Ρόπτρο

5958136018_4f2ec79d68_z
Η αλμύρα των ανοιξιάτικων δακρύων οξείδωσε την έντονα ενοχική διάθεσή μου…

Ποτέ δεν ισορρόπησα  στις άκρες των δαχτύλων μου απ’ το πατάρι τ’ ουρανου ένα άστρο ημιθανές για εσένα ν’ αναστήσω.

Μαύρο στιχάκι της γραμμής  δεν ναύλωσα στη σκέψη σου.

Δεν ονειρεύτηκα Παρασκευή τη μοναξιά των άδειων σου χειμώνων.

Ένα κουτό ζαχαρωτό δεν σου έχω ξετυλίξει.

Τα κεφαλαία γράμματα της τελευταίας εν ζωή αλφαβήτου δεν φύλαξα δικά σου. Του ανθρώπου που με δίδαξε να λύνω το σκοτάδι.

Κανείς δεν έχει αδιαφορήσει για εσένα όπως εγώ. Αν επιμένεις ν’ αγαπάς

αυτό να το θυμάσαι.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Εικόνα: Brooke Shaden
Advertisements

10 thoughts on “Ρόπτρο

  1. Θα’θελα να τα διαβάσω αυτά τα λόγια ανάποδα. Σαν τον τίτλο στο βιβλίο του Βασίλη Αλεξάκη «Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα» που σημαίνει σε θυμάμαι συνέχεια…Γιατί αν τα διαβάσω «ίσια»…χμμμ…Τόση αδιαφορία μπορεί να σκοτώσει θαρρώ…

  2. Kovovoltes

    Δυστυχώς η αγάπη κάποιων ανθρώπων περνά σε δεύτερη μοίρα. Τη θεωρούμε δεδομένη γιατί δεν κοπιάσαμε ποτέ να την αποκτήσουμε. Γιατί μας προσφέρεται χωρίς ανταλλάγματα.

    Τόση αδιαφορία μπορεί να σκοτώσει, έχεις απόλυτο δίκιο!

  3. Δεν ξερω μια αγαπη αν «ξοεδευεται» επειδη θεωρειται δεδομενη. Εξαλλου αυτο που συνηθως διεκδικουν καποιοι, οταν δεν εχουν μια αγαπη δεδομενη, δεν ειναι η αγαπη του αλλου, αλλα η αγαπη που τους λειπει απο τον ιδιο τους τον εαυτο.
    Δεν ξερω αν μπορει να σκοτωσει η αδιαφορια, οταν εχεις διευκρινησει ποιος ειναι ο στοχος της αγαπης σου.
    Αν μιλαμε για ερωτα αλλαζουμε κατηγορια.
    Ξερουμε νομιζω ομως, ποσο ελαχιστες αγαπες υπαρχουν. Ελαχιστες. Αμμος που ανοιγουμε τα δαχτυλα και χυνομαστε σε μια αχανη παραλια ειμαστε οι πιο πολλοι.

    καλημερα 🙂

  4. DeeDee

    Ελάχιστες δεν λες τίποτα. Γι’ αυτό πάνω σε μια αγάπη κτίζονται άπειρες ζωές. Κι αν μιλήσουμε για έρωτα τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο.

    «Αμμος που ανοιγουμε τα δαχτυλα και χυνομαστε σε μια αχανη παραλια ειμαστε οι πιο πολλοι.» Εξαιρετική προσέγγιση!

    Καλημέρα!

  5. Σε «διάβασα», καθώς άκουγα τη φυσαρμόνικα στο la dispute- καυγάς … απλά με ανοιχτή καρδιά και αναρωτήθηκα γιατί άραγε τα δάκρυα είναι αλμυρά και γιατί καθώς κυλούν, μας αρέσει να τα γευόμαστε;

    Καλό μας βραδάκι! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s