Κάδρα γερμένα


Ασπρόμαυρη νύχτα.

Γυρνώ σαν την άδικη κατάρα, αναζητώντας μια θέση να σταθμεύσω το ταλαιπωρημένο μου σασί.  Ενάντια στις προλήψεις, την ώρα που στο ράδιο παίζει ο μαύρος γάτος, ανακαλύπτω δυο μέτρα γης ικανά να το χωρέσουν.

Παρκάρω τις αριστερές  ρόδες στην άσφαλτο. Τις καπιταλιστικές, στο πεζοδρόμιο. Ο αφηρημένος  μου προφυλακτήρας ακουμπά το μπροστινό κακομαθημένο τετρακίνητο θηρίο που αρχίζει να σκούζει. Το σπαρακτικό κλάμα του δεν δείχνει να συγκινεί κανέναν κάτοικο της γειτονιάς. Του χαρίζω ένα ειρωνικό βλέμμα, κουμπώνω το μπλε παλτό  και σημειώνω το όνομα του δρόμου στο έμμενταλ μυαλό μου.

Βράδυ Δεκέμβρη. Το αστικό χιόνι που πέφτει στα στενά του Γκύζη δεν φτάνει ούτε για μινιατούρα χιονάνθρωπο. Ακολουθώ δυο φλεγόμενες νότες που με βγάζουν σ’ ένα διανυκτερεύον μπαρ…

Μέρες αργότερα, μ’ ένα μουτρωμένο τριαντάφυλλο στα χέρια, σπάω τον κουμπαρά εκείνης της βραδιάς, εξαργυρώνοντας το πολυτιμότερο κέρμα στα λόγια μιας ανοιξιάτικης θαμώνας.

Οι ασπρόμαυρες βραδιές δεν με φοβίζουν. Γέρνω τους ζωγραφικούς πίνακες πριν κοιμηθώ και χύνεται επάνω μου η χρωμοβροχή που πέφτει στα τελάρα τους. Τις έγχρωμες τρέμω. Αυτών τα πρωινά ξημερώνουν σχεδόν πάντα σε λάθος κάδρα…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

6 thoughts on “Κάδρα γερμένα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s