκέμβρη. Τα παιχνίδια τι γυρεύουν μέσα από τη βιτρίνα; 

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com

Μαριονέτες

111
Είμαι ένα άψυχο αντικείμενο.

Κάποτε, ήμουν άνθρωπος. Μπορούσα να κουνώ τα χέρια, τα πόδια και το μυαλό μου, προς όποια κατεύθυνση ήθελα. Ζούσα σ’ έναν κόσμο ζωντανό.

Ένιωθα τον πόνο, την ευτυχία, την χαρά, την απογοήτευση. Τώρα δεν νιώθω τίποτα. Τίποτα πέρα από φόβο. Φοβάμαι μην κόψουν τις χορδές που με κινούν. Έχω ξεχάσει πώς είναι η ζωή πέρα από το παράπηγμά μου. Τρέμω στη σκέψη, πως κάποτε θα πάψουν να επενδύουν το μέλλον τους στους δικούς μου φόβους.

Ένα πλαστικό σημαιάκι ανεμίζει στα χέρια μου. Είμαι μια σιωπηλή μαριονέτα.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com

Τα όμορφα δάση όμορφα καίγονται

105
Το δάσος έτσι κι αλλιώς θα καεί, τουλάχιστον να σωθούν τα σπίτια
. Αυτά τα καμμένα λόγια δημοσιογράφου τηλεοπτικού σταθμού, κρατώ. Μαζί με τις στάχτες από τα δέντρα, τα πουλιά και τα ζώα που κάηκαν ζωντανά.

Τα λόγια ενός ανθρώπου που μεγάλωσε, σπούδασε και ζει σε μια χώρα που κυβερνήθηκε, κυβερνάται και θα κυβερνάται από ένα εξοχικό κράτος. Που κατοικείται από πολίτες με ασθενή μνήμη και εξαγοράσιμη συνείδηση.

Τα τελευταία λόγια, στο καθιερωμένο καλοκαιρινό μνημόσυνο της φύσης. Μνημόσυνο, που θα τιμήσουν όλοι οι «τεθλιμμένοι συγγενείς». Όλοι, με δάκρυα στα μάτια, θα εκφράσουν την οδύνη τους για το ατυχές αυτό συμβάν. Θα φωτογραφηθούν με τη νεκρή φύση και θα γεμίσουν υποσχέσεις τη μητέρα της, ότι δε θα την αφήσουν στη μοίρα της, ότι θα την βοηθήσουν με κάθε μέσο, με κάθε κόστος. Κι όταν σιγουρευτούν ότι ο ήλιος βρίσκεται πια πίσω από το βουνό, θα βγάλουν τις μάσκες τους και θα αρχίσουν να μοιράζουν τα υπάρχοντά της.

Μετά από λίγα χρόνια, αφού τα μνημόσυνα θα έχουν τελειώσει, ο άτυχος δημοσιογράφος θα διηγείται στα εγγόνια του ιστορίες για δάση γεμάτα δέντρα, πουλιά και ζώα. Για δάση, που δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν. Για δάση, που χάθηκαν σαν ήρωες για να σωθούν τα σπίτια. Για να μη χαθεί το πολύτιμο τσιμέντο.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com

Εμένα οι φίλοι μου είναι πουλιά

1787
Πάντα έτρεφα μια συμπάθεια στους κακούς. Αυτή η συμπάθεια ξεκίνησε από τα παραμύθια και συνεχίστηκε στην πεζή πραγματικότητα. Στα παραμύθια, τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ο κακός ήρωας δεν ντρεπόταν γι’ αυτό που ήταν, και ως εκ τούτου δεν έκρυβε την ταυτότητά του. Στη ζωή όμως, οι ρόλοι δεν είναι το ίδιο διακριτοί. Οι κακοί είναι κρυμμένοι, πίσω από μάσκες καλοσύνης. Είναι κοινωνικά αποδεκτοί.

Αυτές τις ημέρες, πραγματοποιείται μια έκθεση για το κυνήγι και το ψάρεμα.  Διακόσιες πενήντα χιλιάδες οι κυνηγοί, σκέφτεται ο αξιοσέβαστος υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, παίρνει αγκαζέ τον Γενικό Γραμματέα, περνάει να πάρει και τον Δήμαρχο της Αθήνας- που πετάει τη σκούφια του για εκδηλώσεις -και πηγαίνουν όλοι μαζί να την εγκαινιάσουν. Κόβουν την κορδέλα, βγάζουν τις απαραίτητες φωτογραφίες και στη συνέχεια ακολουθεί ο λόγος του Υπουργού.

