Τρία λεπτά και σαράντα τρία δευτερόλεπτα


Τις νύχτες, την ώρα που οι άνθρωποι κοιμούνται, μπαίνω κρυφά στα σπίτια τους και κλέβω τη σιωπή τους. Μην πάει ο νους σας στο κακό. Δεν θα την ανταλλάξω για μερικές πλάκες χρυσού. Άλλο είναι το σχέδιο μου.

Για τρία λεπτά και σαράντα τρία δευτερόλεπτα. Να κάνω όλο τον κόσμο να σωπάσει.

Όταν ήμουν μικρός, ήθελα να γίνω μαέστρος. Να διευθύνω τη δική μου ορχήστρα. Να γυρίζω επιδεικτικά την πλάτη μου στον κόσμο, να κοιτώ στα μάτια τους μουσικούς κι εκείνοι να χορεύουν τη σιωπή στους ρυθμούς που δίνουν τα δάχτυλά μου.

Γυρνώ πίσω σ’ εκείνο παιδικό το όνειρο. Οι μουσικοί μου είναι έτοιμοι. Ένα μου νεύμα περιμένουν.

Μόλις φουσκώσω το πράσινο μπαλόνι μου, σιωπή. Θα λύσω τον σπάγκο του. Θα την ελευθερώσω από άκρη σε άκρη σε κάθε σημείο της γης. Για τρία λεπτά και σαράντα τρία δευτερόλεπτα, τίποτα δεν θα ακούγεται. Οι άνθρωποι θα ανοιγοκλείνουν τα στόματά τους αλλά ήχος δεν θα βγαίνει. Ούτε κορναρίσματα, ούτε μηχανές, ούτε κλάματα μωρών, ούτε αναστεναγμοί ερωτευμένων, ούτε θρήνοι, ούτε γέλια.

Τίποτα. Μόνο η ορχήστρα μου.

Τα κύματα της θάλασσας. Να παίζουν μπιλιάρδο με τα βότσαλα στην ακροθαλασσιά.

Τα τακούνια των παραμυθένιων κοριτσιών στα ξύλινα πατώματα.

Οι φελλοί απ τις σαμπάνιες που γιορτάζουν την απελευθέρωσή τους.

Το γέλιο απ’ τα παγάκια, όταν χύνεται πάνω τους η βότκα.

Τα καπάκια των Zippo όταν σβήνουν τη φωτιά.

Η καλοκαιρινή βροχή όταν πέφτει στάλα στάλα σε τσίγκινο υπόστεγο.

Οι ακίδες των εκτυπωτών απ’ τα λογιστικά γραφεία.

Το βούισμα των κοχυλιών στ’ αυτιά των ναυτικών.

Τα κούτσουρα που καίγονται στα τζάκια.

Οι αναστεναγμοί των δίσκων βινυλίου, σαν γέρνει πάνω τους η διαμαντένια βελόνα.

Τα κλείστρα από τις μηχανές των φωτογράφων, όταν αλλάζει πόζα η σιωπή.

Τα κουδουνίσματα απ’ τις γραφομηχανές των σκονισμένων ποιητών.    

Τα σπίρτα όταν χορεύουν στις μικρές τους γκαρσονιέρες.

Μόλις ο χρόνος μου τελειώσει, θα υποκλιθώ στο όνειρό μου. Θα κάνω βουτιά στη φασαρία και δεν θα σας ενοχλήσω ποτέ ξανά.


(Το τραγούδι της ορχήστρας αφιερώνεται στη Γλαρένια 
για τα γενέθλια του blog της)  

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

24 thoughts on “Τρία λεπτά και σαράντα τρία δευτερόλεπτα

  1. Ακούς???
    «… το φεγγάρι να χορεύει με τα σύννεφα,
    το χιόνι να πέφτει να πέφτει μαλακά,
    το τραγούδι των φύλλων,
    τα μυρμήγκια να τρέχουν….» ???

