Με ήλιο και βινύλιο

22180943591Σάββατο πρωί και στη θέα του ήλιου δεν μπορώ ν’ αντισταθώ. Κοιτάζω απ’ το μπαλκόνι τον λατρεμένο τετράτροχο και παραμελημένο εσχάτως σύντροφό μου. Σβήνω  την ιδέα της περιπλάνησης στο κέντρο της πόλης, παίρνω τα κλειδιά του και αποφασίζω να κατευθυνθώ προς την εξοχή.  Η θάλασσα εξακολουθεί να αποτελεί πειρασμό όταν ο ήλιος του χειμώνα δίνει το παρόν.

Στα μισά της διαδρομής, αρχίζω ν’ αναρωτιέμαι αν έχω πάρει μαζί μου τα κλειδιά του εξοχικού.  Φτάνοντας, διαπιστώνω με μεγάλη μου χαρά ότι βρίσκονται στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου. Ποτέ δεν με απογοήτευσες μικρό μου οπελάκι, γι αυτό και δεν σε αλλάζω σε πείσμα εκείνων που λένε ότι γέρασες.

Η αυλή πάλι γεμάτη φύλλα. Δυστυχώς βρεγμένα άρα και σιωπηλά, εξαιτίας της βροχής που έπεφτε όλο το βράδυ. Ανοίγω τις πόρτες να μπει ο ήλιος μέσα στο παγωμένο σπίτι και κατευθύνομαι στο δωμάτιό μου. Το πικάπ, οι παλιοί μου δίσκοι, τα ξεπερασμένα από το χρόνο βιβλία ηλεκτρονικών, όλα στη θέση τους. Το άντρο των αναμνήσεων μου.

 Το ξύλινο ημερολόγιο υπενθυμίζει τη μακρόχρονη απουσία μου. Παίρνω στα χέρια μου τον αγαπημένο μου δίσκο βινυλίου. Τον ανοίγω και διαβάζω για πολλοστή φορά το φθαρμένο πια βιβλιαράκι που βρίσκεται στο εσωτερικό του εξωφύλλου.

Το Μπλάιμπτρόι Καφέ ήταν ένας  τρυφερός χώρος σ’ ένα πλακόστρωτο στενάκι στο κέντρο του πρώην Δυτικού Βερολίνου. Εκεί συναντιόμασταν επί χρόνια καμιά δεκαριά φίλοι και φίλες και περνούσαμε παρέα τα απογεύματα μας. Παίζαμε μπιλιάρδο (μία στις δύο Βερολινέζες παίζει φοβερό μπιλιάρδο), πίναμε τσάι φρούτων, τρώγαμε μηλόπιτες, καπνίζαμε τσιγάρα Davidoff, φορούσαμε όλοι μαύρα και δε μιλούσαμε καθόλου, γιατί το θεωρούσαμε… πολύ υποτιμητικό για τη νοημοσύνη μας.  Μόνο ο «μικρός Παναγιωτάκης» (σημ. όχι ο Πάνος) απήγγελε που και που Μαγιακόφσκι (στα Γερμανικά!!!). Αλλά κι αυτό σπάνια. Πολύ σπάνια. Βασικά πίναμε τσάι και παρατηρούσαμε την κίνηση του δρόμου. Αγαπιόμασταν αφάνταστα. Κάναμε παρέα και το εννοούσαμε, αλλά ταυτόχρονα, ο καθένας ήταν στον κόσμο του. Έτσι όμως συμπεριφέρονταν και οι υπόλοιποι θαμώνες  του Μπλάιμπτρόι Καφέ. Υπήρχε σ’ αυτό το μαγαζί κάτι το cool και fatal…Μια πεισματική τουμπέκα. Το Μπλάιμπτρόι Καφέ είχε στιλ!!!Το Βερολίνο είχε στιλ!!!

Νησί αποκαλούσαν οι Βερολινέζοι το Δυτικό Βερολίνο γιατί βρισκόταν μες στην καρδιά της Ανατολικής Γερμανίας, περιτριγυρισμένο από το διαβόητο «Τείχος του Βερολίνου». Άρα ήταν μια βραχονησίδα καταμεσής του «πελάγου».

