Στο βορινό μπαλκόνι


Πέντε και πενήντα επτά μετά μεσημβρίας. Αυλαία έκτης νύχτας του Νοέμβρη. Καταμεσής της Κυριακής, με μια γουλιά κονιάκ άγνωστης προελεύσεως και σκούρο ρόφημα σε κίτρινο φλιτζάνι, πλέκω το εγκώμιο μιας ΙΟΝ αμυγδάλου.

Ξύλου ανάσα αχνιστή στου βορινού μπαλκονιού τα σύνορα. Πέφτει κοφτή βροχή από ζάχαρη κάτω απ’ τα χοντρά καρό της τέντας. Κόκκοι σκορπούν στο αγυάλιστο μωσαϊκό. Κατρακυλούν από την υδρορροή στα αραιά μαλλιά περαστικού αθυρματοποιού.

Γλύκαναν απροσδόκητα δυο τετραγωνικά τοπίου.

Κοιτώ στο διαχωριστικό κρύσταλλο τον άγνωστο που παίζει το είδωλό μου. Στάμπα φιλιού με ίχνη σοκολάτας στο αριστερό του μάγουλο. Μείγμα από ζάχαρη με γράσα ποδηλάτου στο ύψος που τέμνει η αλυσίδα το δεξί μπατζάκι.

Δύσπιστα με κοιτάς μα δε σε μέμφομαι. Ξέρω δεν είναι πιστευτές οι νύχτες του Νοέμβρη…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

14 thoughts on “Στο βορινό μπαλκόνι

  1. Αν σφραγισεις το φιλι με σοκολατα κραταει για παντα. Ειδικα αμυγδαλου 🙂
    Τσαι με μελι λεμονι και λιγο κονιακ…. απο αρχες Οκτωβρη προπονουμαι 🙂
    Μ’αρεσει που γραφεις με εικονες! Μου αρεσει πολυ!

    καλημεραααα 🙂

  2. ..κι αν άφηνες το καπέλο να το φορέσεις μια άλλη φορά; ..αν άφηνες το ζαχαρένιο χαλάζι να λιώσει πάνω σου;

    Ωραίες οι «εικόνες-μνήμες» στο βορινό μπαλκόνι!
    (..κι ωραία συνοδεύτηκε το κείμενο απ΄τους Belleruche που ακούστηκαν πρώτοι!)

    Να ΄χεις μια μέρα με χαρούμενες στιγμές!
    🙂

  3. Και ζάχαρη…. και σοκολάτα…. και Κυριακή…. και νύχτα…. και Νοέμβρη? Αδηφάγο σε βρίσκω. Κι επιρρεπή σε λουκούλειες ρουφηξιές αγαλλίασης. Και ιδιότροπα (πλην απολύτως δικαιολογημένα) ηδονοθήρα. Από την άλλη θα μου πεις… το ότι είμαστε ατελείς, είναι το καύσιμό μας. Κι επίσης…. μη σκας για τις νύχτες. Πλάστηκαν για να τις ζούμε, όχι για να τις πιστεύουμε.

  4. Αγγελική

    Χωρίς τη σοκολάτα, η Κυριακή είναι μελαγχολική. Χωρίς τη νύχτα η ζάχαρη δεν φωσφορίζει. Χωρίς τον Νοέμβρη πιστεύω τις νύχτες.

    Δυστυχώς είμαι εγκλωβισμένος στις απολαύσεις μου.

  5. Δε βρίσκω τίποτα το μεμπτό σ΄αυτό το τελευταίο. Χουχούλιασε εκεί μέσα για τα καλά… Σε ζηλεύω. Γιατί εμένα εδώ και χρόνια ο Νοέμβρης είναι ο σαθρός μου μήνας. Και καταρρέοντας αυτός, καταβαραθρώνει εμένα σε μια εντεκάμηνη άπιστη κι αβυσσαλέα νύχτα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s