Σα-Watt-οκύριακο στην εξοχή


Απομεσήμερο Σαββάτου… 
 

Παρατηρώ τον ξανθοκόκκινο καλογυμνασμένο μέρμηγκα να διασχίζει τις πράσινες πλάκες της αυλής, κουβαλώντας στην πλάτη του ένα μυτερό σουσάμι. Ένα από τα πολλά σουσάμια που αποκολλήθηκαν από το, γεμάτο κατασκευαστικά λάθη, κουλούρι που καταβρόχθισα για πρωινό. Με τα κλειδιά του αυτοκινήτου στα χέρια, πριν το θέαμα κάνει κοιλιά, αποχωρώ χαμογελώντας. Χαμόγελο που παγώνει στα χείλη μου όταν διαπιστώνω πως η ασθενική μπαταρία του αυτοκινήτου μου έχει αφήσει το τελευταίο της αμπέρ κάτω απ’ τον ίσκιο της βερικοκιάς.

Ανοίγω με τρόμο το λευκό καπό. Το θέαμα που αντικρίζω, θλιβερό. Οι άλλοτε σπινθηροβόλοι πόλοι της με κοιτούν ξεψυχισμένα. Χωρίς να χάσω χρόνο, τοποθετώ έναν μαύρο κι έναν κόκκινο ακροδέκτη στα εξαντλημένα άκρα της. Το ηλεκτρικό φορτίο που διαπερνά τα σωθικά της, την επαναφέρει στη ζωή. Το χαμόγελο επιστρέφει. Η χαρά όμως δεν κρατά πολύ. Η μηχανή του κυπαρισσί ford είναι αυτή που την βαστά ακόμα στη ζωή. Η λατρεμένη μου Varta είναι κλινικά νεκρή. Με πόνο στην καρδιά αποσυνδέω τα καλώδια. Το τέλος είναι ακαριαίο. Τα μπουζί είναι απαρηγόρητα. Κλείνω το καπό και αποχωρώ χωρίς να πω κουβέντα.

Βράδυ Σαββάτου…

Κοιτώ στο βάθος του αιωνόβιου χωματόδρομου. Ο ξύλινος στύλος της ΔΕΗ με το σκουριασμένο μεταλλικό καπελάκι αγκομαχά για μια κίτρινη ασθενική δεσμίδα φώς. Ο συνειρμός, αναπόφευκτος. Ένα δάκρυ είναι έτοιμο να κυλίσει στο καλοξυρισμένο μάγουλο μου. Μάταιο! Ο ήχος από το ώριμο λεμόνι που σκάει εξαντλημένο στο χώμα κόβει το δάκρυ στη μέση.

Πόσο απλές είναι οι νύχτες στην εξοχή, κάνω να σκεφτώ. Όμως οι έντεκα αλκοολικοί βαθμοί άρωμα νυχτολούλουδου που έχω ανακατέψει με κόκκινο κρασί με στέλνουν δίχως δεύτερη σκέψη για ύπνο.

Ξημέρωμα Κυριακής…

Οι μεταλλικοί κάδοι ταΐζουν την αχόρταγη κοιλιά του πορτοκαλί απορριμματοφόρου. Βουλιαγμένος ανάσκελα στο λευκό μου μαξιλάρι, προσπαθώ ν’ αντισταθώ στον ανελέητο θόρυβο. Δεν τα καταφέρνω. Ανοίγω τα μάτια στο σκοτεινό δωμάτιο. Ένα πράσινο λαμπάκι που φέγγει καταμεσής του πατώματος απορροφά το νυσταγμένο μου βλέμμα. Ανάβω το πορτατίφ. Το λαμπάκι χάνεται. Στο σημείο που φώτιζε στέκεται ακίνητο ένα station wagon έντομο. Κλείνω το πορτατίφ. Το λαμπάκι επιστρέφει και εγώ συνειδητοποιώ πως πέρασα τη νύχτα συντροφιά με μια πυγολαμπίδα. Της δίνω ραντεβού το επόμενο βράδυ, ανοίγω τα παράθυρα και χάνομαι στο Κυριακάτικο πρωινό.

Απόγευμα Κυριακής…

Καθισμένος στο πεζούλι της αυλής περιμένω με ανυπομονησία τη νύχτα να δώσει ρεύμα στην φωτισμένη φίλη μου…

Βράδυ Κυριακής…

Η νύχτα πιστή στο ραντεβού της. Την πυγολαμπίδα ακόμη την περιμένω…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

6 thoughts on “Σα-Watt-οκύριακο στην εξοχή

  1. Όπως θα κατάλαβες, το προηγούμενο σχόλιό μου ήταν για την ανάρτηση αυτή-χαχα! (αυτό το μπέρδεμα με τα σχόλια που είναι στο πάνω μέρος..χμ..χμ..μπέρδεμα..!)
    Μη τις εμπιστεύεσαι τις πυγολαμπίδες τότε..μακριά!
    Ευχαριστώ!

  2. Μαρία

    Το κατάλαβα ότι σου γλίστρησε το σχόλιο. Προσπάθησα να το μεταφέρω αλλά αρνιόταν πεισματικά ν’ αποχωριστεί τον Μπουκόβσκι.

    Όσο για την πυγολαμπίδα. Ούτε αυτό το Σάββατο εμφανίστηκε. Βαρέθηκα. Δεν την περιμένω άλλο. Θα βρω άλλο έντομο να με συντροφεύει τα βράδια.

    Καλό απόγευμα.

  3. Μάλλον θα την περιμένεις πολύ ακόμα… δεν είναι να έχει κανείς εμπιστοσύνη σ’ αυτά τα έντομα….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s