Φιλολάου 22…

24
Η Βασιλική ζούσε σ’ ένα διαμέρισμα του τρίτου ορόφου σε μια παλιά πολυκατοικία στο Παγκράτι. Στον πιο πολυσύχναστο, μποτιλιαρισμένο και θορυβώδη δρόμο του Παγκρατίου. Στη μαγεμένη από το ραβδάκι
 κάποιας μάγισσας  συνοικία, δίπλα σε μια απ’ τις πιο παλιές λεωφόρους της πόλης.  Στην οδό Φιλολάου.

Το μπαλκόνι του σπιτιού της ακροβατούσε πάνω από τη λεωφόρο με θέα τα καλώδια του τρόλεϊ και μια μισογκρεμισμένη μονοκατοικία που το είχε βάλει πείσμα να στέκεται εκεί, αρνούμενη να ενδώσει στα σημεία των καιρών. Πέτρινη, δίχως παράθυρα, να καλοδέχεται τον άνεμο κάθε στιγμή της ημέρας. Με λιγοστά κεραμίδια που έμεναν πιστά κι ένα μεγάλο άνοιγμα στη στέγη απ’ όπου τρύπωνε η βροχή όταν βαριόταν το παιχνίδι με τα τζάμια των διαμερισμάτων.

Σε μια πολυθρόνα, πίσω από την κλειστή μπαλκονόπορτα, περνούσε τα απογεύματα της η πιο γλυκιά γιαγιά του κόσμου. Κρατώντας  στα χέρια της τις μοβ μεταλλικές βελόνες πλεξίματος ,άφηνε το κουβάρι να κυλήσει στο ξύλινο πάτωμα, έστρεφε το βλέμμα της στο δρόμο κι έπλεκε τις αναμνήσεις της. Συνοδεία πάντα ενός χαμόγελου ζωγραφισμένου στο πρόσωπο της και μιας ομορφιάς που δεν την εγκατέλειψε ποτέ.

Έτσι περνούσαν οι καθημερινές της. Με την προσμονή της άγιας μέρας. Της Κυριακής.

Οι Κυριακές της είχαν άλλο χρώμα. Ο ξύλινος μπουφές άνοιγε κι έβγαιναν από μέσα το κεντημένο τραπεζομάντηλο, το πορσελάνινο σερβίτσιο που είχε κάνει ολόκληρο ταξίδι από το Μόναχο για να βρεθεί εκεί, τα γυαλισμένα μαχαιροπίρουνα και τα κρυστάλλινα ποτήρια με την κόκκινη βάση . Η παλιά τραπεζαρία με τα χοντρά ξύλινα πόδια στρωνόταν με κάθε ιεροτελεστία και το σπίτι γέμιζε μυρωδιές.  Το άρωμα του γλυκάνισου από το ζυμωτό ψωμί γλιστρούσε μέσα από τις χαραμάδες και έκανε βόλτα στα δωμάτια. Τελευταία πινελιά στον Κυριακάτικο καμβά, το γυάλινο μπουκάλι με το κόκκινο κρασί.

Παιδικές φωνές, γέλια, παραμύθια, μαγεία, άρωμα. Το άρωμα της γιαγιάς. Της νεράιδας της οδού Φιλολάου 22…

Που πήγε άραγε το τελευταίο νούμερο; Τα τελευταία χρόνια χάθηκε. Λένε πως τα μάγια λύθηκαν. Τώρα πια το καυσαέριο βρίσκεται αγκαλιασμένο με τα ξύλινα πατζούρια και η βροχή δεν παίζει πια με τα τζάμια. Αφήνει ένα δάκρυ επάνω τους και φεύγει βιαστική.  

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

16 thoughts on “Φιλολάου 22…

  1. Να’ ξερες τι μου θύμισες τώρα… κάτι παιδικές Κυριακές ηλιόλουστες, με γιουβέτσι και μια ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα που με την παραμικρή κίνηση έτριζε… πριν πόσα χρόνια ούτε και θέλω να θυμάμαι. Άσχημο να φεύγουν οι άνθρωποι και τα μάγια να λύνονται…
    Καλησπέρα, Ζάλη.

