Τα χρόνια της αθωότητας

106
Σύμφωνα μ’ έναν παλιό ευρωπαϊκό
μύθο, στη βάση του ουράνιου τόξου υπάρχει ένα τσουκάλι γεμάτο χρυσάφι, που περιμένει όποιον καταφέρει να φτάσει εκεί, πράγμα αδύνατο όμως, καθώς το ουράνιο τόξο είναι οφθαλμαπάτη που δεν εντοπίζεται στο χώρο.

Γυρίζω ανάποδα το ουράνιο τόξο. Να κάνω τσουλήθρα. Να γλιστρήσω στα χρώματα του και να βρεθώ για λίγο σ’ εκείνα τα καλοκαίρια. Να γρατζουνίσω τα γόνατα μου στα χρόνια της αθωότητας. Τότε που ακουμπούσαμε την ανεμελιά μας στην παραλία με τις αναποδογυρισμένες βάρκες.

Πάμε να κολυμπήσουμε όλοι μαζί. Στην θάλασσά μας. Να μας κουκουλώνουν τα κύματα κι εμείς να διασκεδάζουμε τον τρόμο στα μάτια των ενηλίκων. Να τρέμουμε από το κρύο και ν’ αρνούμαστε πεισματικά να προδώσουμε την αγκαλιά της θάλασσας. Μέχρι ο ήλιος του μεσημεριού να εξαντλήσει  την υπομονή των δικών μας.

Ν’ ανέβουμε αγκομαχώντας, το χωματόδρομο και να συνωμοτήσουμε με τα μάτια για την απαγορευμένη μεσημεριανή συνάντηση. Στο στενάκι, έξω από το υπόγειο μαγαζάκι, κάτω από τον ίσκιο της λεύκας. Με το Μπλεκ, το Αγόρι και τη Μανίνα στα χέρια. Να περιμένουμε να πάει πέντε η ώρα. Να ξυπνήσει ο κυρ- Κώστας από το μεσημεριανό του ύπνο. Να βγάλει από το ψυγείο της ΑΣΤΥ τις γρανίτες λεμόνι και να μας τις προσφέρει.

Ύστερα, να πάρουμε τα ποδήλατά μας και ν’ ανεβοκατέβουμε τους γεμάτους χαλίκια χωματόδρομους. Μέχρι να νυχτώσει. Μέχρι ν’ ανοίξουν τα χωνάκια από τα μωβ νυχτολούλουδα, που στερεώνουμε στις μύτες μας. Να πλυθούμε και να ετοιμαστούμε για τη μεγάλη έξοδο. Στο σινέ Άρτεμις. Να φτάσουμε εκεί. Ο μεγαλύτερος να βγάλει τα εισιτήρια, ο μικρός  της παρέας να περάσει πίσω από την κουρτίνα χωρίς να πληρώσει.

Κι όταν η ταινία τελειώσει, να πάρουμε το δρόμο του γυρισμού. Να μυρίζει η νύχτα υγρασία.  Να κλοτσάμε ένα τενεκεδένιο κουτάκι σ’όλη τη διαδρομή. Να μην αφήνουμε την ησυχία σε ησυχία. Μέχρι την ώρα που εξαντλημένοι, θα πέσουμε στα κρεβάτια μας.

Ο Νίκος, η Μαρία, ο Μανώλης, η Μαλβίνα, η Γεωργία, ο Βασίλης. Τα χρώματα από το δικό μου ουράνιο τόξο. Ένα ουράνιο τόξο που στη βάση του βρήκα ένα τσουκάλι με χρυσό. Το χρυσό των παιδικών μου αναμνήσεων.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

14 thoughts on “Τα χρόνια της αθωότητας

  1. Χάσμα εποχών Μάνο.
    Λυπάμαι που δεν είμαι δεκαπέντε χρόνων αλλά χαίρομαι γιατί έζησα εκείνα τα χρόνια με τον καλύτερο τρόπο. Όλοι όσοι είμαστε τώρα τριάντα και κάτι,σταθήκαμε τυχεροί γιατί δεν μεγαλώσαμε αγκαλιά με την τεχνολογία, αλλά τη συναντήσαμε σε ηλικία που ήμασταν σε θέση να τη διαχειριστούμε κάπως καλύτερα.

