Τελευταία αγκαλιά

andre-kertesz-108

 

Bάδιζε απρόσεκτα στα βρεγμένα από την απογευματινή βροχή πεζοδρόμια, σκοντάφτοντας στις κακοβαλμένες πλάκες και βουτώντας τα παπούτσια του στις λιμνούλες που είχαν σχηματιστεί, κάνοντας τους διαβάτες να τον κοιτούν με αγωνία και προσμονή, περιμένοντας τη στιγμή που θα σωριαζόταν στο έδαφος.

Με μια ενστικτώδη κίνηση απέφυγε μια σταθμευμένη μηχανή  και στάθηκε στη διάβαση.

Ένιωσε τα βλέμματα όλων εκείνων που στέκονταν στην απέναντι πλευρά να πέφτουν επικριτικά επάνω του. Το ανθρωπάκι στο φανάρι έγινε πράσινο και τότε άρχισαν να έρχονται προς το μέρος του. Περίμενε πως τη στιγμή που θα έφταναν κοντά του θα τον ρωτούσαν όλοι με μια φωνή: Πώς μπόρεσες να ξεστομίσεις κάτι τέτοιο ; Κανείς όμως δεν το έκανε. Όλοι πέρασαν βιαστικά από δίπλα του και μόνο μια κοπέλα γύρισε και τον κοίταξε απορημένη, βλέποντάς τον να στέκεται στη μέση του δρόμου.

Η βραχνή «φωνή» της κόρνας του τρόλεϊ τον επανέφερε για λίγο στην πραγματικότητα. Το ανθρωπάκι στο φανάρι είχε γίνει ξανά κόκκινο, ενώ εκείνος βρισκόταν ανάμεσα σε αυτοκίνητα και αγανακτισμένους οδηγούς που προσπαθούσαν να τον αποφύγουν.

Τίποτε δεν έδειχνε να του κάνει εντύπωση. Προχώρησε ήρεμα αυτή την φορά και έφτασε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Πάτησε με τα λασπωμένα του παπούτσια το μάρμαρο μπροστά από ένα κοσμηματοπωλείο, κάνοντας τον υπάλληλό του να τον κοιτάξει με μίσος και απόγνωση. Δεν άντεξε άλλο, βρήκε ένα παγκάκι και κάθισε. Ακριβώς τότε, η εικόνα της ξαναγύρισε στο μυαλό του. Να τον κοιτάει έκπληκτη χωρίς να ξέρει αν πρέπει να χαρεί η να λυπηθεί με αυτό που μόλις είχε ακούσει.

Λίγους μήνες πριν δεν γνώριζε καν την ύπαρξη του, και μια ώρα νωρίτερα να ακούει κάτι τέτοιο… Πριν προλάβουν να μοιραστούν ωμές αλήθειες και ξεροψημένα ψέματα. Απογοητεύεις. Θυμούς. Καλοκαιρινές αντηλιές και μπόρες. Πριν αγαπήσουν μαζί τις ιδιοτροπίες των εποχών.

Μου αρέσει ο ήχος που κάνουν τα παπούτσια σου όταν πατάς τα πεσμένα φύλλα , του είχε πει σε μια βόλτα τους στο πάρκο. Και εκείνος χαμογέλασε. Πάντα χαμογελούσε όταν την έβλεπε. Από την ημέρα που την γνώρισε.  Από τότε ήξερε πως ήθελε να πεθάνει στην αγκαλιά της. Με λάφυρο την πιο ευτυχισμένη τους στιγμή. Στο ζενίθ του έρωτά τους.

Η ζωή συνεχίζεται τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Έτσι πίστευε.  Βιάστηκε όμως πολύ να της το πει !

Μια γνώριμη φωνή διέκοψε τη σκέψη του. Η δική της. Κλάσματα του δευτερολέπτου μετά, το δυνατό στρίγκλισμα φρένων. Έστρεψε ακαριαία το βλέμμα του προς στο δρόμο. Μια μηχανή πεσμένη στο δρόμο, κομμάτια από σπασμένο φανάρι και κόσμος μαζεμένος γύρω από μια κοπέλα που βρισκόταν πεσμένη στην άσφαλτο.

