Αν θέλεις να μ’ αγαπάς…


Αν θέλεις να μ’ αγαπάς ακούμπα το μολύβι σου στα χείλη μου…

Ζωγράφισε μια ιαχή άκαρπων σκέψεων, στο δεξιό καρπό του αειθαλούς χεριού μου. Δάγκωσε με περίσσια ανεμελιά τ’ άβαφα μήλα του άγουρου προσώπου μου. Γρατζούνα τις φωνητικές χορδές και χτύπα ρυθμικά τα τύμπανα στ’ αυτιά μου. Ακούμπησε τη μύτη σου στη μύτη μου να οσφρανθείς τα ένρινα σύμφωνά μου. Στράγγιξε τους δακρυγόνους αδένες σου μέχρι να δροσιστεί το μέτωπό μου. Κόψε τους κόμπους των δαχτύλων σου στις, αιχμηρά βαμμένες, κόγχες των ματιών μου.

«Αν θέλεις να μ’ αγαπάς βάδισε τη ζωή μου λυρικά» είπε αψηφώντας την πανσέληνο, Δευτέρα βράδυ απ’ την απέναντι βεράντα…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Garry Winogrand
Advertisements

16 thoughts on “Αν θέλεις να μ’ αγαπάς…

  1. Πολυ φασαρια για κατι που στο μυαλο μου ειναι ησυχο 🙂 Ο καθενας ομως το ζει στη δικη του συχνοτητα κι αν αυτο εχεις αναγκη, ευχομαι να υπαρχει η ανταποκριση στην ιδια συχνοτητα απο το σωστο προσωπο, εγκαιρα 🙂

    Μου αρεσε τοσο πολυ η κατηγορια που εχεις «υφασματινος σελιδοδεικτης» !!!!!

    Καλο απογευματακι 🙂

  2. «Φυσικά και θέλω να σ’ αγαπώ»… σκέφτομαι κοιτώντας στα μάτια το φεγγάρι απ’ την άλλη πλευρά του δρόμου….

  3. «Αν θέλεις να μ’ αγαπάς βάδισε τη ζωή μου λυρικά»
    Τι όρος! Δεκτός, παρ΄όλα αυτά…. Επειδή αν δεν αγαπάς είσαι εκείνο το αλαλάζον κύμβαλο. Και ποιος θα το΄θελε αυτό? Εμπρός, λοιπόν… κουρασμένε μα αποφασισμένε οδοιπόρε εαυτέ μου… Βάδισε λυρικά. Πάτα πάνω στα χνάρια της φεγγαρόστρατας που διανύθηκε πριν από τη Ζάλη… Εκεί στην άλλη πλευρά του δρόμου…. στην άλλη πλευρά του φεγγαριούhttp://youtu.be/7D3nnRd50jE!

  4. Αυτό κάνω Ζάλη! Κι ας ξέρω πως συγκαταλέγομαι στους ….»οδοιπόρους» που έχουν αμαρτία. Μπορεί άλλωστε γι΄αυτό να …. «βαδίζω» μανιωδώς!
    Το πιο ζουμερό…ναι…. δες, στάζει το εξαγνιστικό ζουμί της αγάπης από τα χείλη κάθε που βυθίζω τα δόντια σε κείνη την πλευρά του φεγγαριού. Κι ούτε που διανοούμαι να κάνω έτσι μια με την ανάστροφη και να το σκουπίσω…
    Υ.Γ. Αυτοί που δε γνωρίζω είναι οι αποδέκτες της μεγαλύτερης μπουκιάς… Αμ τι νόμιζες? Πως είμαι φαταούλας? Οχι…. το μοιράζομαι το φεγγάρι μου. Ανεξάντλητο γαρ… μπορεί να (σχεδόν) χορτάσει πολλούς… περιπατητές.
    Υ.Γ. Διατίθεται σε πολλές γεύσεις σαν τα υγρά των ατμιστών! Ιδού:


    κ.λ.π. κ.λ.π. !!!!

  5. «…μια χρονιά βγαλμένη απ’ τα παλιά.»
    H πιο ωραία και τρυφερά νοσταλγική ευχή που πήρα φέτος.
    Πολύ φοβάμαι πως έχουμε αλλάξει οι άνθρωποι και τίποτε δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν ακριβές αντίγραφο΄των όμορφων δεκαετιών που μεγαλωσα τουλάχιστον εγώ. Οχι τόσο πως γίναμε κακοί, όμως μας κούρασαν οι ανατροπές της συμφοράς και χάσαμε κάθε ίχνος ξεγνοιασιάς, αισιοδοξίας, ελπίδας.
    Μας ψαλίδισαν τα φτερά…

    Και δεν είναι μόνο τα εσωτερικά μας προβλήματα. Με ανησυχούν πολύ περισσότερο όλα όσα …σιγοβράζουν παγκοσμίως…

    Είθε να μείνει μόνο δική μου υποψία…

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  6. Γλαρένια

    Φέτος νοστάλγησα όσο ποτέ άλλοτε τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων. Την ανεμελιά αλλά και την απλότητα εκείνων των χρόνων. Τη μυρωδιά των δρόμων, τη τρυφερότητα των ανθρώπων.
    Τώρα πια, όπου κι αν γυρίσεις το κεφάλι σου βλέπεις ανθρώπους να πνίγονται στη στεριά. Χέρια απλωμένα, λύπη, σκυμμένα κεφάλια, απόγνωση…

    Ας ελπίσουμε να ξημερώσει σύντομα αυτή η νύχτα. Δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά. Αγωνιζόμαστε και ελπίζουμε.

    Καλό βράδυ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s