Μικρού μήκους απογεύματα

Στις στάλες των στυμμένων σταφυλιών φουντώνει τ’ άρωμα του τρύγου. Στις άκρες των πελμάτων μου, τ’ αγγίγματα των αχινών κρατούν ακόμη ζωντανό το θέρος. Τα δύο τρίτα μου φθινόπωρο. Το ένα τρίτο καλοκαίρι.

Ζω στου Οκτώβρη τα μικρού μήκους απογεύματα. Ακροπατώ με ανάποδη φορά απ’ τη συνηθισμένη. Από τα δεξιά του τραπεζιού με τα free έντυπα, στην πλάτη της αριστερής παλάμης.

Αποστηθίζω τη λύπη των περαστικών. Να σου τη μεταφέρω αυτολεξεί. Λύπη παράξενη. Χρόνων αμακιγιάριστων. Σε ακάλυπτα δημοτικά φρεάτια, μαζί με σακουλάκια κρουασάν κι αποτσίγαρα, στράγγιξε η καθημερινή χαρά.

Εν μέσω προβληματισμού κι απογοήτευσης, φέρνει ο αέρας τ’ άρωμα της πιο ευωδιαστής μπουγάδας του πέμπτου ορόφου.

Ξάφνου η λύπη μαλακώνει ασυναίσθητα…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

16 thoughts on “Μικρού μήκους απογεύματα

  1. Είδες μια μπουγάδα τι μπορεί να κάνει?? 😉
    *παραδόξως, σήμερα το απόγευμα σε κάθε δρόμο και γωνιά μύριζε σαμπουάν, αφρόλουτρο…Σαν να «λούζεται» η κατήφεια…ε?

  2. Η ανάγκη να διώχνουμε τη θλίψη δε θα πεθάνει ποτέ. Ευτυχώς έχει πολλά εκεί έξω να δούμε, να μυρίσουμε, να αγγίξουμε.. ν’ αγαπήσουμε τελικά.

    Καλημέρα χαμογελαστή:-)

  3. Μακάρι κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό να σε φέρνουν αντιμέτωπο με ευωδιές κι αρώματα, με χρώματα, με γεύσεις, με ήχους και με μουσικές που θα κάνουν τη λύπη, την απογοήτευση και τους προβληματισμούς να μαλακώνουν, να τρίβονται, να λιώνουν και να διαλύονται γλυκά-γλυκά στο φθινοπωριάτικο αεράκι.

  4. Το ανάγνωσα τη δεκάτη του Νοέμβρη.
    Φαντάζομαι άλλαξαν οι κλασματικές σου δηλώσεις πια.
    Εγώ πάντως είμαι πλέον ένας … ακέραιος χειμώνας!
    (Αυτό το λέω για να έχω άλλοθι που μπλάβιασα μα
    υποψιάζομαι πως μου συμβαίνει επειδή κρατάω την
    αναπνοή μου όταν διαβάζω κάτιεδώ μέσα. Ειλικρινά
    και στο περιθώριο των εξυπναδίστικων αντικρούσεών
    μου…. γράφεις καθηλωτικά!)

  5. Στεριανή Ζάλη
    Παρέχει ασφάλεια η σταθερότητα. Άχρηστη, γοητευτική σταθερότητα.
    Παρέχει δύναμη η έστω και κλασματική εκδοχή οποιασδήποτε πίστης.
    Θέλω όμως να ξέρω…. Παρέχει κάτι η διπολική διαταραχή μιας εποχής? Κι αν ναι, τι είναι αυτό? Και επίσης… μπορεί να βρει εφαρμογή και σε άλλες εποχές? Μπορώ ας πούμε να διχάσω το χειμώνα? Και να τον διπλοζήσω έτσι?

    (Τα εννοώ. Εντελώς όμως)

  6. Αγγελική

    Σταθερότητα ή ποικιλία συναισθημάτων. Αυτό είναι το δίλημμα. Διαλέγεις και ζεις αναλόγως. Η βροχή δεν επιβάλει το φθινόπωρο …

    Κράτα ανέπαφα τα καλοκαιρινά σημάδια αν θέλεις να διχάσεις το χειμώνα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s