Για μια θέση στον ήλιο

dorothy-bohm-18
Ξέρεις πως είναι να πεινάς και να μην έχεις να φας;

Αυτά τα λόγια του Αρθούρου ήρθαν να προστεθούν σαν υπότιτλοι στην ασπρόμαυρη πρωινή εικόνα. Ο οικονομικός μετανάστης, με σηκωμένα τα χέρια να δέχεται αδιαμαρτύρητα τα χτυπήματα αγανακτισμένων πολιτών που λίγο νωρίτερα τον είχαν πιάσει να κλέβει από τον πάγκο ενός πλανόδιου πωλητή. Ο πρωτοφανής ζήλος που έδειξαν, έκανε ακόμη και το ίδιο το θύμα της κλοπής να μπει μπροστά για να τον υπερασπιστεί.

Ήταν μια εικόνα που με έκανε να ντραπώ για την ζωή μου.  Εμένα με περιμένει μια στέγη κάθε βράδυ, συγγενείς, φίλοι. Γνώριμες φιγούρες και συνενοχή.

Όταν, πριν μερικά χρόνια, οι πρώτοι οικονομικοί μετανάστες ήρθαν στη «χώρα μας», μας δόθηκε η ευκαιρία να βγάλουμε επάνω τους όλο το κόμπλεξ κατωτερότητας που μας είχε δημιουργήσει η ως τότε συναναστροφή με τους πολίτες των πιο αναπτυγμένων κρατών. Όσο περισσότερους οικονομικούς μετανάστες είχαμε στη δούλεψη μας και όσο περισσότερο τους εκμεταλλευόμασταν, τόσο ανεβαίναμε κοινωνικά. Ένα όμορφο παιχνίδι εξουσίας. 

Εκείνοι απλά υπέμεναν. Μέχρι που το παιχνίδι άρχισε να νοθεύεται. Κάποιοι άρχισαν να μιλούν για δικαιώματα και κάποιοι  άλλοι δεν έμειναν στα λόγια αλλά άρχισαν διεκδικούν αυτό που, δικαιωματικά, τους ανήκε. Οι όροι του παιχνιδιού τότε άλλαξαν, το ίδιο το παιχνίδι άλλαξε. Το παιχνίδι εξουσίας μετατράπηκε σε παιχνίδι εξόντωσης.

Για όλα τα δεινά μας υπάρχει μια αιτία. Οι οικονομικοί μετανάστες είναι η αιτία. Μας παίρνουν τις δουλειές  που ποτέ δεν καταδεχτήκαμε να κάνουμε, μας σκοτώνουν, μας κλέβουν. Θέλουν να πηγαίνουν τα παιδιά τους στα ίδια σχολεία με τα δικά μας. Να κρατούν τη σημαία μας. Να ξαπλώνουν κάτω από τον ήλιο μας, να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο κάτω από τον δικό μας ουρανό.

Να γυρίσουν στις πατρίδες τους. Τους μαζέψαμε εδώ, τους ταΐσαμε, και αυτοί μας κλέβουν. Την έχω σιχαθεί αυτή τη φράση. Καλοί, κακοί όλοι είναι αντιμέτωποι με την καχυποψία μας.

Δεν είμαστε ρατσιστές αλλά δεν νοικιάζουμε τα σπίτια μας σε αλλοδαπούς. Υποκρισία.

Δεν είμαι ρατσιστής αλλά δεν αφήνω το παιδί μου να κάνει παρέα με αλλοδαπούς. Φόβος.

Ζω στην ίδια κοινωνία με όλους εσάς που έχετε αυτή τη συμπεριφορά και δεν κάνω τίποτα. Συνενοχή.

 Όλη μου η ζωή συνενοχή και δεν γουστάρω.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Dorothy Bohm 
Advertisements

2 thoughts on “Για μια θέση στον ήλιο

  1. Ούτ’ εγώ γουστάρω.
    Και κάθε φορά –και δυστυχώς συχνά- που μου δίνεται αφορμή για τέτοιες σκέψεις, θλίβομαι βαθιά.
    Δεν καταλαβαίνω γιατί δε μας τιμά απλώς και μόνο το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι άφησαν τις πατρίδες τους, τις οικογένειές τους, τα πάντα πίσω, επιλέγοντας τη χώρα μας και επενδύοντας σ’ αυτήν όλες τους τις ελπίδες και τα όνειρα για ένα καλύτερο αύριο.
    Γιατί, δηλαδή, δεν μπορούμε τουλάχιστον, αφού δεν τους αγκαλιάζουμε, να τους αφήσουμε στην ησυχία τους;

  2. κόκκινα παπούτσια
    Γιατί έχουμε γεμίσει καλούς Χριστιανούς που τους χαλάνε την αισθητική. Το έχω ακούσει και αυτό.

    Είχα την τύχη κατά καιρούς να γνωρίσω αρκετούς οικονομικούς μετανάστες και αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι προσπαθούν να βρουν ελαφρυντικά για αυτές τις απαράδεκτες εναντίον τους συμπεριφορές.

    Καλό απόγευμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s