Άγνωστη αγάπη

12Τρίτη! Η πιο αδιάφορη ημέρα της εβδομάδας.

Μ’ αυτή τη σκέψη κατέβηκε το τελευταίο σκαλοπάτι κι έφτασε στην αποβάθρα του μετρό. Δεν του άρεσε να χρησιμοποιεί τις κυλιόμενες σκάλες. Δεν άντεχε τη σιωπή τους. Προχώρησε, με αργά βήματα, μέχρι το διάκενο και στάθηκε πάνω στην κόκκινη ξεθωριασμένη γραμμή, περιμένοντας ν’ ακούσει τη γνώριμη γυναικεία φωνή να κάνει τη συνηθισμένη ανακοίνωση για τον κίνδυνο που διέτρεχε αν δε μετακινούσε το πόδι του λίγα εκατοστά πιο πίσω. Περιέργως, αυτή η ανακοίνωση δεν έγινε. Άρχισες να αδιαφορείς για τη ζωή μου αγαπημένη, σκέφτηκε οπισθοχωρώντας στη θέα του συρμού που έφτανε σφυρίζοντας.

Τα βαγόνια άνοιξαν τις αγκαλιές τους κι οι επιβάτες άρχισαν να επιβιβάζονται βιαστικά. Ένας ατσαλάκωτος άντρας με καλογυαλισμένα και ανέπαφα από κάθε φθορά παπούτσια τον κοίταξε με άγριο βλέμμα, βλέποντας τον να στέκεται ακίνητος με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω απ’ το βαγόνι.

– Σ’ ευχαριστώ, του είπε μια κοπέλα που μπήκε τρέχοντας στο βαγόνι. Οι πόρτες έκλεισαν κι το συρμός ξεκίνησε.  Γύρισε το βλέμμα του και την είδε να στέκεται  απέναντι του. Του χαμογέλασε με τα μεγάλα καστανά μάτια της και το μυαλό του γέμισε εικόνες.

Η εικόνα της κοπέλας με τα μακριά κόκκινα μαλλιά και το ασημένιο σκουλαρίκι στη μύτη που είχε συναντήσει σ’ ένα ξεχασμένο μπαρ στην Αμοργό. Της κάτασπρης τουρίστριας με τα ξανθά μαλλιά,  στην αγαπημένη του παραλία στη Ζάκυνθο. Ξαπλωμένη στη θάλασσα, πάνω σ’ ένα φουσκωτό στρώμα αγκαλιά με τον ήλιο. Τα μικροσκοπικά δάχτυλα της κοπέλας με το ακορντεόν, που έπαιζε στην υπαίθρια μπάντα στην Ερμού. Το θλιμμένο πρόσωπο που κρυβόταν πίσω από το θολό τζάμι του σταματημένου λεωφορείου και τα υγρά μάτια της Άννας, που τυχαία του είχε κάνει δώρο τ’ όνομά της.

Τώρα ήρθε να προστεθεί μια νέα πινελιά σ’ ένα πορτρέτο που του έλειπε πάντα η υπογραφή. Μικροκαμωμένη, χαμογελαστή, με το ανέμελο βλέμμα της να ομορφαίνει την ημέρα του. Ήξερε πως θα ζούσαν μαζί μια «αγάπη» που θα κρατούσε δύο με τρείς στάσεις και μετά θα χανόταν. Αυτές τις κοπέλες που πέρναγαν για λίγα λεπτά απ’ τη ζωή του δεν τις ξεχνούσε ποτέ. Φυλάκιζε για πάντα τη στιγμή που τις αντίκριζε κι άφηνε την αγάπη τους ελεύθερη για να μη χαθεί ποτέ.

Σύνταγμα, τερματικός σταθμός, ακούστηκε η φωνή από το μεγάφωνο. Οι πόρτες άνοιξαν. Τον κοίταξε, του χαμογέλασε και συνέχισε το δρόμο της.

