Michel Foucault | Ο ωραίος κίνδυνος

IMG_4865

C.B. : Σκέφτομαι εδώ ποιά είναι ίσως η σχέση με τον θάνατο για έναν συγγραφέα σαν τον Genet. Όταν γράφει για τον λαό των νεκρών, όταν θέλει να εμψυχώσει το θέατρο του θανάτου, να διακονήσει αυτό το θέατρο της σκιάς, τοποθετείται εκούσια από την άλλη πλευρά, στην ανάποδη του δικού μας κόσμου, συγχρόνως για να επιτεθεί στον δικό μας και να τον ξεπεράσει. Υπάρχει επίσης στο έργο του μια θέληση να προσδώσει αξία στο έγκλημα, να βάλει τον αναγνώστη στη θέση του θύματος. Η στάση του είναι ποιητική και συγχρόνως περιπαθής. Στο έργο σας μου φαίνεται πως αυτή η σχέση είναι εξαιρετικά διαφορετική, στο μέτρο που το βλέμμα σας πάνω στον θάνατο είναι ένα βλέμμα κλινικό, ουδέτερο.

M.F. : Ναι. Δεν έχω την αξίωση να σκοτώσω τους άλλους με τη γραφή μου. Δεν γράφω παρά στο φόντο του ήδη κατεκτημένου θανάτου των άλλων. Ακριβώς επειδή οι άλλοι είναι νεκροί, μπορώ εγώ να γράψω ως εάν τρόπον τινά να με είχε εμποδίσει να γράψω η ζωή τους όσο ήταν εδώ, όσο χαμογελούσαν, όσο μιλούσαν. Την ίδια στιγμή, ο μόνος φόρος τιμής που μπορεί να τους αποδώσει η γραφή μου είναι να ανακαλύψει την αλήθεια της ζωής τους και συγχρόνως του θανάτου τους, το νοσηρό μυστικό που εξηγεί το πέρασμα από τη ζωή τους στον θάνατό τους. Αυτή η σκοπιά των άλλων εκεί που σκόνταψε η ζωή τους στον θάνατο, ιδού κατά βάθος για μένα ο τόπος δυνατότητας της γραφής.

Ο ωραίος κίνδυνος - Michel Foucault - Άγρα, 2013
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s