Ανορθόγραφη δημοκρατία


Δε ζητιανεύω, άστεγη είμαι. Μπορείς να μου πάρεις κάτι από το περίπτερο να φάω;

Παρασκευή βράδυ στην καρδιά μιας άγνωστης πόλης. Μιας άγνωστης χώρας. Στην καρδιά ενός άγνωστου πολιτεύματος. Εξαντλημένα- εξαρτημένα κορμιά, στολισμένα στα σκαλιά του Πανεπιστημίου. Παγκάκια και δρόμοι γεμάτα αστέγους. Ατελείωτες πιάτσες ταξί, πηχτό σκοτάδι και τόνοι κακοποιημένων σκουπιδιών.

Κίτρινη, δύσοσμη κι εξαρτημένη. Τρομάζω πια να τη γνωρίσω. Τρομάζω να γνωρίσω την πόλη που μεγάλωσα, τη χώρα, την ίδια τη γενιά μου. Τη γενιά των μεταλλικών κερμάτων. Της ελαστικής ζωής. Τη γενιά του ενός χαρτονομίσματος.

Στην ίδια μοίρα άνθρωποι και ποντίκια. Τους ίδιους στόχους. Μια φραντζόλα μπαγιάτικο ψωμί από τους πράσινους κάδους. Αποφάγια τροφής για τους άστεγους, αποφάγια ζωής για τους στεγασμένους. Είδος πολυτελείας η οικογένεια. Μπάτσος, παπάς ή άνεργος. Προσκύνα το θεό ή την κυβέρνηση αν θέλεις να επιβιώσεις.

Δεν θέλω να επιβιώσω. Να ζήσω τα λάθη μου θέλω γιατί τα χρέη σου ντρέπομαι να τα ζω.

 Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

16 thoughts on “Ανορθόγραφη δημοκρατία

  1. Τα χρέη άλλων γιατί να τα φορτωθούμε ως ενοχές? Δεν τα φάγαμε μαζί ό,τι και να λένε ορισμένοι υποχόνδριοι…Ούτε είμαστε όλοι στην ίδια μοίρα. Γι’αυτό ο καθείς πορεύεται με τη δύναμη των πανιών του, έως ανταμώσουν πολλές δυνάμεις μαζί…;)

  2. Kovo voltes

    Μαζί τα φάγαμε. Εμείς πάνω κι εκείνοι κάτω από το τραπέζι.

    Τον συγκεκριμένο άνθρωπο δεν τον παρεξηγώ ό,τι κι αν λέει. Λίγο τα γονίδια, λίγο το προχωρημένο της ηλικίας…

  3. Όντως, όλοι μαζί, άλλος λίγα άλλος περισσότερα. Ρε γαμώτο, όμως, αρκετοί συνεχίζουν να τρώνε, καθώς οι υπόλοιποι στοιβάζονται στα κάθε είδους προπύλαια, είτε μέρα είτε νύχτα, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας.
    Αυτό ορίζεται ως αδικία. Και κάπου εκεί αυτός ο καθένας σταματά να παρεξηγεί, κλειδώνει τα γιαουρτάκια στο ψυγείο ως είδος πολυτελείας και σηκώνει την πέτρα από κάτω που αφθονεί.

  4. Χώρα και άνθρωποι, σερνόμαστε πίσω από μια κατ΄ επίφαση «δημοκρατία», ανορθόγραφη μα και ασύντακτη συνάμα…

  5. Ότι πιο δυνατό έχω διαβάσει για όσα ζούμε. Η πρώτη παράγραφο και η τελευταία φράση.. δεν έχω λόγια..
    Καλό ξημέρωμα…

  6. Νέστορα

    Τρώνε, χαρίζουν χρέη σε επιχειρηματίες, τραπεζίτες και λοιπούς χορηγούς. Κόβουν μισθούς και συντάξεις για να εξασφαλίζουν τις δόσεις τους. Και στα διαλλείματα καταδικάζουν τις εις βάρος τους, με δολοφονικούς καφέδες και γιαούρτια,επιθέσεις.
    Οι ισοβίτες φορούν κοστούμια και οι πολίτες τρώνε απ’ τα σκουπίδια.

  7. Ολο το κειμενο ειναι πολυ καλο.
    Αλλα να, η τελευταια σειρα ειναι και δικο μου κομματι αυτη την Δευτερα που ζω 🙂

    Καλη εβδομαδα!

  8. «Χρέη υπάρχουν» (απέναντι στον εαυτό μας κυρίως)
    «Μαζί τα… κάναμε» (τα λάθη)
    Ατυχείς οι παραφράσεις μου, ε?
    Κι επίσης ατυχής απόπειρα αστεϊσμού
    μα έχω ακινητήσει και χαωθεί και μάλλον
    αντιδρώ σπασμωδικά.
    Αν μη τι άλλο όμως θα μου αναγνωρίσεις
    πως είμαι επίκαιρη.
    Και ενίοτε… (ε)πικ(αι)ρη.

  9. Αυτό συμβαίνει επειδή η επανάληψη βαρέθηκε τις αλλεπάλληλες εγκυμοσύνες. Και δεν τεκνοποιεί πλέον μάθηση. Κι εμείς από κοντά… δε μαθαίνουμε από τα λάθη.
    Ω, ναι… ούτε το αυγό την κότα, ούτε η κότα το αυγό.
    Τόσο σαφής. Τόσο διαυγής. Τόσο διεξοδική είμαι. Και τόσο υποκριτικά υπεράνω χρεών και λαθών! (Ευχαριστώ για το χειροκρότημα. Θα δεχτώ συγχαρητήρια στο καμαρίνι μου).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s