Στου χρόνου τα γενέθλια

Όσες άχρωμες στάλες σπατάλησες μέχρις ότου να μάθεις να βρέχεσαι.

Όση αθόρυβη αγάπη εκχώρησες σε ατάλαντα ν ‘αγαπήσουνε σώματα.

Όσες λάσπες από χώματα κόκκινα στο λευκό σου χαλί ξαποσταίνουν.

Όσα δάκρυα ζήσαν ανώνυμα στα παμπόνηρα υγρά μάγουλά σου.

Όσες κούτες με βλάσφημους έρωτες με αφέλεια παιδική καθαγίασες.

Όσα σύννεφα μπλε νικοτίνης στα καθάρια πνευμόνια σου εισέπνευσες.

Όσες νύχτες ξαφνικά ξημερώσανε στ’ αθωράκιστα καστανά βλέφαρά σου.

Όσα γέλια που σβήσαν φθινόπωρο χαρακώνουν τ’ αχνά όνειρά σου.

Όσες σκέψεις ρυτίδες κατάντησαν, στου προσώπου σου το αφώτιστο μέτωπο.

Όσοι λέξεις παραμείναν ανείπωτες στης σιωπής τα δεκαέξι καράτια.

Όσα βήματα χάνουν το δρόμο τους στου χορού τη γαλάζια ζαλάδα, είναι δώρα που αμπαλάρει ο χρόνος σε γενέθλια που μονάχος γιορτάζει.

Στην (εκπεσούσα) Αγγελική - Κείμενο: Άντώνης Τσόκος
Advertisements

12 thoughts on “Στου χρόνου τα γενέθλια

  1. Ζάλη…..? Υπάρχει σύμβολο στην κομπιουτεροδιάλεκτο για τα δάκρυα? Θα μπορούσα να γεμίσω το σχόλιό μου με αυτό.
    Ολον τούτο το σαρκοφάγο χρόνο, σε παρακολουθώ. ‘Εχω στίψει άπειρες εγκεφαλικές φέτες από το περίεργο φρούτο που φύεται στο κρανίο μου, διαβάζοντάς σε…. Έχω ακουμπήσει μαλακά πίσω το σώμα για να εισχωρήσουν αβίαστα οι μουσικές σου, ξανά και ξανά…. Έμεινα όμως βουβή. Επειδή οι λέξεις μου διακρίνονται για την εξαλλοσύνη τους κι επειδή δεν τις εκτιμώ τόσο ώστε να παραβλέψω πόσο επίπλαστα σπαρακτικές φαίνονται μόλις ξαπλώσουν στον ιστοκαναπέ σου.
    Μα τώρα…. τις καλοπιάνω, τις ικετεύω να σταθούν ικανές να σου μεταφέρουν την ευφρόσυνη έκπληξή μου…. και τη συγκίνησή μου.
    Έσκισα το αμπαλάζ…. Δεν ήταν κακό το δώρο του χρόνου…. Χρηστικό μάλλον. Χάθηκε να το έχει πασπαλίσει με πούλιες ομορφιάς? Με λιγότερο πόνο… ίσως… (Ως ευγενής αλλοτινών εποχών που {διακαώς αλλά ματαίως ευχόμουν πάντα να} είμαι, συστήνομαι: Εκπεσούσα Γκρινιάρα Αδιόρθωτη Αγγελική, δούκισσα των Φλιναφημάτων, βαρώνη της Υπερβολής Ως Προς Την Έκφραση).
    Τα σέβη μου Ζάλη…. Ή θα έπρεπε να πω Ζάλη-Ζάλη? (πόσοι πια να έχουν απομείνει σαν εσένα?)

    Υ.Γ. Πού σπουδάζει κανείς την ουσιώδη απλότητα? Θα τρέξω….

  2. Τι ομορφη αναρτηση!! Ολα δωρα και να τα χαιρεται η φιλη σου. Να μην τα λυπατε, να μην τα μετανιωνει ευχομαι! Με υγεια να γεμιζει ζωη απολαυστικα και στιγμες με πουλιες ομορφιας που λαχταραει 🙂
    Πολυχρονη!!!!

