Νίκος Καββαδίας

cebaceb1ceb2ceb2ceb1ceb4ceafceb1cf82cf83cf84cebfcebdceb1cf83cf8dcf81cebcceb1cf84cebf1

«Λατρεύω τους γλάρους- μου’ πε κάποτε ένα ωραίο κορίτσι.
– Περήφανα πουλιά .»

Τι λες, μωρή…Στεριανά σαν κι σένα. Τραβούν ανοιχτά για να φάνε. Μόλις νιώσουνε καταιγίδα κουρνιάζουνε στα λιμάνια. Παίζει το δελφίνι με τις πλώρες. Τότε σαλτάρουνε πολλοί μαζί, χυμάνε και του βγάνουν τα μάτια, το κομματιάζουνε και το τρώνε…Πουλιά του προλιμένα.

Ξέρω κάτι πετούμενα ίσα με το μικρό σου δάχτυλο, που τα βλέπεις στον ωκεανό και δεν καταδέχονται να ξεκουραστούν στο κατάρτι. Ζαλίζομαι στη στεριά. Το πιο δύσκολο ταξίδι, το πιο επικίνδυνο, το ‘καμα στην άσφαλτο, από το Σύνταγμα στην Ομόνοια. Έχω ξεράσει στο Λίβανο, όπως οι στεριανοί σε μελτέμι. Μας λυπάστε γιατί δεν έχουμε σπίτι, γιατί περπατάμε με’ ανοιχτά πόδια, γιατί φοράμε τσαλακωμένα πουκάμισα κι ασιδέρωτα ρούχα στο πόρτο. Εγώ σας χαίρομαι. Σίγουρο κρεβάτι, ήρεμος ύπνος. Καφέ στο κομοδίνο κι εφημερίδες. Εκδρομή το Σαββατοκύριακο με κεφτέδες. Όμως δεν αλλάζω τη δουλειά μου με τη δική σας, ούτε για μια μέρα.

«Πέστε μας κάτι από τα ταξίδια σας…» Πόσες φορές το ‘χω ακούσει…Μα γιατί; Για να σπρώχνει ο ένας τον άλλο με τον αγκώνα και να γελάτε ;

Σφυρίζει ο γραμματικός. Ναύτης καλός. Κοιτάζει μπροστά, πάντα μπροστά. Δε σε βλέπει στα μάτια. Σε ρωτάει κάτι και προσέχει τη θάλασσα. «Δε μου λες» με ρωτά προχθές ξαφνικά. «Που ‘ναι θαμμένος ο πατέρας σου ; …»    

 – Ξέρω ‘γω ! Ταξίδευα τότε που πέθανε.

(Απόσπασμα από τη Βάρδια) 

 

Σε σένα γερο-Μαραμπού χρωστώ την αγάπη μου στην ποίηση. Για να ξεκινήσει ένα ταξίδι χρειάζεται μια αφορμή και για να συνεχιστεί, ένας καλός τιμονιέρης. Ένα ποίημά σου έγινε η αφορμή να ξεκινήσει το δικό μου ταξίδι κι εσύ υπήρξες ο καλύτερος τιμονιέρης για να συνεχιστεί προς άλλα λιμάνια.
Σου χρωστώ ακόμα και την στεριανή σου ζάλη. Σου χρωστώ και σ’ ευχαριστώ. Σ’ ευχαριστώ που με πήρες μαζί  σου στα ταξίδια σου.

Advertisements

2 thoughts on “Νίκος Καββαδίας

  1. Πράγματι, ένα καλό τιμονιέρη χρειαζόμαστε για να ταξιδέψουμε στους ωκεανούς της ποίησης. Δικός μου τιμονιέρης υπήρξε ο Βαλαωρίτης, που με ανέβασε στο καράβι πριν καλά καλά αρχίσω να διαβάζω…κι από τότε δεν εννοώ να κατέβω στη στεριά.
    Κι ο Καββαδίας λατρεμένος.
    «Νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω..»
    Πόσο κλάμα έχω ρίξει μ’ αυτό το στίχο…

  2. houlk
    Οι ποιητές είναι ιερά πλάσματα. Οι εκφραστές των ονείρων μας. Γι αυτό, όποιος ανέβει στο καράβι της ποίησης δύσκολα πιάνει ξανά λιμάνι.
    Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s