Η λήθη | Πάμπλο Νερούντα


Όλη την αγάπη σ’ ένα φλιτζάνι
πλατύ σαν τον κόσμο, όλη
την αγάπη με αστέρια κι αγκάθια
σ’ την έδωσα, μα εσύ έφυγες
με μικρά ποδαράκια, με τακούνια λασπωμένα
πάνω απ’ τη φωτιά, το ‘σκασες.

Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!

Εγώ  πάλι δεν ανέκοψα την πάλη,
δεν σκόνταψα τραβώντας για να ζήσω,
να ‘βρω ειρήνη, να ‘χουν όλοι ψωμί,
αλλά σε σήκωσα στα μπράτσα μου
και σε κάρφωσα στα φιλιά μου
και σε κοιτάζω, όπως ποτέ
μάτια ανθρώπινα δεν έχουν κοιτάξει.

Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!

Τότε δεν μέτραγες το μπόι μου
και τον άντρα που σου μοίραζε
το αίμα, το σιτάρι το νερό  ̇
και τον μπέρδευες
με το μικρό έντομο που ‘χε πέσει στην ποδιά σου.

Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!

Μην περιμένεις να στραφώ απ’ τα πέρατα
να σε ξανακοιτάξω  ̇ μείνε με ό,τι
σου άφησα, πορεύου
με την προδομένη φωτογραφία μου,
εγώ θα συνεχίσω την περιπλάνηση,
ανοίγοντας δρόμους πλατιούς ενάντια στο σκότος,
απαλύνοντας της γης το χώμα, ξαναμοιράζοντας
το αστέρι σ’ όσους κοπιάσουν να ρθούνε.

Κούρνιασε στο δρόμο. η νύχτα για σένα έπεσε.
Το πρωί μπορεί με την αυγή να ξαναϊδωθούμε.
Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου! 

Τίτλος πρωτοτύπου: El olvido
Από τη συλλογή Los versos del Capitán (1952)  
Advertisements

11 thoughts on “Η λήθη | Πάμπλο Νερούντα

  1. καλημερα ζαλη μου.για αλλη μια φορα πολυ ωραιο..πολυ εσωτερικο και με αγγιξε αρκετα.μεσα στη σκεψη και τη ζαλη του μυαλου μου….

  2. Αγαπημένος μου ποιητής όπως θα ξέρεις, οπότε δεν έχω τι να σχολιάσω. Με παίρνουν οι λέξεις του ταξίδι.. Χαίρομαι που τον επέλεξες.

  3. Απονενοημένη νοικοκυρά

    Ανεκτίμητο δώρο. Ειλικρινά σ’ ευχαριστώ πολύ για το ποίημα (μου άρεσε πολύ και η μετάφραση) και για όλες τις φορές που τα βήματα σου σε έβγαλαν ως εδώ.
    Καλό σου απόγευμα.

  4. «ειναι στιγμες που σκεπτομαι πως με ενδιαφερει πολυ περισσοτερο η ζωη σου απο τη ζωη μας που σκεπτομαι πως θα ηθελα να σου δειξω πως παντα (και οταν ακομα ειναι ολα χαμενα) μπορει ο ανθρωπος να διασωσει κατι πολυτιμο που εχει μεσα του ειναι πολυ δυσκολο αλλα ειναι το πιο μεγαλο κακο στον κοσμο να σκοτωνει κανεις σιγα σιγα τον εαυτο του και να τον σκορπα στους τεσσερεις ανεμους»

    [απο γραμμα του σεφερη στη μαρω]

  5. γιαννη
    Όπως πολύ σωστά έγραψε λίγο πιο πάνω η απονενοημένη νοικοκυρά, η ποίηση είναι δώρο. Οι ποιητές ανοίγουν νέους ορίζοντες με τις σκέψεις τους. Προσωπικά με έχουν βγάλει από πολλά αδιέξοδα.
    Σ’ ευχαριστώ για το πολύ ωραίο απόσπασμα που μοιράστηκες μαζί μας.

  6. Παράθεμα: Κι ένα ποίημα από Πάμπλο Νερούδα… | ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ (Ernesto ''che'' Guevara)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s