Πέντε τραγούδια δρόμος

2438813463_f7f7d2b9b2_b
Μια φορά κι έναν καιρό,  έμπαινα σ’ ένα τετράτροχο συμπαθητικό αυτοκινητάκι και με δύο μηχανικές κινήσεις ξεκινούσα για τη συνηθισμένη πρωινή διαδρομή.  Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν καπνίζω (μα τις χίλιες αρκούδες που έλεγε ο Μπλέκ- υγιής βλέπω να πεθαίνω),ρολόι δεν χρησιμοποιώ για προσωπικούς λόγους, άρα ο μόνος τρόπος να μετρώ το χρόνο είναι η μουσική. 

Η απόσταση που διανύω τα πρωινά ήταν κάποτε πέντε τραγούδια δρόμος. Η πρώτη κίνηση, μόλις έμπαινα στο αυτοκίνητο ήταν να βγάλω το cdαπό το ντουλαπάκι, αφού πρώτα το ξεκλείδωνα.

–  Γιατί το κλειδώνεις ήθελα να ξέρα. Τι φοβάσαι, μη σου κλέψουν τους Κατσιμίχα;, συνήθιζε να λέει κάποιο προσφιλές πρόσωπο.

Χρόνια μετά, δικαιώθηκα! Πράγματι, βρέθηκε άνθρωπος που, μεταξύ άλλων, έκλεψε και ένα cd των Κατσιμίχα που είχα στείλει σε μια φίλη που μένει μόνιμα στον Καναδά. Πράγμα που με έκανε όμως να εκτιμήσω τη μουσική παιδεία των Καναδών.

Στο πρώτο τραγούδι ξεπαρκάριζα κι έστριβα στο στενό όπου κάποιος ευφυής υπάλληλος του δήμου έχει βάλει απαγορευτικό αλλά, αν δεν είσαι η Μαίρη Πόπινς να πετάς με την ομπρέλα σου, είσαι υποχρεωμένος να το παραβιάσεις. Μετά από λίγα μέτρα, έβγαινα στην κεντρική λεωφόρο, που από παράληψη κάποιου υπευθύνου δεν ονομάζεται ούτε Ελευθερίου Βενιζέλου, ούτε Κωνσταντίνου Καραμανλή, ούτε Ανδρέα Παπανδρέου.

Με την εισαγωγή του δεύτερου τραγουδιού, περίμενα στο φανάρι που κοκκίνιζε κάθε πρωί όταν με έβλεπε και κάπου κοντά στο ρεφρέν, περνούσα μπροστά από το Πασχαλινό αυγό που υπάρχει μόνιμα στολισμένο, ανεξαρτήτως εποχής.

Στο τρίτο και στο τέταρτο τραγούδι, βρισκόμουν κολλημένος πίσω από κάποιο φορτηγό και μπροστά από κάποιον που έπαιζε την κόρνα του πινέλο, (ήταν η ώρα του Δελοιβοριά) ώσπου έφτανε η στιγμή να ακουστεί το πέμπτο τραγούδι και η διαδρομή να λάβει τέλος.

Όλα αυτά όμως συνέβαιναν παλιά. Πριν αποφασίσει να επισκεφτεί αυτή τη διαδρομή το φυσικό αέριο,  η ΕΥΔΑΠ, η ΔΕΗ, οι γεωλογικές μελέτες του Μετρό και όποιος άλλος έχει σαν χόμπι να ανοίγει τρύπες. Όπως ήταν φυσικό, τα τραγούδια έγιναν δέκα και τις Τρύπες δεν τις ακούω αλλά τις βλέπω συνεχώς μπροστά μου.

Κι εδώ φτάνουμε στο σημείο που, ως κατά φαντασίαν υγιής Έλληνας, πρέπει να αρχίσω την γκρίνια.

Όχι! μη περιμένετε να γκρινιάξω. Όποια ιστορία ξεκινά με τη φράση «μια φορά κι έναν καιρό» τελειώνει με το «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».

Βάζω τα ακουστικά στα αυτιά και ακολουθώ τα βήματα που με δίδαξε, όταν ήμουν μικρός, ο λατρεμένος μου παραμυθάς. Πετώ! Πετώ πάνω από τα σύννεφα, πετώ μέσα στα σύννεφα, πετώ στα παραμύθια μήπως και σωθώ.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος – Φωτογραφία: Flickr.com

Advertisements

10 thoughts on “Πέντε τραγούδια δρόμος

  1. Συνοδοιπόρε στα σύννεφα καλησπέρα!
    Η μόνη σωτηρία αλλά και ισσοροπία είναι αυτή…
    Να έχεις την ικανότητα που και που να χάνεσαι στα παραμύθια….

  2. Ζούμε σ’ έναν τόσο ανισόρροπο κόσμο που η απόδραση στα παραμύθια είναι επιβεβλημένη.
    Καλώς όρισες Μαριέλα. Χαίρομαι που βόλτα σου από σύννεφο σε σύννεφο σε έφερε ως εδώ.

  3. κόκκινα παπούτσια
    Την φωτογραφία με τις νότες τυχαία την βρήκα άρα αν δοκιμάσεις να βρεις τη μελωδία πες μου κι εμένα.
    Πάντως δεν έχω παράπονο, ποτέ δεν έχω πλήξει σ’ αυτή την πόλη και κατά βάθος μπορώ να σου πω ότι το διασκεδάζω.

  4. Νεραιδα της βροχής
    Αυτό που με ανησυχεί λιγάκι είναι ότι η πραγματικότητα σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνά ακόμη και τη φαντασία.
    Μέρες τώρα παρατηρώ ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο που έχει τοποθετηθεί μέσα σε μια τρύπα για την προστασία των πεζών (φαντάζομαι). Δεν ξέρω αν θα μου κάνει εντύπωση αν τα επόμενα Χριστούγεννα το δω και στολισμένο.

  5. Καλημέρα,
    αφού δεν ακούς ολόκληρη όπερα, πάλι καλά! Μα έχει παραγίνει το κακό με αυτά τα έργα και τις λακούβες. Εδώ να δεις τι γίνεται, κάνεις ψαράκια για να περάσεις!

  6. Μ’ εντυπωσίασε το ότι δεν γκρινιάζεις. Μάλλον έψαχνες τρόπο ν’ ακούς περισσότερη μουσική κάθε πρωί και τον βρήκες… Σε πειράζω βέβαια. Αλλά είμαι σίγουρη, πως λόγω της αισιοδοξιας των σκέψεων σου, θα το ‘χεις δει κι έτσι.

    «Καλό ταξίδι στα Χρυσά σου Παραμύθια…»

  7. aikaterini
    H οδήγηση συνοδεία καλής μουσικής μου αρέσει αλλά κυρίως βράδια και όταν δεν υπάρχει συγκεκριμένος προορισμός.

    Αυτές τις μέρες είπα να φορέσω τα γυαλιά της αισιοδοξίας για να δω τι βλέπουν αυτοί οι περίεργοι τύποι. Θα τα βγάλω όμως σύντομα γιατί άρχισα να ζαλίζομαι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s