Σουίνγκ με τ’ άστρα

242
Κάθε που γέρνει το φεγγάρι Κυριακή, στον γκρι παράδρομο του ίδιου ονείρου καταλήγει.

Όραμα ξέθωρο μιας χούφτας ποιητών που ιχνογραφούν την κόλαση σε κάστρα που απαρνήθηκε το κύμα.

Αναζητώντας μέρα πρόθυμη της άνοιξης το βάρος να σηκώσει, σκοντάφτουν σε απομεσήμερα άγρυπνα και μωβ τουλίπες με άχλη στην ανάσα. 

Ντυμένοι νοτισμένα υφάσματα, πλάι στα χάρτινα των άστεγων γκισέ, τζαζ σε τσαλακωμένες προσευχές χορεύουν. Ξέφρενο σουίνγκ με άστρα μποέμ που τη στεριά διαλέγουν ν’ αλητεύουν…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Εικόνα: Ivan Puni
Advertisements

6 thoughts on “Σουίνγκ με τ’ άστρα

  1. Προλαβαίνω να πω μια καληνύχτα πριν το τέλος του κόσμου;
    Προλαβαίνω!
    Σε σένα θα την πω…καληνύχτα .-

    (αα..έβαλες στο player τους Diminuita, πόσο χαίρομαι που σου άρεσε!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s