Deep Down & Dirty

 

Η φίλη μου η Χαρά δουλεύει στο δημόσιο. Πράγμα που πάντα με έκανε να την ζηλεύω για δυο λόγους. Πρώτον γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι από τους ελάχιστους εργαζόμενους για τους οποίους το οχτάωρο είναι ακόμα πραγματικότητα και δεύτερον γιατί για εκείνους, τα Σάββατα είναι ακόμα μέρες αργίας.

Έχω και δυο λόγους που με κάνουν να μη την καταλαβαίνω. Είναι δημόσια υπάλληλος και δουλεύει σαν ιδιωτική υπάλληλος. Δεν ανακατεύεται στις ίντριγκες που βοηθούν ένα δημόσιο υπάλληλο να ανέλθει την κλίμακα της «αξιοκρατίας». Στις ατέλειωτες δημοσίου περιεχομένου συζητήσεις  μας  πάντα της έλεγα να προσέχει γιατί στο τέλος θα απογοητευθεί. Το παν στο δημόσιο είναι το χρώμα. «Έχεις χρώμα, μπορείς να βάψεις το μέλλον» σου της έλεγα.

Αχ, να μη παίρνει παράδειγμα το φίλο μας τον Νίκο… Σπουδαίο παιδί, και πώς τα κατάφερε, να φτάσει τόσο ψηλά. Από θαλαμοφύλακας ξεκίνησε και έγινε λοχαγός, που λέγαμε και στο στρατό. Ο Νίκος όμως είχε μυαλό, όχι σαν τη Χαρά. Από μικρός ήξερε να βάφει το μέλλον του. Τα είχε καλά με όλους. Δεν έλεγε κακό λόγο ποτέ και για κανέναν… παρόντα. Είχε και έναν θείο που τον αγαπούσε και έτσι με την αγάπη μόνο και αφού το μέλλον πήρε το χρώμα του ουρανού, ο Νίκος πήρε αυτό που δικαιωματικά του άνηκε με τέτοια προσόντα..    

Έτσι ο καλοσυνάτος Νίκος απέκτησε εξουσία. Απέκτησε δικό του γραφείο με παράθυρο και θέα στη λεωφόρο της εξουσίας. Απέκτησε και γραμματέα  αλλά πάνω απ’ όλα απέκτησε τίτλο. Δεν ήταν πια ο Νίκος.  Ήταν ακριβώς αυτό που έλεγε ο τίτλος που ήταν γραμμένος στο χρυσό ταμπελάκι που κοσμούσε το γραφείο του. Είχε αποκτήσει και ένα πανάκριβο laptop αλλά αυτό δεν τον απασχολούσε γιατί δεν θα το χρησιμοποιούσε ποτέ, ούτε τον παλιό γκρίζο από το καυσαέριο υπολογιστή του χρησιμοποιούσε. Αλλά το  laptop έδινε άλλη αίγλη στο γραφείο του.  Σκεφτόταν μάλιστα να το παίρνει και μαζί του στις συσκέψεις αλλά πρώτα έπρεπε να ρωτήσει τον Γιωργάκη πώς ανοίγει το αναθεματισμένο, μη γίνει και ρεζίλι.

Και αφού ο Νίκος βολεύτηκε στην ανατομική του καρέκλα, άρχισε να «δουλεύει». Η πρώτη του δουλειά ήταν να βάλει πλυντήριο. «Τα χρωματιστά ρούχα δεν μπορούν να μπαίνουν όλα μαζί», σκέφτηκε κι έτσι τα ξεχώρισε. Με την Χαρά και με μερικούς ακόμα δεν ήξερε τι να κάνει. «Δεν είναι δυνατόν να μην έχουν χρώμα», σκέφτηκε. Δεν ήξερε πού να τους βάλει. Νύχτες έμεινε ξάγρυπνος να σκέφτεται ώσπου ο σπουδαίος εγκέφαλος  του, του έδωσε τη λύση. Τι δουλειά είχαν στο πλυντήριο με τα χρωματιστά όσοι δεν είχαν χρώμα ; Τι δουλειά είχαν γενικότερα στο πλυντήριο όσοι δεν είχαν χρώμα ;  Θα τους βάλω στο ψυγείο σκέφτηκε. Έτσι κι έγινε.

