Οσμή θανάτου

weegee-04

Από το Σάββατο το βράδυ, η ατμόσφαιρα μυρίζει θάνατο. Ούτε καμένο λάστιχο, ούτε δακρυγόνα. Μόνο θάνατο. Μια μυρωδιά γνωστή. Μια μυρωδιά που έρχεται από τα παλιά. Από εκείνη τη συννεφιασμένη Δευτέρα του 1992 που αντικρίσαμε το πρόγραμμα της κηδείας του συμμαθητή μας. Από εκείνη τη στιγμή που ο λυκειάρχης βγήκε στο προαύλιο και μας ανακοίνωσε ότι δεν υπάρχει πια. Ο τρόπος που χάθηκε δεν είχε καμία σχέση με αυτόν του Αλέξη. Ήταν όμως το ίδιο άδικος. Είναι πάντα άδικο να χάνεται ένα παιδί δεκαπέντε χρονών. Στη θέση που λίγες μέρες πριν καθόταν ο συμμαθητής μας, λουλούδια. Λουλούδια που είχαν την οσμή του θανάτου.

Το υπουργείο, οι καθηγητές, όλοι τους απόντες. Καμία ψυχολογική υποστήριξη. Πλήρης αδιαφορία. Λες και το να χάνεις στα δεκαπέντε σου χρόνια το συμμαθητή σου, είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα.

Κι’ είναι ένας θάνατος που σ’ ακολουθεί πάντα. Αποφοιτείς και ξέρεις ότι κάποιος λείπει. Ξαναβρίσκεις τους συμμαθητές σου μετά από χρόνια και πάλι κάποιος λείπει. Σκέφτεσαι τί δεν πρόλαβε να ζήσει, έχεις τύψεις που γελάς, που η εικόνα του αρχίζει και χάνεται απ’ το μυαλό σου.

Αυτές τις μέρες που ακολούθησαν το χαμό του Αλέξη, κανείς δεν έχει μπει στον κόπο να σκεφτεί αυτά τα παιδιά. Τους φίλους του και τους συμμαθητές του. Πώς νιώθουν, πώς θα συνεχίσουν παρακάτω. Πώς θα συγκεντρώσουν το μυαλό τους στα μαθήματα τους.  Πώς θα γυρίσουν ξανά στην ηλικία τους.

Το κράτος θα αδιαφορήσει ξανά. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Όπως αδιαφόρησε και για εκείνα τα παιδιά που βγαίνουν στους δρόμους και καταστρέφουν. Τους «αλήτες», όπως τους αποκαλούν. Κανείς δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να τους βοηθήσει. Πρώτα η ίδια η κοινωνία τους απομόνωσε, τους στέρησε τα πιο βασικά αγαθά, και μετά τους έβαλε μια ταμπέλα για να καλύψει τη δική της ανυπαρξία. Την τελευταία φορά που επισκέφτηκα μαιευτήριο δεν είδα κανένα μωρό με μολότωφ στο χέρι. Κάτι τους οδήγησε ως εκεί και όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης.

Ας αλλάξουμε νοοτροπία, ας αλλάξουμε τακτική, ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Ο θάνατος βουίζει από παντού.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Flickr.com

Advertisements

6 thoughts on “Οσμή θανάτου

  1. Έχεις δίκιο ότι οι φίλοι κι οι συμμαθητές του Αλέξη Γρηγορόπουλου χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη. Η ψυχική υγεία είναι άλλος ένας τομέας όπου το ελληνικό κράτος αποδεικνύεται κατώτερο τον περιστάσεων. Στη Βρετανία υπάρχουν στη διάθεση του πολίτη σε νοσοκομεία και σχολεία trauma support units.

    Ωραίο κείμενο.

    Καλό βράδυ.

  2. ο χαμός ενός κοντινού μας είναι ένας χαμός που δεν ξεπερνιέται εύκολα. έτσι κι αυτά τα παιδιά, το τραύμα θα το κουβαλάνε συνέχεια μέσα τους. όπως επίσης την οργή και τον θυμό. δεν θα ξεχάσουν κι ούτε πρέπει να ξεχάσουν…

    κρίμα μόνο που ο δρόμος τους προς το μέλλον ξεκινάει με οργή. αλλά ίσως τα οράματα να χρειάζονται όλα τα συναισθήματα για να ευωδοθούν κάποια στιγμή…

    φιλιά βρόχινα…

  3. Eva
    Στη Βρετανία και σε κάθε χώρα που σέβεται τους πολίτες της, η υγεία και η παιδεία αποτελούν πρώτη προτεραιότητα του κράτους. Εδώ αν βγει κάποιος και μιλήσει για ψυχολογική υποστήριξη στα σχολεία, θα πάρει την απάντηση «Εδώ δεν έχουμε αίθουσες να κάνουν μάθημα τα παιδιά και εσείς ζητάτε και ψυχολόγους».
    Πάντα αυτό γίνεται. Έχουμε ένα πρόβλημα και αντί να κοιτάξουμε πως θα το λύσουμε, το βάζουμε στη ζυγαριά με ένα μεγαλύτερο και στο τέλος αφήνουμε άλυτα και τα δύο.
    Καλό σαββατοκύριακο.

  4. Νεράιδα της βροχής
    Ο θάνατος δεν ξεπερνιέται ποτέ. Μαλακώνει λίγο ο πόνος με τον καιρό αλλά δε φεύγει, δεν εξαφανίζεται ποτέ. Έρχεται και σε βρίσκει όταν δεν τον περιμένεις και σου υπενθυμίζει την παρουσία του.
    Το συγκεκριμένο χαμό κανείς δεν πρέπει να τον ξεχάσει. Για αυτά τα παιδιά είμαι σίγουρος ότι δε θα ξεχάσουν. Πρέπει να διεκδικήσουν τα όνειρα τους με κάθε τρόπο. Πρέπει να μπει ένα τέρμα στο παραλογισμό.
    Καλό σαββατοκύριακο.

  5. Εστίασες σε κάτι που λίγοι εστίασαν και νομίζω καταλαβαίνω γιατί. Έτυχε να γνωρίζω, πως κοντά στην οικογένεια του Αλέξανδρου είναι η κυρία Λαλιώτη. Ελπίζω, εκείνη με την πείρα της και την ομάδα της, να βοηθήσει τα παιδιά που έζησαν αυτό το δράμα. Αλλά ο θάνατος, ότι και να λέμε, δεν ξεπερνιέται. Απλώς μαθαίνει κανείς να ζει με τις απώλειες του και να συνεχίζει τη ζωή του.

  6. aikaterini
    Κάποια στιγμή όλοι έχουμε πει την φράση “θα σε αγαπάω μέχρι να πεθάνω”. Το θάνατο τον νιώθουμε σαν κάτι μακρινό και όταν έρχεται μας βρίσκει πάντα απροετοίμαστους. Ειδικά σε μια τόσο ευαίσθητη ηλικία τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα.
    Ελπίζω και εγώ να βοηθηθούν όσο πρέπει αυτά τα παιδιά.
    Καλό ξημέρωμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s