Ξέρεις τι θα ‘θελα ;

tsokos
Να είναι Μάιος. Δώδεκα και μισή το μεσημέρι.
Να φορώ το αγαπημένο μου μπλε πουκάμισο και να πίνω παγωμένη μπίρα στο
Use.
Να περιεργάζομαι το μεταλλικό μπολάκι με τους ξηρούς καρπούς και τις σταφίδες.
Τα περιστέρια να τρώνε κέικ σοκολάτας.
Να μυρίζει έντονα καυσαέριο.
Απ’ το απέναντι παράθυρο ν’ ανεμίζει η λευκή κουρτίνα.
Να αγναντεύω τη βιτρίνα του «Μωβ σκίουρου» και να σε περιμένω να μισήσουμε την άνοιξη μαζί.

Κείμενο - Φωτογραφία: Αντώνης Τσόκος
Advertisements

12 thoughts on “Ξέρεις τι θα ‘θελα ;

  1. Αυτή η τελευταία φράση…άλλαξε όλη την εικόνα. Τη δυνάμωσε. Σαν άερι που καλωσορίζει το καλοκαίρι γιατί βαρέθηκε την Άνοιξη…;)

  2. Θα θελα να μου βαλετε λιγο χειμωνα ακομη παρακαλω, δεν το χορτασα. Κι οταν ερθει η ανοιξη σιως προσποιηθω κι εγω μαζι σας οτι την μισω. Καπου μεσα μου ομως θα απολαμβανω καθε μικρη αναγεννηση που ξετρυπωνει τριγυρω μου 🙂 Ως τοτε μου υποσχεθηκαν κρυο και χιονια στα ορεινα απο την Κυριακη.

    Μια ομορφη μερα να εχεις Αντωνη μου

  3. Νωχελικό μεσημέρι στο κέντρο. Τότε που μόνο να περιμένεις κάτι θες/μπορείς, γιατί όλα σου φαίνονται ακίνητα ακόμα και τα περιστέρια και η κουρτίνα και η φιγούρα στην ίδια την βιτρίνα.

  4. εγώ, πάλι, είχα έντονα την αίσθηση -ως χθες τουλάχιστον- ότι είναι τέλη άνοιξης- καλοκαίρι κι ότι ετοιμάζομαι για διακοπές! Κατά τ’ άλλα χαίρομαι που είμαστε ακόμα στο χειμώνα, τα χέρια μου δεν είναι ακόμη έτοιμα να σουλατσάρουν χωρίς τη θαλπωρή μιας τσέπης…(:
    (ήθελα, Αντώνη να σου πω και για το βιβλίο σου, που το διάβασα μέσα στις γιορτές, πόσο μου άρεσε! μάλιστα πήρα ακόμη δύο για να τα χαρίσω, το ένα βρήκε τη θέση του ήδη σε μια βιβλιοθήκη και το άλλο ταξιδεύει τον Ατλαντικό!)

  5. Κόκκινα παπούτσια

    Το σχόλιό σου μου έφερε στο νου ένα παλιό σου κείμενο στο οποίο υπάρχει μια φράση που αδυνατώ να ξεπεράσω, «βάζω τα χέρια μου στις τσέπες και πιάνω συνδετήρες» (συγχώρεσε με αν δεν είναι ακριβώς έτσι, έχουν περάσει χρόνια).

    [Σ’ ευχαριστώ απ’ την καρδιά μου για το βιβλίο! Σου χρωστάω και μια αφιέρωση. 🙂 Να ευχαριστήσεις, εκ μέρους μου, και τους φίλους σου για τη φιλοξενία στις βιβλιοθήκες τους 🙂 ]

  6. ναι, ξέρω ποιο λες. Εκείνο το κείμενο ίσως και να είναι το πιο αγαπημένο μου και σίγουρα από τα πλέον αυτοπεριγραφικά μου. Το’χα στο μυαλό μου κι όταν σου’γραφα το σχόλιο, και γενικά τις σκέψεις αυτές κάνω κάθε χειμώνα. Για να μη μιλήσω για τους πανταχού παρόντες συνδετήρες..!

    Όσο για το βιβλίο, μη μ’ ευχαριστείς. Τα καλά πράγματα πρέπει να τα λέμε. Και τώρα που το ξανασκέφτομαι, νομίζω πως θα πάρω άλλο ένα για να το στείλω ταξίδι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s