Άλλη μια άγνωστη αγάπη…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com
Advertisements

21 thoughts on “Άγνωστη αγάπη

  1. Αλήθεια, αυτό το έχω πάθει και γω! Συγκεντρώνομαι σε ένα βλέμμα και προσπαθώ να καταλάβω τον κόσμο που κρύβουν, τις σκέψεις, τα συναισθήματα..Πολύ κουλό, έχει και το ενδιαφέρον του γιατί σκέπτομαι πως μπορώ να τα βάλω σε ιστορίες…
    Τώρα δεν ζω στην Αθήνα, και δεν το κάνω πια, άσε που μεγαλώνοντας ντρέπομαι να με βλέπουν οι άλλοι να τους κοιτάω…
    Η νιότη έχει δικαιολογίες, οι πιο μεγάλοι όχι…
    Καλησπέρα και καλό αύριο

  2. όμορφες οι αγάπες που ζουν δυο ή τρεις στάσεις. ατσαλάκωτες, ονειρεμένες, μέσα από την ομίχλη φέρνουν την ιστορία τους…

    …κοίτα το βλέμμα μου που σου δείχνει μιαν εικόνα. στροβιλίζομαι κάτω απ’ το χιόνι καθώς ο ένας σταθμός διαδέχεται τον άλλο. αχ! κοίτα το «έλα» μου κι άφησέ με να κάνω μια στροφή ακόμη…

    …μόνο…να…άσε με όταν ανοίξει η πόρτα να φύγω όπως με γνώρισες. σαν πνοή ενός Δεκέμβρη που χάνεται στο τέλος ενός ακόμη τέρματος…

    φιλιά βρόχινα…

  3. Νεράιδα της βροχής
    Αγάπες ονειρεμένες και προστατευμένες από την πραγματικότητα

    «…κοίτα το βλέμμα …» Τα λόγια της, που μου έλειπαν. Σ’ευχαριστώ.
    Τα λάτρεψα.

    Καλό ξημέρωμα.

  4. Είναι όμορφες οι άγνωστες (και γι αυτό άφθαρτες) αγάπες. Αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου και γεμάτες υποσχέσεις που θρέφονται απ΄τη μνήμη και τη φαντασία.

    Καλή Πρωτοχρονιά.

  5. Στο ίδιο Μάνο… παρέα με ερασιτέχνες Έλληνες, ναυαγούς, πλανόδιους μουσικούς και καλλιτέχνες των δρόμων. Χρόνια πολλά για τη γιορτή σου και Καλή Χρονιά.

  6. @όλους τους επισκέπτες της τελευταία στιγμής. Για να κλείσει η χρονιά με ένα χαμόγελο.

    Οι επιπτώσεις των talent shows στα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς.

