Επιγραφή για ένα βιβλίο καταδικασμένο (Κάρολος Μπωντλαίρ)

Αναγνώστη ειρηνικέ και βουκολικέ,
Συγκρατημένε κι αφελή άνθρωπε του καλού,
Πέταξε αυτό το κρόνιο βιβλίο,
Τ’ οργιακό και μελαγχολικό.

Αν δεν έκανες τη ρητορική σου
Στο Σατανά, το δόλιο πρύτανη,
Πέταξέ το! δε θα καταλάβεις τίποτε
Ή, θα με νομίσεις υστερικό.

Αλλά αν, χωρίς ν’ αφεθείς στη γοητεία,
Το βλέμμα σου ξέρει να βυθίζεται στα βάραθρα,
Διάβασέ με, για να μάθεις να μ’ αγαπάς˙

Ψυχή περίεργη που υποφέρεις
Και πορεύεσαι αναζητώντας τον παράδεισό σου,
Λυπήσου με !… αν όχι, σε καταριέμαι!

Μετάφραση: Δέσπω Καρούσου
Advertisements

15 thoughts on “Επιγραφή για ένα βιβλίο καταδικασμένο (Κάρολος Μπωντλαίρ)

  1. Καλη χρονια με υγεια ηρεμια και οτι εχεις αναγκη 🙂

    Υπεροχη μουσικη, αφιερωμενοι σε οσους τολμουν να γοητευονται ξανα μετα την απογοητευση και πιστευουν στην δυναμη της αγαπης απο την αρχη ξανα και ξανα 🙂

    Πολλες ευχες 🙂

  2. Τι όμορφη μουσική συνοδεύει αυτό το εξαιρετικό ποίημα!

    Στην αγάπη κρύβεται η μυστική λύση για όλα τα προβλήματα.. καλή χρονιά λοιπόν με αγάπη και χαμόγελο 🙂

  3. Ω, μα… είναι υπέροχο Ζάλη! Έχω βέβαια ξανααισθανθεί έτσι σε κείμενό σου. Αλλά δεν μπορώ να μην το ξαναπω… νιώθω σαν χοίρος που θριαμβολογεί επειδή βρήκε την τρούφα!
    Γιατί? Μα ο αγαπητός Σαρλ είναι από τους λατρεμένους μου ποιητές. Και δεν κρατιέμαι να μη σε πληροφορήσω για μια υπέροχη δίγλωσση έκδοση με τα ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ, σκέτο αριστούργημα! Την έχω και καιρό αλλά την ξεκοκκαλίζω συχνά πυκνά. Είναι από το ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ κι έχει φανταστικό δέσιμο και καταπληκτική εικονογράφηση ενός Ολλανδού ζωγράφου που λέγεται Πατ Αντρέα που στο οπισθόφυλλο τον αναφέρει σαν βασικό εκπρόσωπο του μαγικού ρεαλισμού και της νεοπαραστατικής ζωγραφικής. (Ανάθεμά με αν καταλαβαίνω γρι από τούτο το ρεύμα). Μα όπως και να΄χει, είναι τόσο -μα τόσο- αρμονικά δεμένες οι ζωγραφιές του με τα «απαγορευμένα» του καταραμένου του Μπωντλαίρ…. Αλλά το πιο φοβερό είναι η μετάφραση. Είναι έμμετρη και απολύτως πετυχημένη από όσο μπορώ να αντιληφθώ από τα πρωτότυπα κείμενα. Διατηρείται ο λυρισμός και το νόημα χωρίς να «τραβιέται» τίποτα στα άκρα μόνο και μόνο για να βγει η ρίμα. Είναι έργο του Ερρίκου Σοφρά, ενός ποιητή, δοκιμιογράφου και μεταφραστή, άξιου συγχαρητηρίων κατά την ταπεινή μου γνώμη. Διαβάζω και διαβάζω τα ποιήματα, ξανά και ξανά. Κοινώς, έχω ξετρελαθεί! Αναφέρομαι στη μετάφραση γιατί πρωτοτύπως τα γνώριζα ήδη.
    Πήρα φόρα πάλι… το ξέρω. Αλλά ενθουσιάστηκα που συνάντησα κάτι τέτοιο εδώ… Και για να ολοκληρωθεί το έγκλημα, λέω να κάνω το εξής: Θα σου γράψω τις δυο τελευταίες στροφές από τη «Λήθη» που της έχω τρελή αδυναμία και μετά θα σκύψω αναψοκοκκινισμένη το κεφάλι να ασχοληθώ με τις τύψεις μου αποκλειστικά.
    A mon destin, desormais mon delice,
    J’ obeirai comme un predestine;
    Martyr docile, innocent condamne,
    Dont la ferveur attise le supplice,

    Je sucerai, pour noyer ma rancoeur,
    Le nepenthes et la bonne cigue
    Aux bouts charmants de cette gorge aigue,
    Qui n’ a jamais emprisonne de coeur.

    Που πάει να πει:
    Στη μοίρα μου, λοιπόν, τη μόνη ηδονή μου,
    θα υποταχτώ ωσάν γι’αυτό να ήμουν πλασμένος,
    πειθήνιος μάρτυρας, αθώος δικασμένος,
    που υποδαυλίζει η φλόγα του την παιδωμή μου,

    και για να πνίξω κάθε μου μνησικακία,
    τ’ωραίο κώνειο και το νηπενθές βυζαίνω
    απ’τ’ όρθιο το στήθος σου τ’αγαπημένο
    που μέσα του δεν έκλεισε καρδιά καμία.

    Υ.Γ. Εντάξει… εντάξει… το ξέρω ότι μπορεί να φαίνεται λιγάκι αναχρονιστικό και σοβαροφανές. Μα είναι τόσο μουσικό, τόσο τρυφερό, τόσο απελπισμένο στο πρωτότυπο που μου υγραίνει τα μάτια. Κι ήθελα να το μοιραστώ… Είναι σίγουρο σχεδόν πως αν με είχες μπρος σου θα με «καρύδωνες» κατά τη λαϊκή έκφραση για την κατάχρηση χώρου αλλά… χμ… έχουσιν γνώσιν οι φύλακες.

  4. Αγγελική

    Θα σε καρύδωνα; Ποτέ ! Κάθε σου σχόλιο, ένα άνθος στην αυλή ενοχικών κειμένων. Εννοώ κάθε μου λέξη και ξέρω πως κι αυτές το εννοούν.

    Τα άνθη του κακού είναι από τις αγαπημένες μου ποιητικές συλλογές. Την επόμενη φορά που θα βρεθώ σε βιβλιοπωλείο θα αναζητήσω την έκδοση που αναφέρεις. Δυστυχώς, η ποίηση τις περισσότερες φορές χάνει την όρασή της στη μετάφραση.

  5. Ω, μα αν είναι έτσι, θα ενθουσιαστείς… είμαι σίγουρη. Γιατί σε αυτό το βιβλίο που σου αναφέρω, η ποίηση είναι τόσο -μα τόσο-…..ανοιχτομάτα!

    Υ.Γ. Ποτέ μη λες ποτέ! (Χα! Μιλώντας εκ του ασφαλούς βέβαια το λέω τούτο…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s