  2. Γλίστρησα μέσα από την επιδέξια περιγραφή σου σαν το άρωμα του γλυκάνισου.
    Αχ,αυτές οι Κυριακές και οι υπομονετικές φιγούρες μου θυμίζουν πολύ από γιαγιά

    Να είσαι καλά!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  3. Κόκκινα παπούτσια

    Τα μάγια λύνονται αλλά μένουν αυτές οι μαγικές εικόνες να μας θυμίζουν για πάντα τα λατρεμένα αυτά πρόσωπα. Ακόμη και τα αντικείμενα που είναι συνδεδεμένα μαζί τους αποκτούν τη δική τους ξεχωριστή σημασία.
    Καλό ξημέρωμα.

  4. Σοφία

    Έχεις δίκιο, η ζωή προχωράει. Χωρίς τα αγαπημένα μας πρόσωπα όμως κυλά πιο δύσκολα και τότε είναι μια καλή συντροφιά οι αναμνήσεις που έχουμε συλλέξει.
    Καλό ξημέρωμα.

  5. Γλαρένια

    Οι Κυριακές λένε ότι έχουν μια δόση μελαγχολίας. Εκείνες οι Κυριακές δεν είχαν ίχνος μελαγχολίας.
    Πόσο δίκιο έχεις σε αυτό που λες. Ήταν τόσο υπομονετικές μαζί μας οι γιαγιάδες μας. Διαφορετικοί άνθρωποι ,πλασμένοι από άλλη μαγιά.
    Καλό ξημέρωμα.

  6. Τις γιαγιάδες μου μου θύμησες. Τυπικά απούσες, αλλά εγώ τις κουβαλάω πάντα μαζί μου. Δεν λύνονται μερικές φορές τα μάγια, ευτυχώς…

    Καλησπέρα. Εξαιρετική περιγραφή.

  7. το άρωμα της μαγείας υπάρχει ακόμη ανάμεσα απ’ τις γρίλιες που χτυπάει ο αγέρας κάτι Κυριακές. οι εικόνες διαδέχονται η μια την άλλη. τι κι αν δεν υπάρχουν πια γιαγιάδες που διαβάζουν παραμύθια και στρώνουν λευκά τραπεζομάντιλα. οι εποχές προχωρούν χάνοντας λίγη απ’ τη γεύση του παρελθόντος. ευτυχώς όμως, ένα άγγιγμα απ’ τα παλιά μεταφέρεται μέσα μας και το μεταδίδουμε με τον τρόπο μας…

    φιλιά βρόχινα…

  8. Απονενοημένη νοικοκυρά

    Είναι αυτές οι μαγικές στιγμές που κάνουν τ’ αρώματα να μην εξατμίζονται ποτέ από την μνήμη μας.
    Όμορφη η εικόνα αυτή που περιγράφεις.

    Καλό απόγευμα.

  9. Aikaterini
    Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν απ’ τις ζωές μας που η απουσία τους είναι το ίδιο έντονη με την παρουσία τους. Η λατρεμένη γιαγιά που περιγράφω δεν ήταν μια από τις δύο γιαγιάδες που «αναλογούν» σε κάθε παιδί. Ήταν όμως για εμένα εξίσου σημαντική με τις άλλες δύο.
    Καλό απόγευμα.

  10. Νεράιδα της βροχής

    Κάποιοι άνθρωποι έχουν μαγέψει ότι έχουν αγγίξει και ότι έχουν κοιτάξει. Τους δρόμους, τα αντικείμενα, τα δωμάτια του σπιτιού.
    Όταν πέφτει η αυλαία και το σκηνικό μένει έρημο χωρίς τον πρωταγωνιστή πάντα μένει μια πικρή γεύση στον θεατή.

    Καλό απόγευμα.

  11. alekaki

    Η πικρή γεύση υπάρχει και δεν σβήνει όπως δεν σβήνουν από τη μνήμη μας και οι όμορφες αναμνήσεις, οι συμβουλές και τα παραμύθια που ακούσαμε απο τις γιαγιάδες μας.

    Καλό σαββατοκύριακο.

  12. Νοσταλγία, θύμησες βαθιά χαραγμένες μέσα μας αλλά και μια γλυκιά προσμονή ανάμεικτη με την ουτοπική γεύση της ελπίδας τα μάγια να μη λυθούν ποτέ… Όμορφες εικόνες αποτύπωσες, Αντώνη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s