Κερνάω λύπη

117
Κάποτε γλίστρησα σε δάκρυα κι έπεσα στη λύπη ενός παιδιού που δεν είχε παιχνίδια.  Προσπάθησα να φύγω. Εκείνο συνέχισε να κλαίει. Πιο δυνατά. Γλίστρησα ακόμη πιο βαθιά. Σκέφτηκα να το βγάλω από τη λύπη.  Το πήρα από το χέρι κι αρχίσαμε να περπατάμε. Στο δρόμο, συναντήσαμε άλλο ένα παιδί, πιο κάτω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο…

Συνειδητοποίησα πως ήταν αδύνατο να πάρω τόσα παιδιά μαζί μου. Για να σωθώ, έπρεπε να φύγω μόνος μου. Αλλιώς η λύπη θα μας καταλάβαινε και θα μας γύριζε όλους πίσω. Έκλεισα τα βλέφαρά μου και αμέσως βγήκα στη χαρά.

Τρόμαξα από το θέαμα.  Άνθρωποι βιαστικοί βάδιζαν, με τα μάτια σχεδόν κλειστά, πάνω κάτω, στους δρόμους. Αποτσίγαρα, τσίχλες και  στεναχώρια, κολλημένα στις σόλες των παπουτσιών τους.

 Πρέπει να ανοίξετε τα μάτια, είπα σε κάποιον. Εκείνος πέρασε από πάνω μου και συνέχισε το δρόμο του. Είχα γίνει αόρατος. Αν πέσεις μια φορά στη λύπη, γίνεσαι αόρατος.

Από τότε ζω ανάμεσα στους δύο κόσμους. Κερνάω τους περαστικούς. Ένα ποτήρι λύπη. Δεν ανοίγουν αλλιώς τα μάτια. Δυστυχώς!

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

2 thoughts on “Κερνάω λύπη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s