Ημιτελείς ιστορίες

don_quijote1

 

Η ανάρτηση είναι ανοιχτή σε όποιον θέλει να προσθέσει τη δική του «πινελιά» στη συνέχεια της ιστορίας. Η διαδικασία είναι απλή. Το τέλος κάθε παραγράφου σηματοδοτεί την αρχή της επόμενης.

Όποιος θέλει να συμμετάσχει, μπορεί να αφήσει την ιστορία του στα σχόλια ή να την στέλνει με email στο sterianizali@gmail.com

Ημιτελείς ιστορίες

(στεριανή ζάλη)

Βράδυ Σαββάτου, σ’ ένα πλακόστρωτο δρομάκι της πόλης.

Ο φωτισμός λιγοστός. Ο ουρανός νεκρός από αστέρια. Στο ίδιο καφέ με τα γνώριμα μαρμάρινα τραπεζάκια και τις κόκκινες καρέκλες. Απέναντι απ’ την κίτρινη μονοκατοικία, με τις πορτοκαλί κουρτίνες και τα μπλε κάγκελα στην ταράτσα. Το σκηνικό όπως το πρώτο βράδυ που την είδε να βαδίζει με δυσκολία στο πλακόστρωτο. Κάθε φορά που τα τακούνια από τις κόκκινες γυαλιστερές γόβες της σφήνωναν ανάμεσα στα κακοβαλμένα πέτρινα τουβλάκια, στο πρόσωπο της ζωγραφιζόταν…

(κόκκινα παπούτσια)

Στο πρόσωπο της ζωγραφιζόταν μια θλίψη που όμοιά της δεν είχε δει ποτέ του. Καθόταν σε ένα παγκάκι και κοίταζε τα παπούτσια της και πού και πού σήκωνε το βλέμμα στρέφοντάς το αφηρημένα σε κάποιον περαστικό. Στις μέρες που ακολούθησαν παρατήρησε πως η ώρα που την πετύχαινε στο πάρκο ήταν σχεδόν η ίδια, νωρίς το απόγευμα, και πως το βιβλίο που κουβάλαγε πάντα μαζί της και του οποίου τον τίτλο δεν κατάφερνε να δει λόγω της απόστασης που χώριζε το παράθυρό του από το πάρκο, παρέμενε πάντοτε στα πόδια της κλειστό. Εκείνο το απόγευμα, όμως, αποφάσισε να κατέβει και να της μιλήσει. Διέσχισε το δρόμο…

 

(Τελευταίος … πάντα)

Διέσχισε το δρόμο αλλά στα μισά της διαδρομής κόμπιασε. Ένα σφίξιμο στο πάνω μέρος του λαιμού του έκοψε την ανάσα, πρώτη φορά είχε πλησιάσει τόσο κοντά της και τα μάτια της, που τώρα πια μπορούσε να τα διακρίνει ξεκάθαρα, έμοιαζαν σαν το ομορφότερο τοπίο του κόσμου. Προδόθηκε, είχε ανοίξει τα δικά του μάτια διάπλατα προσπαθώντας να χωρέσει την ομορφιά μπροστά του όλη μέσα στο μυαλό του όταν εκείνη γύρισε ξαφνικά και τον κοίταξε. Του χαμογέλασε, ίσως αμήχανα ίσως πάλι όχι, δεν μπορούσε να το καταλάβει, δεν μπορούσε να σκεφτεί, θαρρείς και ο χρόνος είχε μείνει κολλημένος σ’ εκείνο το υπέροχο δευτερόλεπτο. Το χαμόγελό της…

(Ginger Μαίρη)

Το χαμόγελό της είχε κάτι το ειρωνικό και συνάμα απόμακρο. Είχε ζήσει πολλές δυστυχίες, Είχε πολλά να θυμηθεί. Επρεπε να τα βγάλει από μέσα της. Την έπνιγαν…. Αποφάσισε! Το είχε ακούσει απ’την ξαδέλφη της αλλά ποτέ δεν το δοκίμασε. Ναι! Θα δημιουργούσε ένα δικό της χώρο κι από εκεί σαν εφαλτήριο θα έβγαζε όλα τα αποθημένα της. Οποιος τολμούσε να περάσει απο κεί θ’αντιμετώπιζε μιά λέαινα. Ενα σατανικό θηλυκό.