Η Χαρά μεταφέρθηκε μαζί με τους όμοιούς της στο «ψυγείο». Εκεί που δεν θα έχουν καμία έννοια στο κεφάλι τους. Εκεί που θα καταλάβουν τί ακριβώς σημαίνει να είσαι δημόσιος υπάλληλος. Εκεί που πρέπει να μάθουν ότι για ένα κομμάτι ψωμί δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Αν μάθουν, μπορεί και να βγούνε, αν δεν μάθουν ας μείνουν εκεί γιατί κάτι τέτοιοι χαλάνε ένα τόσο όμορφο οικοδόμημα που πήρε χρόνια να χτιστεί.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Harry Callahan

 

Advertisements

6 thoughts on “Deep Down & Dirty

  1. Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που, σα τη φίλη σου τη Χαρά, εργάζονται. Δε δουλεύουν… κανένα. Εργάζονται τίμια και συνειδητά, είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, τιμώντας το ψωμί, που τρώνε, μακριά από χρωματισμούς, κομματισμούς, κλίκες, ίντριγκες. Είναι γεννημένοι έτσι, δε μπορούν να αλλάξουν -ευτυχώς για τούτο το τόπο, δυστυχώς για τους ίδιους-. Οι άλλοι οι πολλοί όμως είναι σα το Νίκο. Ανεβαίνουν ψηλά στην ιεραρχία,σαν τα σαλιγκάρια : έρποντας και γλύφοντας. Δυστυχώς κι αυτοί είναι γεννημένοι έτσι, κι αυτοί δεν αλλάζουν. Το μεγαλύτερο θέμα, πάντως θαρρώ, είναι ότι το φαινόμενο, με το καιρό, έχει ξεπεράσει τα όρια του δημόσιου τομέα και έχει αρχίσει να επεκτείνεται και στον ιδιωτικό.
    Καλημέρα.

  2. houlk
    Σίγουρα ισχύει και στον ιδιωτικό τομέα και εκεί δεν αφήνουν τον εργαζόμενο να πάρει και ανάσα.
    Στο δημόσιο επικρατεί ο νόμος της σιωπής. Δεν είναι όπως παλιά που υπήρχε η σιγουριά της μονιμότητας. Τώρα υπάρχει ο φόβος ότι αν μιλήσει κάποιος κινδυνεύει να βρεθεί στο δρόμο.
    Καλό βράδυ.

  3. «Για ένα κομμάτι ψωμί,
    δε φτάνει μόνο η δουλειά.
    Για ένα κομμάτι ψωμί,
    πρέπει να δώσεις πολλά.

    Δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου,
    δε φτάνει μόνο το κορμί σου.
    Το πιο σπουδαίο είν’ η ψυχή σου, δικέ μου.
    Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
    δεν φτάνει μόνο η δουλειά».

    Το πιο σπουδαίο είναι η Ψυχή μας και μ’ αυτην παίζουν τα παιχνίδια τους ορισμένοι. Αλλά δεν τους περνάει πάντα. Ευτυχώς!

  4. aikaterini
    Είναι απίστευτο πόσο επίκαιρο παραμένει το συγκριμένο τραγούδι είκοσι χρόνια μετά. Πράγμα που σημαίνει ότι στην ουσία δεν έχει αλλάξει και τίποτα από την εποχή που γράφτηκε.
    Ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι που αντιστέκονται ακόμα. Και ως λάτρης των Κατσιμιχαίων , ευτυχώς που υπάρχουν και αυτά τα τραγούδια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s