Το πράσινο αερόστατο

1572
Ο θερμός αέρας εγκλωβίζεται στις πτυχές  του πελώριου μπαλονιού. Ενενήντα πάσσαλοι, καρφωμένοι στο έδαφος, κρατάνε με δυσκολία το καλάθι κάτω. Το πλήρωμα, από νωρίς, έχει πάρει τη θέση του. Ο καπετάνιος κάνει ένα νεύμα, τα σχοινιά κόβονται ένα ένα και το καταπράσινο αερόστατο σχίζει με δύναμη τον ξάστερο ουρανό της Αθήνας. Μπλέκεται μέσα στα σύννεφα, γίνεται ένα με αυτά και το ταξίδι ξεκινά.

Πρώτος προορισμός, το Παρίσι.

Τέσσερις ημέρες κρατά το ταξίδι. Το πλήρωμα του πράσινου αερόστατου περνά από το Ιόνιο, αφήνει πίσω του την Ιταλία και ταξιδεύει πάνω από τα βρώμικα νερά του Σηκουάνα. Νυχτώνει. Ο καπετάνιος δένει το καλάθι σ’ ένα νυσταγμένο σύννεφο. Το πλήρωμα αναλαμβάνει υπηρεσία. Σε λίγο, θα περάσει ένα αστέρι. Ένα αστέρι που δεν πρέπει να το χάσουν. Θα’ ναι το δώρο γι’ αυτούς που πίστεψαν σ’ ετούτο το ταξίδι. Μόλις το ρολόι  δείχνει δέκα ακριβώς το βλέπουν να φτάνει. Παίζει με το πλήρωμα και δείχνει να το διασκεδάζει. Κρύβεται, απομακρύνεται λίγο, αλλά εμφανίζεται ξανά. Με ένα σάλτο στον αέρα ένα παράτολμο μέλος του πληρώματος το αγγίζει κι αυτό αφήνεται στα χέρια του χαρούμενο.

Από εκείνο το βράδυ, έχουν περάσει τέσσερα χρόνια. Ο καπετάνιος έχει αλλάξει. Νέα μέλη προστέθηκαν στο πλήρωμα. Τέσσερα χρόνια, το πράσινο αερόστατο διέσχισε ατέλειωτα χιλιόμετρα. Πέρασε από ξένες χώρες, από γνωστές και άγνωστες πόλεις μέχρι τη στιγμή που η νύμφη του Θερμαϊκού να το καλωσορίσει. Μια στάση πάνω απ’ το Λευκό τον Πύργο, ένα αστέρι ακόμη και γρήγορα σαλπάρει για τον επόμενο προορισμό.

Δυο χρόνια μετά.

Μπολόνια.  Πύργοι , στοές , μεσαιωνική πόλη. Εκεί, περίμενε το τρίτο αστέρι. Τι κι αν το ήθελαν πολλοί…

Κύλισαν  έντεκα χρόνια από την ημέρα που ξεκίνησε ετούτο το ταξίδι. Επιστροφή στην πόλη που ξεκίνησαν όλα. Αθήνα. Ο ουρανός είναι πιο ενθουσιασμένος από ποτέ.  Ένα άστρο ακόμη, συντροφιά. Γραμμή για το επόμενο ταξίδι.

Δυο χρόνια μετά.

Ανοιξιάτικη νύχτα. Πρωτομαγιά, στον ουρανό του Βερολίνου. Το πέμπτο άστρο αρχίζει να αχνοφαίνεται.  Χαμογελά, πίσω απ το κόκκινο φεγγάρι που στέκεται μπροστά του. Το πράσινο μπαλόνι, ούτε που σταματά. Περνά μέσα απ’ το δακρυσμένο φεγγάρι,  αγκαλιάζει το αστέρι και βάζει πλώρη για το επόμενο ταξίδι.

Συνεχίζεται…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

12 thoughts on “Το πράσινο αερόστατο

  1. Ωραίο κείμενο, έφερε στο νου μου παραμύθι του Ιουλίου Βερν. Θα περιμένω την συνέχεια…

    Καλό μήνα.

  2. Δεν σχολιάζω , μέχρι να δω τη συνέχεια.. Ελπίζω να μην είναι Παναθηναικό παραμύθι γιατί θα κόψω φλέβες! χαχαχ
    Καλησπέρα 😉

  3. αστέρια στο διάβα μας που μας πλησιάζουν. άλλοτε τα χαϊδεύουμε, άλλοτε τα προσπερνάμε. το αερόστατό μας ταξιδεύει αλλάζοντας σύννεφα, πολιτείες, ουρανούς. καταλαγιάζει και πάλι πετά…

    ο χρόνος μετράει αγγίγματα. εύχομαι ότι μένει να αφήνει ένα όμορφο αποτύπωμα στην παλάμη. έτσι, σαν την λάμψη μέσα από το γκρίζο…

    φιλιά βρόχινα…

  4. Νεράιδα της βροχής

    Οτιδήποτε μας δίνει την αφορμή να πετάξουμε για λίγο στα σύννεφα αξίζει την αγάπη μας.

    Μου αρέσει πολύ ο κόσμος που περνά από τα μάτια σου.

    Καλό βρόχινο απόγευμα.

  5. Καλημέρα,
    που θα πάει μετά? Ποιό είναι το αστέρι? Γιατί αλλάζει το πλήρωμα? Για πες… Περιμένω τη συνέχεια να καταλάβω τι …εννοεί ο ποιητής..

  6. Σοφία
    Το πλήρωμα δεν είναι άλλο από την ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού. Το κείμενο είναι γραμμένο για τα πέντε Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει. Στο μπάσκετ συνηθίζεται για κάθε ευρωπαϊκό τρόπαιο να μπαίνει κι ένα αστέρι στη φανέλα. Όπως καταλαβαίνεις την Παναθηναϊκή μου χαρά ήθελα να εκφράσω.
    Καλό απόγευμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s