Εξομολόγηση | Αικατερίνη Τεμπέλη

Τρέφομαι με τηλεοπτικά προγράμματα.

Φορτίζω την καρδιά μου κάθε μέρα.

Οι μπαταρίες πια έγιναν τόσο απαραίτητες, όσο ποτέ δεν υπήρξαν τα οράματα.

Περνάω το χρόνο μου διαβάζοντας e-mail -η ποίηση είναι εξαιρετικά επώδυνη.

Ξεχνάω συνεχώς το password της συνείδησής μου.

Χρειάζομαι τις καταστροφές οπωσδήποτε. Να θυμάμαι ότι είμαι ζωντανή…

Δοξάζω το πλαστικό και το νίκελ, τα κινητά τηλέφωνα και τους σταρ ανεξαιρέτως.

Δεν φαντάζομαι χρόνο χωρίς καλώδια. Πώς να περάσει μια νύχτα στο σκοτάδι;

Έχω εικονικό σπίτι, εικονικά ζωάκια, εικονικούς φίλους κι εικονικό σεξ. Όλο τον κόσμο σε ένα πληκτρολόγιο.

Θα ‘θελα να ταξιδεύω αλλά είναι τόσο τρομακτικό, να κουβαλάς παντού μόνο τον εαυτό σου.

Δεν θέλω ν’ απαντήσω σ’ άλλες ερωτήσεις. Απαιτώ την τετράγωνη λογική.

Να μην ακούω πια, για τις σκουριές των δακρύων και για τους ιριδισμούς των νυσταγμένων τρένων.

Η γενιά μου είναι κουρασμένη. Από αναλύσεις, εξηγήσεις, ιδεολογίες, επαναστάσεις, ετεροπροσδιορισμούς και μισαλλοδοξίες.

Κουρασμένη απ’ τα ερωτικά τραγούδια, τις φοβίες, τον αριβισμό και τα πυροτεχνήματα.

Δεν ξέρουμε πως καίει η χαρά το νου και πως σπαράζει η ψυχή στην ωραιότητα.

Απ’ όλα τα χρώματα μας άφησαν το γκρίζο, μα ένα κόκκινο στοιχειώνει τα ονειρά μας.

Λένε πως αυτομόλησε ο Θεός αλλά εγώ πιστεύω σε μιαν Έξοδο Κινδύνου.

http://aikaterinitempeli.wordpress.com/
Advertisements

9 thoughts on “Εξομολόγηση | Αικατερίνη Τεμπέλη

  1. Θα ‘θελα να ταξιδεύω αλλά είναι τόσο τρομακτικό, να κουβαλάς παντού μόνο τον εαυτό σου!!!!!

    Όλο είναι τραγικά αληθινό..

    Καλό ξημέρωμα εύχομαι

  2. Εξομολόγηση που κάνει όποιον τη δέχεται να σκύβει το κεφάλι και να ζητεί αυτός συγχώρεση…. πρώτη φορά ζω…
    Μα με το τέλος της έχω έτοιμη μεταλαβιά για σένα Αικατερίνη των…(Με)δικων μου πόνων. Και λέγεται «ταύτιση». Δεν είναι ικανή για καμιά σωτηρία ψυχής… δεν είναι αντικλείδι για καμιά Εδέμ… Είναι μοναχά μια νεογέννητη συνείδηση που την καταθέτω εδώ επειδή αναδείχτηκε μέσα από την έκρηξη που έφερε το σμίξιμό μου με τούτο το χώρο.
    Έφυγε κι η ονομαστική σου περίπου έξι ώρες πριν… Οι ευχές μου θα φανούν τυπικές? Σκασίλα μου… Τις διαθέτω έτσι κι αλλιώς αφειδώς σε όσους πιστευουν πως δε σπαράζει η ψυχη τους στην ωραιότητα. Για να τους ευχαριστήσω που δίνουν σπαραγμό στη δική μου με την ωραιότητα των σκέψεων και του λόγου τους.

    Υ.Γ. Ζάλη….? Άμα οι άνθρωποι πιάνονται χέρι χέρι κατρακυλώντας στην άβυσσο, γίνονται ελαφρύτεροι?