Ετσι κι έκανε. Εψαξε, ρώτησε, μάζεψε όσες πληροφορίες χρειάστηκε και με τη βοήθειά τους δημιούργησε ένα blog. Οση πίκρα την έπνιγε γι’αυτά που δεν έζησε αλλά και γι’αυτά που γλύστρισαν μέσα απ’τα δάχτυλά της, την άφησε να κυλήσει δηλητήριο καυτό προς όλα τα θηλυκά του κόσμου.

Γιατί θηλυκό την είχε πληγώσει κι αυτήν…..


(Άιναφετς)

Γιατί θηλυκό την είχε πληγώσει κι αυτήν και ήξερε πολύ καλά πως το μίσος των γυναικών οδηγεί στην κόλαση, αλλά ήταν πια πολύ αργά, είχε βάλει σ’ εφαρμογή το σατανικό της σχέδιο, είχε αγοράσει τις πανάκριβες γυαλιστερές κόκκινες γόβες και το βιβλίο .. τα τέλεια δολώματα και τώρα καθόταν στο παγκάκι με το βιβλίο στα γόνατα της και με την μια γόβα στο χέρι… πόσο την πονούσαν τα πόδια της και όμως έπρεπε να τα συνηθίσει… Και τώρα αυτός ο νέος που στεκόταν μπροστά της σαν κεραυνοβολημένος, δεν ήθελε κουβέντες, μα ήταν αργά… του είχε χαμογελάσει και αυτό το χαμόγελο της, δεν ήταν ψεύτικο, ήταν σαν να ζητούσε από κάπου βοήθεια…

 

(Σοφία Κοτζιά)

Ήταν σαν να ζητούσε από κάπου βοήθεια, από οπουδήποτε, αλλά όχι απ’  οποιονδήποτε… Ποιος ήταν αυτός που την πλησίαζε ; Έσφιξε πάνω της το βιβλίο, μπροστά στον κόρφο της, έτσι που να μη φαίνεται ούτε ο τίτλος του, ούτε ο κόρφος της. Προσωπικά της δεδομένα και τα δύο, τα ήθελε μόνο για κείνη… Κι αυτή η βοήθεια , πότε θα ‘ρχόταν ; Μήπως κι αυτή θα έβγαινε από τον κόρφο της, από μέσα της βαθιά ; Κάτι σαν ανάσα λύτρωσης ή σαν αναστεναγμός, λυγμός, αναφιλητό ; Μάζεψε το κουράγιο της και σηκώθηκε. Ναι, ένοιωθε δυνατή, μπορούσε να πάει πιο πέρα , πιο μπροστά .. έστησε τους ώμους , τέντωσε το λαιμό, τι κι αν τη λέγαν ψηλομύτα ; Εκείνη ήξερε ότι ήταν ζωντανή και λικνίστηκε στον ήχο του τραγουδιού που σιγοψιθύριζε πίσω της ο…


(new-girl-on-the-blog)

Στον ήχο του τραγουδιού που σιγοψυθίριζε πίσω της ο..δεν ήταν σίγουρη ποιος ήταν πίσω της..γύρισε να δει..ένας ρακένδυτος νεαρός μόνο. Τον κοίταξε καλύτερα, δε θα ήταν πάνω από 20 χρόνων. Σιγοψυθίριζε το «Temptation» του Tom Waits και καθώς τον κοίταξε καλύτερα διαπίστωσε ότι του έμοιαζε και λίγο!

Βρέθηκε κι η ίδια να σιγοτραγουδάει μαζί του..α, δεν υπάρχει καλύτερο απ´το να τραγουδάς μ´έναν ξένο..!

Φεύγοντας άφησε δίπλα του ένα μπουκάλι με νερό που είχε ξεχάσει να πιεί και φεύγοντας του έστειλε ένα χαμόγελο που δεν είχε προλάβει να χαρίσει..για μια στιγμή είδε μια λάμψη ευχαρίστησης στα μάτια του..έφυγε γελώντας..


