Καλοκαίρι στη γλάστρα


Λέω να φυτέψω στο μπαλκόνι καλοκαίρι…

Ν’ αδειάσω άμμο από την καφέ κλεψύδρα στο μουντό μωσαϊκό και να σκορπίσω επάνω της βότσαλα αλατισμένα.

Να φορέσω ψάθινα σομπρέρος στα φωτιστικά. Βαρύτονα κοχύλια να κρεμάσω από τα κάγκελα.

Να δώσω ρεύμα στους σκουριασμένους έλικες του κουτσού ανεμιστήρα.

Να βάψω τα έπιπλα λευκά.

Να νευριάσω όλα τα κρεμασμένα κρόταλα.

Δεν ευδοκιμεί το καλοκαίρι στις Μεγαλουπόλεις, με προειδοποιούν οι γεωπόνοι.

Θα το προσέχω σαν να ήταν φθινόπωρο, τους καθησυχάζω. Θα σκουπίζω το νέφος απ’ το μέτωπό του. Θα ξεμπλέκω τους θορύβους από τα μαλλιά του.

Ανώφελο! Δεν κάνει αυτός ο τόπος για ν’ ανθίσει καλοκαίρι, επιμένουν…

Του χαρίζεις κεριά να βλέπει τα βράδια. Τα λιώνει απ’ τα νεύρα του, την ημέρα.

Εμφιαλώνεις νερό θαλασσινό να δροσιστεί. Γκρινιάζει ότι είναι ξεθυμασμένο.

Του  σερβίρεις παγωμένη μπύρα να ξεδιψάσει. Τη σπρώχνει  γιατί  έχει ανάλατο αφρό. 

Το αφήνεις δυο μέρες σπίτι, μοναχό. Επιστρέφεις, κι έχει ξεραθεί…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

12 thoughts on “Καλοκαίρι στη γλάστρα

  1. ΄Οχιιιι… δεν θα τ’ αφήσουμε μοναχό…
    Θα το δροσίζουμε καθημερινά το καλοκαίρι μας και ζωντανό θα το διατηρήσουμε…έτσι για να ζηλεύουν οι …»γειτόνοι»

    Καλώς σε ξαναβρίσκω και κράτα θέση και για μένα στο μπαλκόνι

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  2. Δύσκολα τα καλοκαίρια στις μεγαλουπόλεις….
    μην το αφήσεις μοναχό του, δώστου κάτι δικό σου για να σε έχει εκεί… ίσως τότε να σε περιμένει…
    Καλημέρα!

  3. Γλαρένια

    Την καλύτερη θέση σου κράτησα. Με θέα στην παράξενη καλοκαιρινή νύχτα…

    Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω. Περαστικά και καλό κουράγιο στον Γλάρο σου.

    Καλό βράδυ

  4. Τα καλοκαίρια πολλές φορές κρύβονται στις μοναχικές οάσεις των μεγαλουπόλεων. Κάθονται κάτω απ’ τα μοναχικά πλατάνια, περιφέρονται σ’ ερημικά λιμάνια και πίνουν απ’ τη δροσία των γάργαρων ανθρώπων που έχουν ξεμείνει στο βιασμένο κορμί της μεγαλούπολης. Την ώρα που οι βιαστές έχουν πιάσει τα νησιά για να τα μετατρέψουν σε θερινές μεγαλουπόλεις…

    Υπέροχο το κείμενο σου, με συγκίνησε ειλικρινά..

  5. George

    Απαγγείλει, τα βράδια, στίχους του Νικόλα Άσιμου και του Βασίλη Τσιτσάνη στην ταράτσα της απέναντι πολυκατοικίας. Σπάει μπουκάλια μπύρας στο μπαράκι της πλατείας. Κλαίει παράφωνα στο παιδικό δωμάτιο του διπλανού διαμερίσματος. Διανέμει μυρωδιές φαγητών από σπίτι σε σπίτι…
    Ζει στους ρυθμούς στους ρυθμούς της μεγαλούπολης. Ζει διαφορετικά από ότι σε κάποιο νησί, αλλά ζει. Αυτό έχει σημασία.

    Σ’ ευχαριστώ πολύ. Καλώς όρισες στο blog.

  6. Θα χαρώ πολύ αν ανθίσει το καλοκαίρι στη γλάστρα σου!

    (..πεθαίνω να δω τα φωτιστικά με σομπρέρος!!)

    Μελωδικό κείμενο, μου αρέσει πολύ..

    Καλημέρα!
    🙂

  7. Μαρία

    Για τον έρωτα τα κάνω όλα. Το καημένο το φωτιστικό, με το καπέλο που του είχε φορέσει ο κατασκευαστής, δεν υπήρχε περίπτωση να το ερωτευθεί ούτε λάμπα αλογόνου.

    Καλησπέρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s