Προσεχώς

246511587
Σκηνοθέτης.

Τέλη Σεπτέμβρη. Ο ήλιος, καθισμένος στην καρέκλα του σκηνοθέτη, σκέπτεται αν πρέπει να σταματήσει να μοιράζει τις καλοκαιρινές ακτίνες του. Τελευταίο Σάββατο του μήνα κι αποφασίζει να χαρίσει μια τελευταία καλοκαιρινή ψευδαίσθηση. Κάνει μια βουτιά πίσω από τα σύννεφα για να  μπερδέψει τους θεατές και μετά στέκεται ολόλαμπρος πάνω από τη θάλασσα. Μένει εκεί, να κοιτά από απόσταση ασφαλείας τα δύο μικρά σπίτια με τα κεραμίδια και τ’ ανοιχτά παραθυρόφυλλα.

Πρώτο πλάνο.

Η Δανάη είναι καθισμένη στην ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα στην πίσω αυλή του σπιτιού της, παρέα με τον «Μοναχικό» του Ιονέσκο.  

Έκανα μια προσπάθεια να συγκεντρωθώ, πασχίζοντας να ξεχάσω όλους τους δρόμους που είχα δει, όλες τις πόλεις και όλες τις λεωφόρους, όλους τους ανθρώπους και όλα τα πράγματα. Σα να με είχαν ρίξει…

 Μια ακτίνα πέφτει πάνω στα μάτια της και το διάβασμα διακόπτεται. Σηκώνεται, ακουμπάει το βιβλίο στο τραπέζι του κήπου με τις χοντρές ξύλινες τάβλες και περπατά στην, γεμάτη πευκοβελόνες, αυλή. Φτάνει μέχρι τη βαριά αυλόπορτα και βλέπει το σπίτι του με όλα τα παράθυρα ανοιχτά.

Δεύτερο πλάνο.

Οι δύο τους διασχίζουν αμίλητοι το χωμάτινο δρόμο που οδηγεί στη θάλασσα. Προτιμούν να ακούν τα βήματά τους και τους αναστεναγμούς που βγάζουν κάθε τόσο τα χαλίκια κάθε φόρα που εκείνη τα πατά άθελα της, με τις μπότες της. Στέκονται λίγο στο σφραγισμένο θερινό σινεμά και κοιτούν τις ξεθωριασμένες από τον ήλιο αφίσες. Το βλέμμα και των δύο πέφτει στα προσεχώς.

La bamba.

Η αφίσα του φιλμ είναι εκεί. Προστατευμένη. Πίσω από ένα γυάλινο τζάμι για χρόνια. Για κάποιο περίεργο λόγο, το τρέιλερ της ταινίας παίζει κάθε καλοκαίρι. Η ταινία όμως δεν έχει παιχτεί ποτέ. Αυτή η σκέψη, τους κάνει  να  ανταλλάξουν ένα πονηρό χαμόγελο.

Τρίτο πλάνο.

Προχωρούν μέσα από το στενό μονοπάτι, που χωράει μόνο έναν άνθρωπο. Βαδίζουν για λίγα λεπτά, σαν τα μικρά μολυβένια στρατιωτάκια που έπαιζαν μικροί. Η φαγωμένη από την αλμύρα τσιμεντένια σκάλα αποκαλύπτεται, μαζί το ανόθευτο φθινοπωρινό άρωμα της θάλασσας. Βουτούν τα  παπούτσια τους μέσα στο νερό και διασχίζουν τη βοτσαλένια παραλία. Σ’ ένα σημείο, όπου τα βράχια αγκαλιάζονται, κάθονται. Μένουν εκεί, μέχρι που ήλιος κουράζεται και γέρνει πίσω από το βουνό.  

Ξεθωριασμένη αφίσα.

Χρόνια μετά, εκείνη καθισμένη στο μπαλκόνι του διαμερίσματος της. Εκείνος πίσω από το τιμόνι του γερασμένου αυτοκινήτου του. Αναπολούν μια ταινία που έμεινε στα προσεχώς.

 

Τέλος

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

10 thoughts on “Προσεχώς

  1. Καλημέρα,
    πρώτα από όλα, πολύ χαίρομαι που η Νανά διάβασε το κείμενο. Πραγματικά είναι πάρα πολύ καλό.
    Δεύτερον, μου κάνει εντύπωση που τα κείμενα έχουν μια αναπόληση, μια πως να το πω…σαν να είσαι πολύ μεγάλος, δεν είσαι όμως ε?
    Καλό μήνα

  2. Σοφια
    Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι υπάρχει έντονο το στοιχείο της αναπόλησης στα κείμενα μου. Αν και δεν είμαι πολύ μεγάλος, λίγο μετά τα 32 βρίσκομαι, υπάρχουν αρκετές και κυρίως έντονες στιγμές που μου αρέσει να τις ανασύρω κάθε τόσο.
    Καλό μήνα.

  3. σεκάνς που περνούν από μπροστά μας από ταινίες «προσεχώς». είναι ορισμένες στιγμές που θα μείνουν ως σενάρια. δεν πραγματώνονται όλες οι ιστορίες. μένουν για να αφήσουν εκείνο το ερωτηματικό για να μας κάνουν να τις στριφογυρίζουμε στο μυαλό ως αναμνήσεις μιας ζωής που δεν ζήσαμε…

    καλό μήνα…

    φιλιά βρόχινα…

  4. Νεράιδα της βροχής

    Επιλεγμένες αναμνήσεις μιας ζωής που δεν ζήσαμε.
    Όπως οι σκηνές από τις ταινίες «προσεχώς» είναι πάντα διαλεγμένες για να δελεάζουν το θεατή έτσι και οι άσχημες αναμνήσεις από τη ζωή που δεν ζήσαμε σβήνονται επιμελώς από την μνήμη μας.
    Έτσι ένα ερώτημα από μια ταινία που αν την είχαμε δει μπορεί να την είχαμε βρει βαρετή, μένει για να μας βασανίζει μια ζωή.

    Καλημέρα και καλό μήνα.

  5. Τι θα είχε γίνει αν… ε; Ποιος ξέρει. Πάντως αν την γύριζες την ταινία σου, η ζωή μπορεί και ν’ απαντούσε, με τον τρόπο της, στο ερώτημα. Καλησπέρα.

    ΥΓ: Στον Ιονέσκο, στάθηκα..

  6. aikaterini
    Όταν ο σκηνοθέτης είναι άπειρος αυτά παθαίνει. Ξεκινάει να κάνει ταινία μεγάλου μήκους και καταλήγει να έχει στα χέρια του ένα φιλμ από ταινία μικρού μήκους που της λείπει το τέλος.
    Ο Ιονέσκο ήταν και είναι πολλά χρόνια μπροστά από τη ζωή.

  7. είναι καλο να θυμάται κανείς! Και τις όμορφες στιγμές γιατί του δίνουν εκ νέου χαρά , αλλά και τις ασχημες γιατί τον κάνουν να συμμαζεύει τον εαυτό του και να προσέχει να μην κάνει τα ίδια λάθη …

  8. κόκκινα παπούτσια
    Είναι μεγάλη αλήθεια αυτό που λες. Γι αυτό είναι τυχεροί όσοι είδαν την ταινία και δεν έμειναν στα προσεχώς.
    Καλό απόγευμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s