(DeeDee)

Έφυγε γελώντας. Έκλεψε μια μικρή στιγμούλα από το επίμονο βλέμμα του στο σακουλάκι με την συλλογή της κι απομακρύνθηκε. Στιγμές στιγμές νιώθει πως θα μπορούσε να περιφέρεται μέρες χωρίς σταματημό. Μα σήμερα είναι αλλιώς. Λίγο γεμάτη, λίγο έτοιμη, λίγο συγκεκριμένη, λίγο χαρούμενη. Θα περπατήσει μέχρι εκείνο το όμορφο καφέ με τις κόκκινες καρέκλες. Πλησιάζει η ώρα που θα ανάψουν τα φώτα στους δρόμους και θα αρχίσει να ξεβάφει ο ουρανός. Η αγαπημένη της ώρα. Περπατούσε όλο και πιο γρήγορα. Σα να την περίμενε κάποιος. Ένα λευκό κρασί, λίγες νότες να χαϊδεύουν το γυμνό λαιμό της και ένα απαλό αεράκι στα μικρά τσουλουφάκια που έμοιαζαν ατίθασα στην ατημέλητη κοτσίδα της. Τίποτα δεν ήταν ατημέλητο πια. Κι ας φαινόταν έτσι. Έχει πια καιρό που επιμελείται με ερωτική ευλάβεια τη ζωή της. Μοιάζει να έχουν περάσει δυο ζωές από τότε που…

Συνεχίζεται…

Advertisements

13 thoughts on “Ημιτελείς ιστορίες

  1. Παράθεμα: Γεννημένο την 4η Ιουλίου « Στεριανή Ζάλη

  2. Διέσχισε το δρόμο αλλά στα μισά της διαδρομής κόμπιασε. Ένα σφίξιμο στο πάνω μέρος του λαιμού του έκοψε την ανάσα, πρώτη φορά είχε πλησιάσει τόσο κοντά της και τα μάτια της, που τώρα πια μπορούσε να τα διακρίνει ξεκάθαρα, έμοιαζαν σαν το ομορφότερο τοπίο του κόσμου. Προδόθηκε, είχε ανοίξει τα δικά του μάτια διάπλατα προσπαθώντας να χωρέσει την ομορφιά μπροστά του όλη μέσα στο μυαλό του όταν εκείνη γύρισε ξαφνικά και τον κοίταξε. Του χαμογέλασε, ίσως αμήχανα ίσως πάλι όχι, δεν μπορούσε να το καταλάβει, δεν μπορούσε να σκεφτεί, θαρρείς και ο χρόνος είχε μείνει κολλημένος σ’ εκείνο το υπέροχο δευτερόλεπτο. Το χαμόγελό της…

  3. Το χαμόγελό της είχε κάτι το ειρωνικό και συνάμα απόμακρο. Είχε ζήσει πολλέ δυστυχίες, Είχε πολλά να θυμηθεί. Επρεπε να τα βγάλει από μέσα της. Την έπνιγαν…. Αποφάσισε! Το είχε ακούσει απ’την ξαδέλφη της αλλά ποτέ δεν το δοκίμασε. Ναι! Θα δημιουργούσε ένα δικό της χώρο κι από εκεί σαν εφαλτήριο θα έβγαζε όλα τα αποθημένα της. Οποιος τολμούσε να περάσει απο κεί θ’αντιμετώπιζε μιά λέαινα. Ενα σατανικό θηλυκό.

    Ετσι κι έκανε. Εψαξε, ρώτησε, μάζεψε όσες πληροφορίες χρειάστηκε και με τη βοήθειά τους δημιούργησε ένα blog. Οση πίκρα την έπνιγε γι’αυτά που δεν έζησε αλλά και γι’αυτά που γλύστρισαν μέσα απ’τα δάχτυλά της, την άφησε να κυλήσει δηλητήριο καυτό προς όλα τα θηλυκά του κόσμου.

    Γιατί θηλυκό την είχε πληγώσει κι αυτήν…..

  4. Γιατί θηλυκό την είχε πληγώσει κι αυτήν και ήξερε πολύ καλά πως το μίσος των γυναικών οδηγεί στην κόλαση, αλλά ήταν πια πολύ αργά, είχε βάλει σ’ εφαρμογή το σατανικό της σχέδιο, είχε αγοράσει τις πανάκριβες γυαλιστερές κόκκινες γόβες και το βιβλίο .. τα τέλεια δολώματα και τώρα καθόταν στο παγκάκι με το βιβλίο στα γόνατα της και με την μια γόβα στο χέρι… πόσο την πονούσαν τα πόδια της και όμως έπρεπε να τα συνηθίσει… Και τώρα αυτός ο νέος που στεκόταν μπροστά της σαν κεραυνοβολημένος, δεν ήθελε κουβέντες, μα ήταν αργά… του είχε χαμογελάσει και αυτό το χαμόγελο της, δεν ήταν ψεύτικο, ήταν σαν να ζητούσε από κάπου βοήθεια…

