Το πουκάμισο το θαλασσί

340727
Καλοκαίριασε. Το  ημερολόγιο επιμένει πως είναι άνοιξη αλλά ο καιρός διαφωνεί. Έχει για μάρτυρα τις ανοιχτές μπαλκονόπορτες που το αποδεικνύουν.

Τα παιδιά βγήκαν στην πλατεία. Οι φωνές τους μπαινοβγαίνουν στο σπίτι. Μαζί τους ταξιδεύουν  νότες. Νότες που φοράνε θαλασσί. Κάνουν μια ερευνητική βόλτα στο δωμάτιο και καταλήγουν στη φωτογραφία του παππού. Χαμογελαστός όπως πάντα. Εγκλωβισμένος, σε μια ξύλινη κορνίζα.

Μικρός όταν ήμουν, προσπαθούσα να συγκρίνω την εικόνα από τις περιγραφές που έδιναν τα άλλα παιδιά για τους παππούδες τους, με αυτήν που είχα εγώ από τον δικό μου. Άκουγα, για βόλτες στο πάρκο και για παραμύθια. Για παππούδες που ζούσαν σε χωριά. Πόσο με παραξένευαν εκείνες οι περιγραφές… Πόσο άγνωστες μου ήταν… Ο δικός μου ο παππούς ήταν τόσο διαφορετικός… Δεν ξέρω γιατί. Ίσως να ήταν το Ζακυνθινό αίμα που κυλούσε στις φλέβες του και δεν τον άφηνε να ησυχάσει, ίσως γιατί σεβόταν κάθε λεπτό της ζωής του.

Δεν έχω να θυμάμαι παραμύθια, αλλά τις λιγοστές βόλτες που κάναμε μαζί. Εκείνος ψηλός, με κατάλευκα μαλλιά κι ένα μπαστούνι στο χέρι, που δεν καταδέχτηκε ποτέ να το ακουμπήσει στο έδαφος. Εγώ από δίπλα του μικροσκοπικός, να προσπαθώ με δυσκολία ν’ ακολουθήσω τους ρυθμούς του. Κάθε τόσο μια φωνή, διαφορετική κάθε φορά, να σκορπά στον αέρα την ίδια φράση.

Γεια σου μπάρμπ’ Αντώνη!

Και η απάντηση πάντα η ίδια.

Γεια σου λεβεντιά μου!

Μα όλοι λεβεντιές είναι παππού; τον ρωτούσα. Εκείνος χαμογελούσε.

Τον υπόλοιπο καιρό, τον έψαχνα. Ξυπνούσα, πήγαινα στο δωμάτιο του. Το κρεβάτι ήταν άδειο. Που είναι ο παππούς ; ρωτούσα τη μητέρα μου αλλά κι εκείνη δεν ήξερε να μου απαντήσει. Λίγες ώρες μετά από την ερώτηση, το τηλέφωνο χτυπούσε και η απάντηση ερχόταν.

Η απάντηση. Άλλοτε, ήταν το όνομα μιας επαρχιακής πόλης της Ελλάδας, άλλοτε του εξωτερικού αλλά η πιο συνηθισμένη  ήταν «στη Ζάκυνθο είμαι».

Όσο κι αν του άρεσε να γυρίζει τον κόσμο, πάντα εκεί κατέληγε.

Τη Ζάκυνθο άρχισα να την αγαπάω περισσότερο από την Αθήνα, γιατί εκεί ήξερα πού μπορούσα να τον βρω. Τα πρωινά στον κήπο, σκυμμένο πάνω από τις ντοματιές, τα καλαμπόκια ή παρέα με τις αγαπημένες του λεμονιές. Τα απογεύματα, τον έβρισκα καθισμένο κάτω από το μεγάλο δέντρο της αυλής, με το θαλασσί του πουκάμισο, να διαβάζει εφημερίδα . Μάλλον φορούσε κι άλλα χρώματα, αλλά αυτό μου έχει μείνει.