  3. Αγγελική

    Η άβυσσος φτιάχτηκε για να την απολαμβάνουν οι άνθρωποι παρέα. Η μοναξιά είναι προνόμιο άλλων θαλασσών.
    Την Εδέμ να φοβάσαι. Το ταξίδι εκεί έχει πάντα εισιτήριο επιστροφής.

    Νιώθω ήδη ελαφρύτερος …

    (Οι ευχές σου, αργά ή γρήγορα, θα φτάσουν στα αυτιά της εορτάζουσας και να είσαι σίγουρη πως διόλου τυπικές δεν θα της φανούν. )

  4. Να ευχηθω κι εγω χρονια πολλα, χρονια καλα στη φιλη σου. Δεν πειραζει αν ειναι καθυστερημενα, πιανουν οι αληθινες ευχες :):)
    Το κειμενο ειναι υπεροχο. Ταυτιστηκα σε ελαχιστα σημεια, ισως επειδη ημουν τυχερη στη ζωη μου. Μα μου αρεσε τοσο, που μια μαζοχιστικη ταση μου προκαλεσε ζηλεια, ισως να ευχομουν να ταυτιζομαι σε περισσοτερα κομματια αυτης της ομορφης γραφης της; Ποιος μπορει να ξερει 🙂

    Καλο απογευματακι!!

  5. Να σας ευχαριστήσω θέλω, όλους τους ανθρώπους που σχολιάσατε εδώ κι αφήσατε τα ίχνη σας και πρώτα εσένα Αντώνη, που πάντα μου κάνεις μοναδικά Δώρα.

    Οι αληθινές ευχές όντως πιάνουν Dee Dee, τις χρειαζόμαστε όλοι σε τέτοιες εποχές και τυπικές πως να τις θεωρήσω, όταν διαβάζω τέτοια σχόλια σαν το δικό σου Εκπεσούσα Αγγελική;

    Το Πιτσιρίκι, να το ευχαριστήσω λοιπόν για την αναδημοσίευση και τη Margo, επειδή υπογράμμισε την τραγικότητα..

    Εκπεσούσα Αγγελική.. όπως σχολίασε η Αλέκα Μπλάνα που τη διάβασε αλλού : «.. η Εξομολόγηση αυτή είναι της Κατερίνας, της Αλέκας, της Μαρίας, του Αντώνη, του Κώστα… είναι όλων!». Όλων όσων ταυτίζονται αλλά κι όσων δεν ταυτίζονται, όμως.. κάτι μέσα τους ξυπνάει, έτσι Dee Dee; Γίνεται το εγώ, εμείς και παίρνει σχήμα το συλλογικό μας ασυνείδητο.

    Και για να ξαναγυρίσω σε σένα Αγγελική.. με τόση γενναιότητα ψυχής που σχολίασες, με τέτοια ανοιχτή καρδιά που διάβασες.. το ευχαριστώ που σου απευθύνω, μοιάζει σαν κάτι αδύνατα παιδάκια που ζητιανεύουν.. Απ’ αυτά με τα βρώμικα προσωπάκια και τα φθαρμένα ρούχα, που έχουν όμως τουλάχιστον.. λαμπερά μάτια.. Καταλαβαίνεις, έτσι; Ρητορικό ερώτημα.

    Αισθάνθηκα πολλά, ελαφρύτερη θα (κατρα)κυλήσω στην Άβυσσο οπωσδήποτε και που ξέρεις; Μπορεί και να χορέψουμε κάποιοι άνθρωποι μαζί, εκεί.. Όχι τον τελευταίο χορό. Τον πρώτο. Θα υπάρχουν πάντα άστρα να κοιτάζουμε..

  6. Κατερίνα

    Η εξομολόγηση αυτή ήταν δώρο και κέρασμα. Σε ανθρώπους τόσο διαφορετικούς και συνάμα τόσο ίδιους.

    Ένα μεγάλο ευχαριστώ κι από εμένα. Για όσα αισθάνομαι κάθε φόρα διαβάζοντάς σε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s