 «Στη σημερινή εποχή όπου η αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου παραμένει ένα διαρκές ζητούμενο, το κυνήγι, το ψάρεμα, αποτελούν τη σταθερή γέφυρα επαφής με τη φύση και έναν αυθεντικό τρόπο για να συνεχίσει να κρατά ο άνθρωπος τους δεσμούς του με το περιβάλλον και την άγρια ζωή, πάντοτε με κανόνες, μέσα σ’ ένα πλαίσιο σεβασμού, αυτοσυγκράτησης και συνειδητής προσπάθειας για τη διατήρηση και προστασία των φυσικών αποθεμάτων. Το κυνήγι όταν διεξάγεται με τους δέοντες κανόνες αποτελεί κατά μία έννοια και μια μορφή αντίστασης στην αποξένωση του σύγχρονου ανθρώπου από το φυσικό περιβάλλον.
Γι’ αυτό και πολύ εύστοχα οι Κυνηγετικές Οργανώσεις έλεγαν παλιά σ’ ένα πετυχημένο σύνθημά τους «Η φύση βιώνεται, δεν αποστειρώνεται». Για εμάς, στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων το κυνήγι και η προστασία του περιβάλλοντος δεν είναι αντικρουόμενες έννοιες αλλά συμβατές και αλληλοσυμπληρούμενες. Το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων αντιμετωπίζει με αίσθημα αυξημένης ευθύνης τα ζητήματα διαχείρισης της φύσης και της υπαίθρου στην Πατρίδα μας, για να μην υποπέσει στο ολίσθημα της “πλειοδοσίας” ώστε να γίνει αρεστό στον κόσμο των κυνηγών – ψηφοφόρων. Ά
λλωστε ούτε και οι κυνηγοί θα ήθελαν κάτι τέτοιο από εμάς».
Ο κ. Υφυπουργός αναφέρθηκε
και  στο νέο πλαίσιο άσκησης της θήρας μετά την ημερίδα που πραγματοποιήθηκε προσφάτως στη Δράμα με κύριες κατευθύνσεις την εκπαίδευση των υποψηφίων για τη χορήγηση άδειας θήρας κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, τον αυστηρό έλεγχο της λαθροθηρίας, τον εμπλουτισμό της πανίδας, την ίδρυση Ειδικού Σώματος Ελεγκτών Θηροφυλακής. Ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο κ. Κιλτίδης τόνισε:
«Σ’ αυτή την κόχη της Ευρώπης που ζούμε εμείς, οι άνθρωποι της υπαίθρου διατήρησαν διαχρονικά ως πολύτιμο θησαυρό τις παραδόσεις, τη γλώσσα, την ιστορία, τον τρόπο ζωής, τις πολιτισμικές και πολιτιστικές αξίες αυτής της Πατρίδας. Οι αγροτικές κοινωνίες ήταν αυτές που διαμόρφωσαν τα τραγούδια μας, τα μοιρολόγια, αισθήματα και συμπεριφορές, τους ίδιους τους μύθους ή την υπερβολή τους. Στις τοπικές κοινωνίες της υπαίθρου, το κυνήγι συνεχίζει να αποτελεί μέρος της κουλτούρας τους αλλά και πολύτιμο στοιχείο εσωτερικής συνοχής.
Κάθε απόπειρα να χαράξει κανείς πολιτική για την ύπαιθρο χωρίς να λάβει υπόψη τις ανάγκες και τη θέληση των ανθρώπων που ζουν εκεί, εκ προοιμίου είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Η λύση είναι μόνο μία: Ειλικρινής διάλογος, αμφίπλευρη ενημέρωση, μα πάνω απ’ όλα σεβασμός της Πολιτείας στην άποψη για τη ζωή που αντιπροσωπεύουν οι άνθρωποι της υπαίθρου».

Με απλά λόγια, το Υπουργείο έχει υπό τη σκέπη του μόνο τους νόμιμους κυνηγούς. Για τους άλλους , δηλαδή τους παράνομους, δεν φέρει καμία ευθύνη. Για να τους ξεχωρίζουν μάλιστα από τους καλούς τους  ονομάζει λαθροθήρες.

Ποια είναι η διαφορά ενός κυνηγού από ένα λαθροθήρα όμως; ,θα σκεφτεί κάποιος κακόπιστος. Πουλιά και ζώα σκοτώνουν οι κυνηγοί για την πλάκα τους , πουλιά και ζώα σκοτώνουν και οι λαθροθήρες.

Κυνηγός: Ο οικογενειάρχης που φορά καθαρή στολή, έχει, νέας τεχνολογίας όπλο, τετρακίνητο καλογυαλισμένο όχημα και φιλάει πάντα τα παιδιά του πριν ξεκινήσει για το νόμιμο χόμπι του.  (Ο καλός)

Λαθροθήρας: Δεν έχει οικογένεια, ούτε καλή δουλειά, φορά βρώμικο τζιν, έχει ακόμη το παλιό όπλο του παππού του και οδηγεί ένα λασπωμένο φορτηγάκι.  (Ο κακός)

Συμπέρασμα:

Για το επίσημο κράτος, χρόνια τώρα, σημασία δεν έχει αν σκοτώνονται πουλιά ή αν κοντεύουν να εξαφανιστούν σπάνια είδη ζώων, πράγμα για το όποιο φέρουν την ίδια ευθύνη και οι κυνηγοί και οι λαθροθήρες και οι εκάστοτε ψηφοθήρες πολιτικάντηδες. Σημασία έχει, αυτό να γίνεται με τους κανόνες που έχει θεσπίσει η πολιτεία.

Οι κυνηγοί πάλι από την πλευρά τους, τα έχουν με τους λαθροθήρες γιατί, σε αντίθεση μ’ εκείνους, δεν σέβονται το θήραμα. Όπως είναι κατανοητό αγαπητή τσίχλα, δεν μας ενδιαφέρει η ζωή σου αλλά ο τρόπος με τον οποίο θα σου την στερήσουμε. Τηρώντας δηλαδή, το απαραίτητο savoir vivre.

Δε συνηθίζω να δίνω συμβουλές αλλά θα κάνω μια εξαίρεση, για κυνηγούς και λαθροθήρες. Αν σας αρέσει τόσο πολύ το παιχνίδι με τα όπλα, υπάρχουν και τα σκοπευτήρια. Πηγαίνετε εκεί και σκοτώστε  όσο ελεύθερο χρόνο θέλετε. Σταματήστε να ψάχνετε τον χαμένο ανδρισμό σας, σημαδεύοντας ανυπεράσπιστα πουλιά και ζώα. Πιστέψτε με, το ακριβώς αντίθετο αποδεικνύουν οι  πράξεις  σας. 

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com