This old house


Τέλος εποχής για την αγράμπελη. Φάνηκαν τα κλαδιά της. Γυμνά. Αγκαλιά με τον ιστό της κεραίας, κρεμασμένα στην πέργολα, να προσμένουν την επόμενη άνοιξη. Τα πεσμένα κόκκινα φύλλα της γέμισαν χρώμα τις πλάκες της αυλής.

Το σκαλιστήρι καρφωμένο στις μύτες των ποδιών του. Το μπουγαρίνι σκεφτικό, να αναπολεί τα παιδικά του χρόνια στην Ζάκυνθο. Τα βότσαλα, την αλμύρα που στερούνται.

Σκόνη από φθινοπωρινό χώμα κι ένα ανήλικο λεμόνι, τα δώρα του ανέμου στο τραπέζι του κήπου.

Τα κεραμίδια πιστά. Η καμινάδα, στα μαύρα ντυμένη.

Τα κάγκελα γέρασαν. Φταίει η θάλασσα, φταίει ο χρόνος, φταίει που μένουν άυπνα να φυλούν το σπίτι.

Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, και αλλά τόσα που με θυμάται εκείνος σ’ αυτό το σπίτι, ανταμώνω με χειμωνιάτικες λιακάδες, καλοκαιρινές βροχές, βινύλια, ασπρόμαυρες εικόνες, έγχρωμα στιγμιότυπα.

Εκεί εξασκώ τα νιάτα μου. Γιατί, τα νιάτα, αν δεν τα εξασκείς, σκουριάζουν.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

2 thoughts on “This old house

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s