    Μια μέρα θες να κοιμηθείς και δεν σ’ αφήνουν. Πρώτα χτυπάει το θυροτηλέφωνο.
    – Ποιος είναι ;
    – Μια βαριά φωνή προαναγγέλλει. Τα κάλαντα!
    Κλασική περίπτωση καλαντοπαίχτη με τσιγαρόβηχα. Αυτούς τους αποφεύγουμε επιδεκτικά. Αλλά μετά έρχονται τα παιδάκια. Η μητέρα της οικογένειας ανοίγει την πόρτα και τα καλωσορίζει.
    -Να τα πούμε; λέει το χαριτωμένο σκουφάκι που κουβαλάει κι ένα μικρό παιδάκι μέσα του.
    Και τη στιγμή εκείνη αρχίζει το μαρτύριο. Το παιδάκι είναι παράφωνο. Οι νότες το έχουν καταλάβει και το έχουν σκάσει από νωρίς. Προσπαθεί να τις πετύχει αλλά μάταια. Το χαμόγελο έχει παγώσει στα χείλη των ιδιοκτητών του σπιτιού. Ο μπαμπάς ψιθυρίζει.
    – Δεν το έχει το Xfactor!
    Η μητέρα δείχνει να διαφωνεί.
    – Δεν φταίει αυτό. Απλά φταίει η σκηνική του παρουσία. Μόνο ένα τρίγωνο και καθόλου κίνηση.
    – Ο μπαμπάς αρχίζει να κοκκινίζει. Δεν αντέχω άλλο. Τέρμα οι χαριτωμένος παιδικές φάτσες. Θέλουμε φωνές …
    Το παιδάκι αρχίζει να βουρκώνει κι η μητέρα προσπαθεί να τα μπαλώσει.
    – Μη κλαις ! Ήσουν Εξαιρετικός, εξαιρετικός.
    Ο μπαμπάς συνεχίζει να κρατάει την ίδια σκληρή στάση. Να περάσεις τα φώτα να σε ξαναδώ, δεν μπορώ να είμαι σίγουρος.
    Το παιδάκι ανακουφίζεται και κόβει απόδειξη παροχής υπηρεσιών. Γιατί φωνή μπορεί να μην είχε , είχε όμως φορολογική συνείδηση.

    Καλή Χρονιά σε όλους τους διαβάτες που κάποια στιγμή τα βήματα τους, τους έβγαλαν ως εδώ. Με την ευχή τη νέα Χρονιά να βρεθούμε στη θάλασσα.

  7. «Ακόμα κι αν αυτό που θέλαμε δεν γίναμε, είμαστε ακόμα εδώ…» λένε οι αγαπημένοι σου Κατσιμιχαίοι… Άρα τίποτα δεν κρίθηκε (ακόμα κι αν χάθηκε μια μάχη).

    Μακάρι να σε βρει η νέα χρονιά στη θάλασσα λοιπόν, συντροφιά με μια ακόμα φευγαλέα (;) άγνωστη αγάπη… Και να σου δώσει το έναυσμα, για να κάνεις καινούρια όνειρα. Να ‘σαι καλά!

  8. aikaterini
    Λάθος ραντεβού σε λάθος καφενεία…αλλά τίποτα δεν κρίθηκε.

    Στο «άβατο» της θάλασσας η αγάπη είναι πάντα φευγαλέα και άγνωστη, όπως και τα όνειρα.
    Καλή χρονιά με όνειρα θαλασσινά.

  9. «Ζούμε τις μικρές μας ιστορίες στο κέντρο και τις συνοικίες..»
    Kι όμως, τι περίεργο, κάτι τέτοιες αγάπες θυμάμαι πού και πού κι εγώ και απορώ.. πώς γίνεται κάτι τόσο φευγαλέο να σου εντυπώνεται κι ακόμα και να το νοσταλγείς καμιά φορά?
    Ένα είναι σίγουρο, οι αγάπες αυτές (ακόμα δεν έχω καταλήξει αν πρέπει να βάλω τη λέξη εντός εισαγωγικών..λέω καλύτερα να μην..)είναι που ομορφαίνουν τις μερες μας! Μου’τυχε και προχτές και μ’ έκανε να χαμογελάω για το υπόλοιπο της μέρας 🙂
    Θα’ναι που δεν προφταίνουν να φθαρούν, που είναι ανέγγιχτες στο χρόνο.

    καλησπέρα, καλώς σε βρίσκω και καλή χρονιά 🙂

  10. Ένα βλέμμα, ένα νεύμα, ένα χαμόγελο και οι αγάπες αυτές (συμφωνώ, χωρίς εισαγωγικά) πάνε στον παράδεισο. Έρχονται μια φορά στη ζωή μας, μένουν για πάντα στο μυαλό μας κι όποτε τις έχουμε ανάγκη τις ανασύρουμε και ξαναζούμε τις στιγμές που μας χάρισαν.
    Καλώς όρισες με τα κόκκινα παπούτσια σου. Καλή χρονιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s