  5. Αντώνη, εμένα ειδικά μου κάνει πολύ κέφι αυτή η ιδέα σου. Κάτι να μας βγάλει απ’το τελμα των κλασσικών αναρτήσεων. Ευχομαι κι αλλες τετοιες ιδεες στο μελλον. Θα περιμένω….

  6. ήταν σα να ζητούσε βοήθεια από κάπου, από οπουδήποτε, αλλ΄ όχι απ ‘ οποιονδήποτε… Ποιος ήταν αυτός που την πλησίαζε ? ΄Εσφιξε πάνω της το βιβλίο, μπροστά συτον κόρφο της, έτσι που να μη φαίνεται ούτε ο τίτλος του, ούτε ο κόρφος της. Προσωπικά της δεδμένα και τα δύο, τα ήθελε μόνο για κείνη. .. Κι αυτή η βοήθεια , πότε θα ‘ ρχόταν ? Μήπως κι αυτή θα έβγαινε από τον κόρφο της, από μέσα της βαθιά ? Κάτι σαν ανάσα λύτρωσης ή σαν αναστεναγμός, λυγμός, αναφιλητό ? Μάζεψε το κουράγιο της και σηκώθηκε. Ναι,ένοιωθε δυνατή, μπορούσε να πάει πιο πέρα , πιο μπροστά .. έστησε τους ώμους , τέντωσε το λαιμό, τι κι αν τη λέγαν ψηλομύτα? ,Εκείνη ήξερε ότι ήταν ζωντανή και λικνίστηκε στον ήχο του τραγουδιού που σιγοψιθύριζε πίσω της ο…

  7. ΕΦυγε γελωντας. Εκλεψε μια μικρη στιγμουλα απο το επιμονο βλεμμα του στο σακουλακι με την συλλογη της κι απομακρυνθηκε. Στιγμες στιγμες νιωθει πως θα μπορουσε να περιφερεται μερες χωρις σταματιμο. Μα σημερα ειναι αλλιως. Λιγο γεματη, λιγο ετοιμη, λιγο συγκεκριμενη, λιγο χαρουμενη. Θα περπατησει μεχρι εκεινο το ομορφο καφε με τις κοκκινες καρακλες. Πλησιαζει η ωρα που θα αναψουν τα φωτα στους δρομους και θα αρχισει να ξεβαφει ο ουρανος. Η αγαπημενη της ωρα. Περπατουσε ολο και πιο γρηγορα. Σα να την περιμενε καποιος. Ενα λευκο κρασι, λιγες νοτες να χαιδευουν το γυμνο λαιμο της και ενα απαλο αερακι στα μικρα τσουλουφακια που εμοιαζαν ατιθασα στην ατιμελητη κοτσιδα της. Τιποτα δεν ηταν ατιμελητο πια. Κι ας φαινοταν ετσι. Εχει πια καιρο που επιμελειται με ερωτικη ευλαβεια τη ζωη της. Μοιαζει να εχουν περασει δυο ζωες απο τοτε που…

  8. Πριν λιγα χρονια ειχα ξαναδεχτει καποιες «προκλησεις» να συμμετεχω σε κατι τετοιο. Δεν το τολμησα ποτε. Αλλα κοιτα να δεις που με δελεασε πολυ αυτη η ιστοριουλα και ηθελα οπωσδηποτε να γινω μερος της 🙂 Πολυ ομορφη η ιδεα σου. Πολυ ομορφη η γραφη και η δικη και και των φιλων σου 🙂 Τα φιλια μου Αντωνη

  9. Σ’ ευχαριστώ πολύ Κατερίνα. Υπέροχη η ιστορία σου!

    Η ιδέα αυτή ξεκίνησε το 2009. Τους τελευταίους μήνες φούντωσε ξανά με τη βοήθεια του Κώστα Θερμογιάννη και του http://tovivlio.net/ .

    Ελπίζω κάποια στιγμή να έχουμε μια ολοκληρωμένη ιστορία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s