  3. Αγγελική

    Στα τέσσερα, και πλέον χρόνια, που υπάρχει αυτό blog έχω δεχτεί εκατοντάδες σχόλια. Άλλα με έχουν αγγίξει σε μεγάλο, άλλα σε μικρότερο βαθμό. Το συναίσθημα όμως που ένιωσα διαβάζοντας το πρώτο σχόλιο που άφησες εσύ – πέρυσι τέτοια εποχή – δεν το είχα, ούτε το έχω ξανανιώσει.
    Από τότε υπήρχε στο νου αυτό το κείμενο (δεν εννοώ το συγκεκριμένο). Όχι ως υποχρέωση αλλά ως «ανάγκη» (σπάνια φυλακίζω λέξεις σε εισαγωγικά αλλά αυτή τη φορά έπρεπε). Το μόνο που δεν κατάφερα ήταν να το αναρτήσω στην ώρα του.

    Βαρώνη της Υπερβολής (τον λάτρεψα αυτόν τον τίτλο), χρόνια πολλά για τη γιορτή σου. Ό,τι επιθυμείς να το ζήσεις…

    Υ.Γ. Αν μάθω θα σου πω!

    Υ.Γ.2 Όσο απίθανο κι φαίνεται, πηγή έμπνευσης του κειμένου ήταν ένα μπλε σύννεφο καπνού, σχεδόν ίδιο με αυτό που υπάρχει στο video. Τελικά, ενός καπνού μύρια έπονται…

  4. Χρόνια πολλά στους πανταχού εορτάζοντες! 🙂
    Χρόνια πολλά στη κάθε στιγμή που δεν μας ξεφεύγει… έτσι για να μπορούμε να γελάμε με το ίδιο μας το ψέμα! 😉

    Καλημέρα μας! 🙂

  5. ‘Εχω φτύσει τις παλάμες κι έχω πάρει βαθειά ανάσα… Γαλαζοαίματη-ξεγαλαζοαίματη, το κουπί σε τούτη τη γαλέρα της ανάλγητης βδομάδας θα το τραβήξω, Χουχουλιάζοντας μια απρόθυμη, παγωμένη συνείδηση πάνω από το αχνιστό, διφορούμενο χαμόγελο της κούπας μου, μπήκα να συνάξω στάλες αντίδοτου της απροθυμίας από τη μελωδική ανθοφορία της σελίδας σου….
    Βρήκα τις ευχές των συν-κηπουρών σου να με περιμένουν και (αναφορικά και με κείνο το πρώτο μου σχόλιο ένα χρόνο πριν περί…χρεών) κατέγραψα στο τεφτέρι μου πως θα τους χρωστώ αμήχανα χαμόγελα και το σιγαστήρα της γκρίνιας μου!
    Καλημέρα Ζάλη…. καλημέρα σε όλους…. Καλημέρα σ΄όσους ήδη μπήκαν αλλά και σε όσους μπουν στη συνέχεια….Καλημέρα σε όλους τους υπέροχους τοκογλύφους της μεταστραφείσας σε χρόνο dt διάθεσής μου!
    Κι ευχαριστώ…..

  6. Αγγελική

    Στην ίδια γαλέρα ταξιδεύουμε όλοι. Σε διαφορετικές μεριές του καταστρώματος. Κι αν ακόμη το κύμα καταχραστεί τα σώματά μας, οι αισθήσεις μας κάποτε θα συναντηθούν…

    (Χρωστάμε μόνο στους εαυτούς μας. Στους άλλους δίνουμε απ’ το περίσσευμά μας. Για σήμερα τουλάχιστον, αυτό θέλω να πιστεύω. )

  7. onlyandjustme

    Σ’ ευχαριστώ…

    (Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε
    αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα,
    θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου,
    θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας.) Γ. Ρίτσος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s