Το ρεφραίν “BerlinachDuBerlinαποδίδεται στα Ελληνικά: Αχ Βερολίνο μου.

Βγάζω το δίσκο από τη θήκη του, ανοίγω το καπάκι του πικάπ και ακολουθώντας κατά γράμμα την ιεροτελεστία, ακουμπώ τη βελόνα στο δεύτερο και πιο ταλαιπωρημένο track. Ο ήχος αρχίζει να βγαίνει όπως παλιά. Βελούδινος, υγρός, ταλαιπωρημένος αλλά πάντα τόσο αισθαντικός.  Τρία λεπτά και τριανταεπτά δευτερόλεπτα. Τόσο κρατάει το ταξίδι. Μέχρι η βελόνα να κάνει ξανά μια βόλτα στο κενό. Τόσο αντιστέκεται κι ήλιος μέχρι να μου κλείσει πονηρά το μάτι… 

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

15 thoughts on “Με ήλιο και βινύλιο

  1. όμορφη μυρωδιά που έχει τούτη η ζωγραφιά σου. ένας αναστεναγμός λυτρωτικός μου βγήκε μέσα απ’ τα νωπά φύλλα της καρδιάς μου…

    και μια νότα κάπου εδώ να τριγυρνά…

    🙂

    φιλιά βρόχινα…

  2. Όμορφο το ταξίδι σου, όχι της εξοχής, αλλά αυτό …στο χρόνο.
    Κι’ αυτό το χρατσάνισμα της βελόνας… Πού με γύρισες τώρα…
    🙂

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  3. Με αφορμή την όμορφη ανάρτησή σου θυμήθηκα κάποιες στιγμές από έναν Δεκέμβρη που πέρασα στο Βερολίνο. Είναι μια πόλη που αποκλείεται να σε αφήσει ανεπηρέαστο.

    Καλή σου μέρα.

  4. Τι ωραία ανάρτηση! Σαν να πήγα κι εγώ αυτή τη βόλτα…Και ένας παραπάνω λόγος που μ’ έκανε να χαμογελάσω: σκοπεύω μία από τις επόμενες μέρες να πάρω πικάπ – ούτε στο μυαλό μου να’ σουν! (:

  5. κόκκινα παπούτσια
    Σ ευχαριστώ. Χαίρομαι που «μοιραστήκαμε» αυτή τη βόλτα. Όσο για το πικάπ πολύ καλά κάνεις. Τα cd είναι μεγαλύτερη ευκολία, βινύλιο δύσκολα βρίσκεις αλλά είναι άλλη η αίσθηση.
    Καλό βράδυ και καλές ακροάσεις.

  6. Τους έχω τους δίσκους φυλαγμένους, όπως και το πικ΄απ. Παλιές όμορφες στιγμές με τραγούδια απίστευτα..Δυστυχώς δεν χωράει πουθενά στο σπίτι πια, αλλά πόσο θα ήθελα να δούλευαν όλα! Τι μου θύμησες τώρα. Ο χρόνος περνάει, ο άχρηστος, τόσο γρήγορα.
    καλημέρα

  7. Σοφια
    Η μουσική είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις αναμνήσεις μας.
    Οι δίσκοι βινυλίου ήταν καλύτερη παρέα για μοναχικές ακροάσεις. Τα cd δυο φορές τα βλέπουμε όλες κι όλες. Μία που μπαίνουν στο cd player και μια που βγαίνουν.
    Καλό βράδυ.

  8. Ειχα παρα πολλους και τους μοίρασα…ετσι για να τεστάρω τον εαυτό μου αν μπορω να αποχωρίζομαι πραγματα που αγαπω και πόσο αυτό πονάει.
    Δεν πόνεσε παρα κανα 2 24ωρα…μετα το ξέχασα.
    Οπως ξεχνιουνται όλα τελικά.

  9. Είναι αλήθεια ότι όλα ξεχνιούνται κάποια στιγμή. Ή σχεδόν όλα. Τους μοίρασες όμως τους δίσκους δεν τους πέταξες. Κάτι σημαίνει αυτό.
    Καλώς όρισες faraona.
    Καλό βράδυ σου εύχομαι.

  10. Παράθεμα: Hello my friend… « Γλαρένιες αγκαλιές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s