Έτρεξε προς το μέρος της, σπρώχνοντας όποιον έβρισκε μπροστά του για να φτάσει κοντά της. Την πλησίασε, έσκυψε επάνω της. Εκείνη τον κοίταξε, προσπάθησε να του χαμογελάσει και έκανε μια κίνηση προς το μέρος του.

– Πάρε με αγκαλιά…

 Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία:  Andre Kertesz
Advertisements

26 thoughts on “Τελευταία αγκαλιά

  1. Νεράιδα της Βροχής
    Έχεις δίκιο. Επειδή κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με τη ζωή, η μόνη λύση είναι να αντιμετωπίζουμε κάθε αγκαλιά σα να είναι η τελευταία. Καλημέρα.

  2. To κείμενό σου μου έκανε το στομάχι κόμπο.
    Κρατώ όμως και το σχόλιό σου στη Νεράϊδα :
    «Επειδή κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με τη ζωή, η μόνη λύση είναι να αντιμετωπίζουμε κάθε αγκαλιά σα να είναι η τελευταία»
    Καλημέρα.

  3. εμεινα εκπληκτη..φοβερο τελος…
    μου αρεσε πολυ η φραση πριν προλαβουν να αγαπησουν μαζι ολες τις εποχες….ηρθαν πολλα στο μυαλο μου…

  4. πολυ ψυχρο μου ακουστηκε αυτο που ειπες και περιμενα να εισαι πιο ρομαντικος..το θεμα ειναι πως τη συνεχιζουν

  5. συνεχιζουν καλε μου συμφωνω αλλα το ερωτημα ηταν πως;;;
    και κατι άλλο αν συνεχιζουν αγαπωντας τοτε καλο θα ηταν να ειναι μαζι..κι οχι να συνεχιζουν να αγαπουν μονοι τους…δε μπορω να εκφρασω αυτο που θελω να πω ακριβως.

  6. ..θαυμάσια ιστορία..καμία σκληρότητα δε βρήκα (πέραν της εξιστόρησης της πραγματικότητας μιας καθημερινότητας που αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι είναι πιθανόν να μην έχει το τέλος που μας αρέσει ή μας βολεύει).
    Θα σταθώ στη φράση που με κέρδισε απ’ την πρώτη ανάγνωση..»να μοιραστούν ωμές αλήθειες και ξεροψημένα ψέματα»..μόλις συνειδητοποίησα γιατί ευκολότερα δεχόμαστε τα ψέματα (είν’ η νοστιμιά τους που μας ξεγελάει, είναι που ψήνονται στο βαθμό της αρεσκείας μας ακριβώς).

    (..καλημέρα!)

  7. «…προσπάθησε να του χαμογελάσει και έκανε μια κίνηση προς το μέρος του.

    – Πάρε με αγκαλιά…»

    Εκείνος ανταποκρίθηκε ενστικτωδώς χωρίς να καταλάβει καν τι του είχε…. αν του είχε ζητήσει….. ήταν αυτό που πάντα ήθελε όμως.

    Ξαφνικά την ένοιωσε βαριά μέσα στα χέρια του. Μόλις είχε προλάβει ν’ακουμπήσει τα χείλη του στη μεταξένια επιφάνεια του λαιμού της που του προσφέρθηκε μόλις το κεφάλι της έγυρε απαλά στο πλάι.

    Τώρα ήταν δική του …. δεν θα του την έπαιρνε ποτέ, κανείς πιά ….. όμως ούτε κι ο ίδιος δεν θα την είχε…….

    Καλή σου μέρα Αντώνη, καλό Μεγαλοβδόμαδο εύχομαι!

  8. Μαρία

    Η ρομαντική πλευρά του θανάτου δύσκολα γίνεται αποδεκτή. Θεωρώ όμως ότι υπάρχει. Όσο περίεργο ή σκληρό κι αν «ακούγεται».

    (Το ψέμα διαθέτει ένα ακόμη πλεονέκτημα. Χορταίνει. Αντίθετα με την αλήθεια. )

    Καλησπέρα !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s