Γεια σου Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη | Γιάννης Ρίτσος

August Sander (42)
Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη, αλήθεια, είναι μεγάλες οι δρασκελιές

του χρόνου

μα οι δρασκελιές του τραγουδιού σου πιο μεγάλες   

-πάντα δυο – τρία μίλια αφήνουν πίσω τους το χρόνο.

 

Βλαδίμηρε, δεν έπρεπε να φύγεις. Σε χρειαζόμασταν

ακόμα και με κείνη την παράξενη κίτρινη πουκαμίσα σου

κομμένην απ’ το τσίτι της πρώτης σοβιετικής λιακάδας.
Σε χρειαζόμασταν.

 

Χρειαζόμασταν τα μυδράλλια των στίχων σου πούριχναν ίσα

στον εχθρό.

ίσα και στον εχθρό πούχε κρυφτεί και μέσα σου και μέσα μας.

 

Είσαι δύσκολος τώρα μουσαφίρης. Δεν ξέρουμε πώς να σε βολέψουμε,
μ’ αυτό το σκαμμένο βουνό της καρδιάς σου γιομάτο δυναμίτη.
Πιάνεις πολύ τόπο. Γεμίζεις το σπίτι.

 

Όταν σταυρώνεις τα πόδια τονα πάνω στ’ άλλο
δυό μεγάλοι ποταμοί διασταυρώνονται, κι όπως σαλεύεις νευρικά

το πόδι

φυσάει ένας άνεμος χαστουκίζοντας τα παραθυρόφυλλα της σιωπής
και πάννου στη σόλα του παπουτσιού σου βλέπουμε
τα’ αποτυπώματα απ’ τα πατημένα αποτσίγαρα των ερώτων
-ολόκληρο το χάρτη της παιδικής σου τρυφερότητας. Που να σε

βάλουμε να κάτσεις ;

 

Μέσα στο Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ με τα ξεβαμμένα παγκάκια
όπου οι ονειροπόλοι φοιτητές Τροφίμοφ κάθονται κουρασμένοι
κοιτάζοντας τον ήλιο να βουλιάζει αργά σαν τον πνιγμένο στα
μενεξεδιά νερά του σύθαμπου,
δεν έχει θέση για σένα, Βλαδίμηρε.

 

Ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκη κρύβεται
πίσω απ’ την πολυθρόνα της Ναστάσια Φιλίπποβνα
καθώς ακούει στον άνεμο του Λένινγκραντ
τους κανονιοβολισμούς του επαναστατικού σου γέλιου.
Έξω στον αέρα. Στον αέρα, Βλαδίμηρε,
μες στις συγκρούσεις των οργισμένων άστρων,
έξω στον αέρα

 

σ’ έχουμε δει τις νύχτες Βλαδίμηρε,
με τα μαλλιά σου τιναγμένα σαν τις τεθλασμένες των κεραυνών
πάνω σ’ ένα πελώριο τρακτέρ
να οργώνεις την απέραντη πεδιάδα της ποίησης.
Γεια σου, Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη. Γεια σου.
Εδώ θερίζουν τώρα οι ποιητές τα στάχυα τους για το ψωμί του
κόσμου. Τι άλλο χρειάζεται ;
 

 

Εμείς Βλαδίμηρε, απομείναμε γυμνοί, δίχως τιμές, αξιώματα,
παράστημα-
τα μόνα μας γαλόνια οι τέσσερεις λουρίδες φως στα μπράτσα μας
– τέσσερεις δαχτυλιές –
καθώς μας σφίγγει ο ήλιος κάθε πρωί στα χέρια του φιλώντας
μας στο στόμα.
Τι άλλο χρειάζεται λοιπόν ; Ά, ναι, χρειάζεται
πιότερη ακόμα αγάπη, πιότερη δουλειά. Γιατί ένας σύντροφος όσο
ψηλά κι αν φτάσει
αν δεν τραβήξει ακόμα πιο ψηλά έχει πέσει κιόλας.
Έτσι Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη. Σύμφωνοι. 
 

Φωτογραφία: August Sander 

Advertisements

6 thoughts on “Γεια σου Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη | Γιάννης Ρίτσος

  1. «Τη σκέψη σας που νείρεται
    πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας
    σάμπως ξιγκόθρεφτος λακές
    σ’ ένα ντιβάνι λιγδιασμένο,
    εγώ θα την τσιγκλάω
    επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου.
    Φαρμακερός κι αγροίκος πάντα
    ως να χορτάσω χλευασμό.

    έτσι είναι τα σύννεφα με παντελόνια…

    όσα υπάρχουν πλέον…

    φιλιά βρόχινα…

  2. Νεράιδα της βροχής

    Παραμερίστε.
    Δε θα μου φράξετε το δρόμο.

    Κοιτάχτε – αποκεφάλισαν ξανά τ’ αστέρια –
    ματωμένος ο ουρανός σα σφαγείο.
    Έι, εσύ! Ουρανέ!
    Βγαλ’ το καπέλο σου.
    Εγώ περνάω.

    Λατρεμένος ποιητής ο Μαγιακοφσκη, λατρεμένος και ο Ρίτσος.
    Την καλημερα μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s