  2. Όχι να μας ενοχλήσεις ξανά. Από τις ομορφότερες μουσικές που έχω ακούσει! Όμως κυριολεκτώ.. όλοι αυτοί οι υπέροχοι ήχοι φτιάχνουν ένα απίθανο μουσικό έργο. Αυτό στο λέει μία συνθέτης.. φαντάσου το κείμενό σου εισαγωγή στο έργο και την ορχήστρα να κάνει το όνειρο αλήθεια με ήχους δανεισμένους από την μαγική καθημερινότητα.

    Το τραγούδι που επέλεξες είναι πολυαγαπημένο, ευχαριστώ για όλα όσα διάβασα και άκουσα:)

  3. ..υπέροχες μουσικές παίζει η ορχήστρα σου!
    «Τα κλείστρα από τις μηχανές των φωτογράφων, όταν αλλάζει πόζα η σιωπή»..η σιωπή αλλάζει αργά και δύσκολα πόζα…το θρόισμα ενός χαμόγελου θ΄ακουστεί κι ίσως το κλείστρο κλείσει κι ανοίξει ξανά…!

    Καλώς σε βρήκα!

  4. Margo

    Μάλλον εγώ πρέπει να σ’ ευχαριστήσω για όσα διάβασα.

    Αγαπάω τη μουσική και θαυμάζω όσους μπορούν να συνθέτουν. Ποτέ μου δεν κατάλαβα πως τα βγάζετε πέρα, με επτά μόνο νότες.

    Ο Δημήτρης Παναγόπουλος μόνο που έγραψε την Αύρα, το χρέος του απέναντι στη μουσική το έκανε.

    Καλό βράδυ.

  5. Ομορφη μουσικη που ντυνει μια εξισου ομορφη αναρτηση! Ειχα μερες να σε διαβασω και ειλικρινα το χάρηκα αποψε! Μου αλλαξες τη διαθεση! Κρατω τη μουσικη και σου αφηνω ενα χαμογελο φιλε Αντωνη !
    Καληνυχτα μας!

  6. πολύ όμορφο…με πολύ καλή γραφή…!!!!
    Μόλις ο χρόνος μου τελειώσει, θα υποκλιθώ στο όνειρό μου. Θα κάνω βουτιά στη φασαρία και δεν θα σας ενοχλήσω ποτέ ξανά.

  7. Με τρελαίνειιιιις….
    Διάβαζα αχόρταγα τις επιλογές της σιωπής σου, και αντιγράφοντας μερικές όπως αυτή :

    «Οι αναστεναγμοί των δίσκων βινυλίου, σαν γέρνει πάνω τους η διαμαντένια βελόνα»
    και η άλλη με τον…. τριγμό των ξύλων στον πεθαμό τους…

    Είχα και ένα παραπονάκι εν τω μεταξύ να διατυπώσω πως δεν έβαλες στην ορχήστρα σου και για τους κρωγμούς των γλάρων στις τρελές τους πτήσεις και σκρολλάροντας για να φτάσω στα σχόλια, πήρε το μάτι μου τ’ όνομά μου με την απίστευτα όμορφη αφιέρωσή σου…

    Δεν υποκλίνομαι σε κανένα όνειρο αλλά στην πραγματικότητα…ΣΕ ΣΕΝΑ και την ευαισθησία σου

    Σήμερα απογειώθηκα σαν το πράσινο μπαλόνι σου. Λύνω σπάγκο, απελευθερώνομαι και δεν ακούω τίποτε…
    Και δε μου φτάνουν μόνο για 3’¨43΄΄
    :-))))))
    Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!!

    Φιλί και μεγάλη
    Γλαρένια αγκαλιά

  8. Γλαρένια

    Στο έγραψα στο σχόλιο μου και το εννοώ. Το blog σου, έχει άρωμα αγάπης. Αγάπη μεταφέρουν οι γλάροι σου στις τρελές τους πτήσεις.

    Η ορχήστρα μου έχει κάποιες ελλείψεις. Το παραδέχομαι. Ζητώ την επιείκεια σου. Πρώτη φορά ήταν, με άγχωσε και το όνειρο…

    Καλό βράδυ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s