Πλατωνικό απόγευμα


Ξέπλεκε τα αλμυρά μαλλιά της μια ανάσα από την επιφάνεια της θάλασσας, καθρεπτίζοντας τις ατέλειες του προσώπου της στα αγκαθωτά σώματα των αχινών. Τα δάχτυλά της χώριζαν τις μπούκλες απ’ το αλάτι. Ο πόνος, αυτοδημιούργητος και άκρατα φιλόδοξος, κυλούσε αργά στα άφραχτα μάγουλα.

Ασάλευτος παρατηρούσε ο θεός, τιμώντας την Πλατωνική ζωή του…

Τα σύννεφα της επόμενης μέρας είχαν στήσει βρόχινη ομπρέλα ταΐζοντας υγρασία την αχόρταγη ομορφιά του τοπίου. Φυσούσε χαμηλόφωνα. Ούτε ένα ψάθινο καπέλο λάφυρο δεν κέρδισε ο νοτιάς.

Δεν πίστεψα ούτε μια στάλα εκείνου του απογεύματος, μα αν είχα έναν έρωτα για ξόδεμα θα τον χαλάλιζα στις εκδορές των επιθέτων του…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Εικόνα:  Wassily Kandinsky
Advertisements

2 thoughts on “Πλατωνικό απόγευμα

  1. Ομορφο απογευμα 🙂 Ο νοτιας ειναι παντα πιο ευγενικος. Ο Βαρδαρης εδω δεν χαριζετε ευκολα, ειναι πιο θυμωμενος.
    Θα μπορουσα να τοποθετησω την κορη μου στο πλανο και να χαζευω με τις ωρες τις καστανες τις μπουκλες να ανεμιζουν κι εκεινη να σιγοκλεινει τα ματια της στον ρυθμο του νοτια. Ολα θα τα πιστευα, καθε θροϊσμα 🙂

    καλημεραααα 🙂

  2. DeeDee

    Το καλοκαίρι είναι εποχή με παιδική καρδιά. Η παρουσία ενός παιδιού θα έκανε σίγουρα πιο πιστευτό εκείνο το απόγευμα.

    Μ’ αρέσουν οι πιο παιχνιδιάρηδες άνεμοι. Αυτοί που δεν αφήνουν ομπρέλες σε καπέλα σε ησυχία.

    Καλησπέρα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s