Από τότε, όταν βλέπω θαλασσί πουκάμισο, η σκέψη μου ταξιδεύει σ’ εκείνον. Αναπόφευκτα,  έρχεται η σύγκριση. Σε κανέναν δεν πηγαίνει, όπως πήγαινε σ’ εκείνον.

Δεν έχω θαλασσί πουκάμισο. Την επόμενη που το καράβι θα δέσει στα γνώριμα νερά του Ιονίου μπορεί να μπω στον πειρασμό να αγοράσω. Αλλά…

Ξέρω πως ο καθρέφτης με το που θα δει θα μου πει.  Σε κανέναν δεν πηγαίνει όπως πήγαινε σ’ εκείνον.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

10 thoughts on “Το πουκάμισο το θαλασσί

  1. χρώματα, μυρωδιές, ήχοι που μας παραπέμπουν σε αναμνήσεις. ο αέρας φυσά και μας φέρνει εικόνες από την ψυχή που τις έχουμε κλεισμένες. κι εκεί, μένουν ανέπαφες. κάνουν τη βόλτα τους σε τούτο τον κόσμο και μετά ξαναγυρνούν στις κορνίζες που τις έχουμε φυλαγμένες…

    λιμάνια, σταθμοί της ζωής μας, άνθρωποι που ήρθαμε κοντά. ταξίδια…δικά μας ταξίδια…

    φιλιά βρόχινα…

  2. ΑΑΑΑ! Είναι πολύ ωραίο! Πολύ γλυκειά περιγραφή!
    Νά περνάς καλά και κάποτε να γίνεις εσύ ο παππούς που το εγγόνι σου θα σε θαυμάζει!
    καλημέρα

  3. Γλαρένια

    Οι παππούδες και οι γιαγιάδες έρχονται για λίγο στις ζωές αλλά μένουν για πάντα μυαλό και στην καρδιά μας.

    Σ’ ευχαριστώ για το τραγούδι. Αν και δεν είναι η μουσική που ακούω, το συγκεκριμένο τραγούδι είναι από τα αγαπημένα μου.
    Καλό σαββατοκύριακο.

  4. Νεράιδα της βροχής.

    Ταξίδια που κάνουμε ξανά και ξανά.

    Αναμνήσεις που περιμένουν υπομονετικά μια αφορμή να δραπετεύσουν λίγο από τις κορνίζες που είναι κλεισμένες. Να ανακατευτούν λίγο με το παρόν και να του δώσουν λίγο από το άρωμα τους.
    Καλημέρα.

  5. Σ’ ευχαριστώ Σοφία. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να γίνω παππούς αλλά αυτό που λες νιώθουν τα παιδιά για τους παππούδες τους. Θαυμασμό.

    Καλημέρα.

  6. Πολύ όμορφη ανάρτηση… γεμάτη αναμνήσεις και μυρωδιές….
    Είσαι μάλλον τυχερός που ο παππούς σου είναι από τη Ζάκυνθο (κι εσύ μαζί βάβαια)…
    Πες μου πως σου τραγουδούσε κι όλας…..

  7. Κόκκινα παπούτσια

    Υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει καλές αναμνήσεις από τον παππού και τη γιαγιά του; Είναι οι άνθρωποι που ομορφαίνουν τα παιδικά μας χρόνια και αργότερα τις αναμνήσεις μας.

    Καλό καλοκαίρι κι από εμένα. Πάλι πριν την ώρα της έδιωξε ο καιρός την άνοιξη.
    Καλό βράδυ.

  8. Μαριέλα

    Είναι αλήθεια ότι νιώθω τυχερός για τους δεσμούς που διατηρώ με το συγκεκριμένο νησί.

    Φυσικά και τραγουδούσε. Ζακυνθινός χωρίς καντάδες δεν γίνεται.
    Καλό σου βράδυ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s