Το παιχνίδι της αγάπης


Το New-girl-on-the-blog με κάλεσε να παίξω το παιχνίδι με τις δέκα αγάπες. Άφησα λοιπόν τις βόλτες με την μπλε σβούρα στο σκονισμένο μου γραφείο, και άρχισα να…

 …αγαπώ… 

Το φθινόπωρο. Γιατί στήνει τα καλύτερα σκηνικά μελαγχολίας. 

Τη μυρωδιά των παλιών αντικειμένων. 

Την καλοκαιρινή βροχή που πέφτει στο παραδεισένιο σινεμά του Giuseppe Tornatore. 

Τα παιχνίδια που σπάνε. 

Τον ουρανό της Ζακύνθου. 

Την πρώτη γουλιά του πρωινού καφέ μου. 

Όσους δεν χάνουν, μεγαλώνοντας, την πίστη τους στα παραμύθια. 

Την κρυφή αισιοδοξία του Κώστα Καρυωτάκη. 

Τα ξύλινα παραθυρόφυλλα και το ερωτευμένο μπαλκονάκι που ακροβατεί πάνω απ’ την πλατεία Καρύτση. 

Τους γκραφιτάδες που βγάζουν από τη μοναξιά εγκαταλελειμμένα κτήρια. 

Με τη σειρά μου προσκαλώ… 

Τη Γλαρένια,  τη Χειμωνιάτικη Λιακάδα, τη Madame de la luna, τον Ονειροπαγιδευμένο Μάνο, τη Μαριέλα, τα Κόκκινα παπούτσια, τη Houlk, τη Vive la Vie και την Απονενοημένη νοικοκυρά. 

…να σκεφτούν δέκα αγάπες.

Advertisements

16 thoughts on “Το παιχνίδι της αγάπης

  1. Όμορφο παιχνίδι Αντώνη και τα αγαπώ σου είναι ο καθρέπτης σου. Καλλιτέχνης!!!
    Θα μου πεις γιατί τα παιχνίδια που σπάνε;
    Καλό σου βραδάκι:)

  2. Margo

    Αγαπώ τα πληγωμένα παιχνίδια. Τα στρατιωτάκια που τους λείπει ένα χέρι ή ένα πόδι. Τα αυτοκινητάκια που έχουν χάσει φανάρια, πόρτες, παρμπρίζ. Τα αληθινά παιχνίδια. Αυτά που τα παιδιά μπορούν να κρατήσουν στα χέρια τους. Να τα μυρίσουν, να τα ταλαιπωρήσουν και κάποια άτυχη στιγμή να τα σπάσουν.
    Δεν μου αρέσει να βλέπω παιδιά βυθισμένα σε ηλεκτρονικά παιχνίδια. Σε παιχνίδια που δεν ξέρουν να σπάσουν. Παρά μόνο να χαλάσουν.

    Η δέκατη πρόσκληση, που δεν έχει σταλεί, ήταν για εσένα. Είδα όμως ότι έχεις παίξει κι έτσι η θέση έμεινε κενή.

    Καλό βράδυ.

  3. ..τα ξύλινα παραθυρόφυλλα και το ερωτευμένο μπαλκονάκι-ακροβάτης!
    ..τα παιχνίδια που ζουν μαζί σου και ζεις μαζί τους!
    …πόσο θαυμάσιες είν΄οι αγάπες σου!

    (σ΄ ευχαριστώ τόόόόσο πολύ που τίμησες την πρόσκλησή μου…)

  4. …α…ξέχασα!
    ..μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε μόλις άνοιξα τη σελίδα του ιστολογίου σου..αγαπημένη μπάντα να τραγουδάει αγαπημένο-ταιριαστό-τραγούδι! (..τρελή κι εγώ από χαρά!!)

  5. Μαρία

    Στα παιχνίδια λέμε ναι!
    (Ακολουθώ κατά γράμμα τις συμβουλές ενός φτωχού και μόνου κάου μπόϋ).

    Το Welcome to Greece είναι, κατά τη γνώμη μου, είναι από τους πιο ολοκληρωμένους δίσκους (cd δεν θα το πω ποτέ) που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο. Εξαι-ρετικός ο Μαραβέγιας. Εξαιρετική και η μπάντα του.

  6. (χμ..μάλλον κάνεις καλά που ακολουθείς τις συμβουλές του!)
    Ο τελευταίος δίσκος των Maraveyas Ilegal επάξια διαδέχθηκε τον πρώτο!
    (..ετοιμάζομαι για το live τους στις 17 του μήνα!)
    Καλή εβδομάδα!
    🙂

  7. 🙂
    Πού ήμουνα εγώ και άργησα να μάθω τις δέκα σου αγάπες;
    Οι γκραφιτάδες και η μοναξιά των κτιρίων….
    Μα πόσο όμορφα ακούγεται…
    Γράφεις απίστευτα. Απογειώνεις το αναγνώστη ακόμη και στα απλά παιχνίδια
    Σ’ ευχαριστώ για την πρόσκληση και παρακαλώ, δωσε μου λίγο χρόνο
    Καλό σου Σ/Κ!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  8. Γλαρένια

    Δεν φταις εσύ. Έπρεπε να σας μοιράσω τις προσκλήσεις αλλά δυστυχώς στέρεψε από βενζίνη η σβούρα μου.

    Έχεις όσο χρόνο θέλεις. Η αγάπη ξέρει να περιμένει. Κι αν δεν ξέρει μαθαίνει.

    (Σ’ ευχαριστώ)

    Καλή Κυριακή.

  9. Τα κόκκινα παπούτσια περπάτησαν, περπάτησαν, περπάτησαν… και μετά από πολύμηνη απουσία και άρτι αφιχθέντα, αποδέχονται την πρόσκληση για παιχνίδι:-)
    Έχουμε και λέμε!
    Αγαπώ (με σειρά τυχαία, τα 10 πρώτα πράγματα που μου ’ρχονται στο μυαλό):
    Τη μυρωδιά του καφέ (δεν πίνω όμως).
    Τη θάλασσα.
    Τα παιδικά γέλια.
    Τα κόκκινα παπούτσια.
    Το ακορντεόν μου..
    Τον ήχο του ανέμου μέσα από τις πευκοβελόνες.
    Τα ξύλινα παλιά παιχνίδια, τα μουσικά κουτιά και τα carousel.
    Τα βιβλία και τις γεμάτες βιβλιοθήκες.
    Τους χαρταετούς.
    Τους ανεπιτήδευτους ανθρώπους κι εκείνους που γελούν.

    Καλό χειμώνα! 🙂

  10. Παράθεμα: Τα “παιδιά” ζωγραφίζουν με λέξεις… « Γλαρένιες αγκαλιές

  11. Κόκκινα παπούτσια

    Εσένα πρέπει να σ’ ευχαριστήσω διπλά. Πρώτον γιατί αποδέχτηκες την πρόσκληση και δεύτερον γιατί έπαιξες στην αυλή μου.

    Λατρεύω τα ακορντεόν και τους ακορντεονίστες. Το πιο μελωδικό
    μουσικό όργανο και οι πιο παραμυθένιοι οργανοπαίκτες.

    Ένιωσα πολύ οικία με τις δέκα σου αγάπες. Τις ευχαριστώ για τη γεύση ανοιξιάτικου πανηγυριού που μου άφησαν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s