Μυθιστόρημα με ρόδες


Στεκόταν με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι του τρόλεϊ, κρατώντας σφιχτά στα χέρια το μυθιστόρημά της.

 Ένας πάκος πυκνογραμμένες σελίδες Α4, τυλιγμένες σε λευκό πλαστικό σπιράλ. Ένας πάκος ξενύχτια, πρωινή αργοπορία στη δουλειά, αφηρημένες στιγμές με φίλους.

Πέρασαν τέσσερις μήνες από την ημέρα που, διασχίζοντας με  παιδικά βήματα τον πεζόδρομο μπροστά από τον εκδοτικό οίκο, το παρέδωσε με μητρική ευλάβεια στα χέρια της κοκκινομάλλας υπαλλήλου. Τέσσερις μήνες γεμάτοι προσμονή. Την προσμονή ενός τηλεφωνήματος.

Ενός τηλεφωνήματος που  τη βρήκε έξω από το Αττικόν, να  χαζεύει την αφίσα από την καινούργια ταινία του Γούντι Άλεν. Η απαλή φωνή που ξεπήδησε από το μεγάφωνο της μικροσκοπικής συσκευής κινητής τηλεφωνίας πλήγωσε ευγενικά τα αυτιά της.

…λυπούμαστε… περάστε όποτε θέλετε να το παραλάβετε…

Ξεκόλλησε το πρόσωπο της από το παράθυρο. Κοίταξε τους επιβάτες. Τους φαντάστηκε όλους με το βιβλίο της στα χέρια τους, συνεπαρμένους από την πλοκή να αδιαφορούν για τις στάσεις και το μποτιλιάρισμα. Κοίταξε ξανά έξω από το παράθυρο. Ένα εγκαταλελειμμένο, γεμάτο σκόνη σαραβαλάκι βρισκόταν δίπλα σ’ έναν κάδο σκουπιδιών.

Τα μάτια της έλαμψαν.

Πάτησε με δύναμη το  κουμπί της στάσης. Η κόκκινη επιγραφή άναψε. Λίγα μέτρα πιο κάτω ,το τρόλεϊ σταμάτησε μπροστά σ’ ένα μπουλούκι αγανακτισμένων επιβατών. Ο οδηγός άνοιξε τις πόρτες κι εκείνη έτρεξε με ανυπομονησία προς το σαραβαλάκι. Ένα μπλε Fiat 500 της δεκαετίας του εξήντα. Ποιος μπορεί να εγκαταλείπει ένα τέτοιο αριστούργημα, σκέφτηκε. Έβγαλε τα μαύρα γάντια της και έγραψε με τα γυμνά της δάχτυλα στη σκόνη του παρμπρίζ τον τίτλο του μυθιστορήματός της.

Χαμένες Πέμπτες. 

Άφησε ένα χάδι στο παροπλισμένο πεντακοσαράκι και βάδισε με γρήγορα βήματα, ψάχνοντας την επόμενη σκονισμένη σελίδα του βιβλίου της. Ο ερχομός της νύχτας δεν έδειχνε να την πτοεί.  Το είχε βάλει στοίχημα με τον εαυτό της. Μέχρι το ξημέρωμα, όλες οι σελίδες του βιβλίου της θα αποτυπώνονταν στη σκόνη αυτοκινήτων, λεωφορείων, φορτηγών, σχολικών.Tο επόμενο πρωινό, το μυθιστόρημα της θα ήταν έτοιμο να κυκλοφορήσει στους δρόμους της πόλης…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

12 thoughts on “Μυθιστόρημα με ρόδες

  1. Κοίταξε να δεις, θα καταντήσω κοινότυπη, αλλά κάθε φορά που έρχομαι εδώ με εκπλήσσεις ευχάριστα.

    Το δικό σου μυθιστόρημα όποτε κι αν αποφασίσεις να το γράψεις, είμαι σίγουρα πως θα τυπωθεί.

    Καλό βράδυ Στεριανή ζάλη.

  2. Πολύ όμορφο!
    Έτσι, γιατί οι δημιουργίες δεν πρέπει να μένουν στο συρτάρι.. αν χαρίζονται με έναν τόσο ποιητικό τρόπο ακόμη καλύτερα.
    Καλησπέρα!

  3. Margo

    Θα συμφωνήσω. Είναι άδικο οι δημιουργίες να μαραζώνουν κλεισμένες στα συρτάρια. Οι πόρτες μπορεί να μην είναι πάντα ανοιχτές, οι δρόμοι όμως είναι. Σε κάθε μορφή τέχνης.

    Καλησπέρα.

  4. μα έτσι δεν γίνεται με της ψυχής μας τις πληγές; όποτε τις εκθέτουμε, κανέναν δεν ενδιαφέρει ουσιαστικά. οι λόγοι πολλοί. οι δικοί μας όμως λόγοι να θέλουμε να τους δώσουμε φτερά, ίσως είναι περισσότεροι…

    το θέμα είναι…να μη προσπερνάμε τις στάσεις…

    φιλιά βρόχινα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s