    Ας με σταματήσει κάποιος.Σαν το παππού μου μιλάω.

  2. Μάνο

    Η Αθήνα, δυστυχώς, έχει μετατραπεί σε μια αφιλόξενη για τα παιχνίδια πόλη.

    Ότι δεν είσαι 15 είναι φανερό. Φαντάζομαι πως πάνω- κάτω της ίδιας γενιάς είμαστε.

  3. Να ‘ξερες πόση ανάγκη την ειχα τούτη σου την ανα (επι)δρομή στα καλύτερά μας χρόνια.
    Να αγοράζαμε και παγωτό από τον πλανόδιο παγωτατζή με το τρίκυκλο.
    Να πέφταμε να ματώναμε και να ρίχναμε χώμα στην πληγή να σταματήσει το αίμα, γιατί το σημερινό δε σταματαει με τίποτε…
    Συγγνώμη, αλλά τούτη την περίοδο αιμορραγεί η ψυχή μου

    Αναστεναγμός νοσταλγικής ανακούφισης,

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  4. Γλαρένια

    Όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει, την έχουμε ανάγκη την αναδρομή σ’ εκείνα τα χρόνια. Για να βγάλει ξανά ήλιο.

    Την όμορφη εικόνα με τον πλανόδιο παγωτατζή δεν την πρόλαβα. Θυμάμαι μια εποχή που μαζεύαμε κάρτες με ποδοσφαιριστές. Όσες είχαμε διπλές τις ανταλλάσσαμε με κάποια που μας έλειπε. Ωραία θα ήταν να μπορούσαμε να ανταλλάσουμε και τις στιγμές που ζήσαμε διπλές με όσες δεν προλάβαμε να ζήσουμε.

    Πριν λίγο σε διάβασα και μάλλον καταλαβαίνω τι εννοείς. Σ’ ευχαριστώ πολύ που πέρασες.

  5. Και η φωτογραφία σου και το κείμενο, μ’ έκαναν να νοσταλγήσω. Τέτοια καλοκαίρια έχω να θυμάμαι κι εγώ. Και χαίρομαι ιδιαιτέρως γι’ αυτό.

    Καλή σου μέρα. Με χαμόγελο…

  6. Ανεκτίμητος ένας τέτοιος θησαυρός και το κυριότερο, κανείς δεν μπορεί να σου τον πάρει!

    μια φιλική συμβουλή…. άλλξε λίγο τα χρώματα στα κείμενα σου, τρομαξα να βρω τα σχόλια…. δεν φαίνονται!

  7. τις αναμνήσεις μας εξακολουθούμε να τις φτιάχνουμε. το παρόν, μπορεί να είναι διαφορετικό, έχει όμως κι αυτό στιγμές που αξίζουν…

    η νοσταλγία, είναι μνήμη μας, κομμάτι μας…κι αυτές τις αναδρομές τις έχουμε ανάγκη…

    ο ουρανός φτιάχνει ακόμα αυταπάτες κι ένα βλέμμα ψηλά μας κάνει να ξεφεύγουμε και να επιστρέφουμε με άλλο…μάτι…

    φιλιά βρόχινα…

  8. Νεράιδα της βροχής

    Καθημερινά γεννιούνται δεκάδες αναμνήσεις. Λίγες καταφέρνουν να δουν το φως της επόμενης ημέρας, ακόμη λιγότερες να περπατήσουν δίπλα μας στο χρόνο. Όσες όμως τα καταφέρνουν, παίρνουν από το χέρι εκείνες που ζουν στο παρόν και τις περνούν στο μέλλον. Κι έτσι η ζωή συνεχίζεται. Από ανάμνηση σε ανάμνηση.

    Καλό βράδυ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s