Το κορίτσι της διπλανής πόρτας

29804Το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Πόσες φορές είχε ακούσει για εκείνη, πόσες φορές την είχε φανταστεί…

Πού να έμεναν άραγε αυτά τα κορίτσια; Τις συναντούσε στο μετρό, τις έβλεπε από το μπαλκόνι του, τις μύριζε στον αέρα αλλά, ποτέ καμιά από αυτές, δεν ήρθε να μείνει στη διπλανή πόρτα. Ή έστω στην ίδια πολυκατοικία. Να μπορεί να τη συναντά τυχαία στο ασανσέρ, να του φέρνει ο αέρας τη μυρωδιά του μεσημεριάτικου φαγητού της, να έχει κάπου να ακουμπήσει το βλέμμα του στις βαρετές συνελεύσεις των ενοίκων.

Τα καλαμπόκια πάλευαν μάταια να το σκάσουν από την κόκκινη κατσαρόλα, όπου είχαν εγκλωβιστεί. Έπαιρναν φόρα,  χτυπούσαν στο βαρύ καπάκι, ζαλίζονταν και έπεφταν άπραγα, το ένα στην αγκαλιά του άλλου. Μέχρι τη στιγμή που, η Άννα ξεσκέπασε το καπάκι της κατσαρόλας. Δυο παράτολμα καλαμπόκια πετάχτηκαν στον αέρα, με σκοπό να την αιφνιδιάσουν. Και τα κατάφεραν. Το ένα απ’ αυτά ακούμπησε το μέτωπο της, εκείνη πέταξε το καπάκι και τότε άρχισαν να δραπετεύουν προς κάθε κατεύθυνση. Άλλα χτυπούσαν στον απορροφητήρα και έπεφταν στο πάτωμα, άλλα έφευγαν με δύναμη, χτυπούσαν στα ντουλάπια και έπεφταν εξαντλημένα στον πάγκο της κουζίνας, και άλλα δεν έβρισκαν το δρόμο της ελευθερίας και επέστρεφαν στην κατσαρόλα,  ηττημένα.

Η κουζίνα γέμισε λευκές νιφάδες και τα μάτια της Άννας απόγνωση. Έμεινε λίγο, να κοιτά το χιονισμένο τοπίο, μέχρι που ένας δυνατός θόρυβος ακούστηκε από το μπάνιο. Το πλυντήριο είχε αρχίσει να στύβει με ζήλο, χορεύοντας σαν δαιμονισμένο. Το γυάλινο μπουκαλάκι με το άρωμά της που ήταν ακουμπισμένο επάνω του, δεν άντεξε τις αναταράξεις, προσγειώθηκε διαλυμένο σε μικρά κομματάκια πάνω στα πράσινα πλακάκια. Η μυρωδιά της σκορπίστηκε από άκρη σε άκρη.

Έκανε προσπάθεια να παραμείνει ψύχραιμη, και θα τα είχε καταφέρει, αν δεν έβλεπε τον κάδο του πλυντηρίου στην τελευταία του στροφή, να της φανερώνει τα κατάλευκα σεντόνια της ντυμένα ροζ. Άνοιξε με πανικό την πόρτα του πλυντηρίου. Άρχισε να βγάζει τα αγνώριστα πια σεντόνια, μέχρι που μια μικροσκοπική κόκκινη κάλτσα, τής αποκαλύφθηκε, ομολογώντας το έγκλημά της. Έπνιξε το θυμό της,  έβαλε τα ρούχα σ’ ένα ψάθινο καλάθι και ανέβηκε στην ταράτσα.

Μόλις άπλωσε το πρώτο σεντόνι στο σκοινί, διαπίστωσε πως είχε ξεχάσει να πάρει μαζί της μανταλάκια. Παράτησε τα ρούχα στην ταράτσα, κατέβηκε βιαστικά τις σκάλες και έφτασε έξω από την πόρτα του διαμερίσματός της. Έψαξε την τσέπη της για τα κλειδιά, όταν  με τρόμο διαπίστωσε, πως είχε ξεχάσει να τα πάρει μαζί της.

Αφού σταμάτησε ένα δάκρυ που προσπάθησε να κυλίσει στο μάγουλό της, έφτιαξε τα μαλλιά της και χτύπησε το κουδούνι του διπλανού διαμερίσματος.

Έχοντας κολλημένο το βλέμμα του στο ιπτάμενο ροζ σεντόνι, που σχεδόν ταυτόχρονα με τον ήχο του κουδουνιού διαπίστωσε ότι κρεμόταν στην άκρη της τέντας του, άνοιξε την πόρτα σ’ εκείνη, για την οποία τόσα είχε ακούσει, κι όμως ποτέ δεν είχε δει.

Στο κορίτσι της διπλανής πόρτας.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

10 thoughts on “Το κορίτσι της διπλανής πόρτας

  1. Πολύ γλυκιά ιστορία.

    Νομίζω όμως Αντώνη ότι η αισθησιακή γυναίκα της φωτογραφίας που έχεις αναρτήσει…δεν θα χαρακτηριζόταν ποτέ ‘κορίτσι της διπλανής πόρτας’.

    Καλημέρα

  2. Μ’ άρεσεεεε….
    Κάθε αναποδιά (κατά το εμπόδιο) για καλό…
    🙂

    Και οι αισθησιακές έχουν μπουγάδα, κι’ αυτές ενίοτε λαχταράνε ποπ-κορν…ξεχνάνε τα κλειδιά τους

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  3. Γλαρένια
    Δεν μπορεί η ζωή να ακολουθεί συνεχώς ευθεία γραμμή. Χρειάζονται τα εμπόδια και οι αναποδιές για να νιώθουμε ότι είμαστε ζωντανοί.
    Οι αισθησιακές συμφωνώ ότι έχουν τις ίδιες συνήθειες με τις υπόλοιπες κοπέλες. Η μόνη διαφορά είναι ότι δεν κατοικούν στη διπλανή πόρτα. Τουλάχιστον όχι στη δική μου. (Παράπονο)
    Καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα.

  4. Θαύμασα την αφήγηση σου. Νομίζω ότι είναι απ’ τα καλύτερα σου κείμενα. Οχι μόνο για την ευφάνταστη αλληλουχία των γεγονότων, αλλά γιατί οι εικόνες σου είναι τόσο ζωντανές!

    Καλησπέρα.

    ΥΓ: Με το καλό να έρθει και το κορίτσι της διπλανής πόρτας, να ομορφύνει την πραγματικότητα σου.

  5. αχ και ποιος μου λέει, πως η ημέρα της δεν θα συνέχιζε στους ίδιους ρυθμούς; μα σε σένα πήγε να χτυπήσει την πόρτα;

    :ΡΡΡ

    αχ, μου βγήκε να σε πειράξω σήμερα !!

    :))

    φιλιά βρόχινα…

  6. Κατερίνα
    Σ’ ευχαριστώ. Χαίρομαι που σου άρεσε το συγκεκριμένο κείμενο, υπάρχει ιδιαίτερος λόγος (θα σου εξηγήσω).
    Το κορίτσι της διπλανής πόρτας είναι πάντα καλοδεχούμενο όποτε κι αν έρθει.
    Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη.

  7. Νεράιδα της βροχής
    Αν χτυπούσε τη δική μου πόρτα δεν έχω καμία αμφιβολία ότι έτσι θα συνέχιζε η υπόλοιπη ημέρα της.
    Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι με ένα τέτοιο κορίτσι δεν πλήττεις ποτέ.
    Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s