Επίγεια ψηφιακή…απόγνωση

Όλα ξεκίνησαν ένα συννεφιασμένο απόγευμα του Οκτώβρη. Βρισκόμουν  στο εξοχικό μου και ήθελα να παρακολουθήσω τον αγώνα της αγαπημένης μου ομάδας όταν με πανικό διαπίστωσα ότι, αντί για τους λεβέντες με το τριφύλλι στην καρδιά, η τηλεόραση έδειχνε μόνο χιόνια. Με κατέλαβε πανικός. Ο αγώνας ήταν σημαντικός. «Όπως όλοι εξάλλου», θα συμπλήρωνε κάποιος που δεν αντέχει να βλέπει είκοσι δυο ανθρώπους να κυνηγούν τον αέρα που εγκλωβίστηκε μέσα  σε ένα δερμάτινο κλουβί.

Παρά τις όποιες προσπάθειες, στο δικό μου αγώνα με την κεραία, αποτέλεσμα δεν υπήρξε. Η αναμέτρηση τελείωσε μέσα σε χιόνια όπως είχε ξεκινήσει αλλά το σφύριγμα της λήξης από τον διαιτητή ήταν ταυτόχρονα και το σφύριγμα της έναρξης ενός καινούργιου αγώνα. Του δικού μου.

Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι κανείς δεν πηγαίνει στον πόλεμο χωρίς όπλα. Μάζεψα λοιπόν τα δικά μου. Κατσαβίδια, κλειδιά, πολύμετρο, κολλητήρι, τα έβαλα σε μια μεταλλική τσάντα, γιατί ήμουν πάντα οπαδός του δόγματος «ό,τι κάνεις κάντο με στυλ», και ξεκίνησα.

Τα προβλήματα δυστυχώς ξεκίνησαν από την πρώτη στιγμή. Η σκάλα που χρησιμοποίησα δεν ήταν ικανή να με ανεβάσει μέχρι τα κεραμίδια του σπιτιού. Το πρόβλημα λύθηκε σχετικά εύκολα και έτσι την επομένη κατάφερα να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων. Το αποτέλεσμα στο τέλος ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό.

Όλα έδειχναν τόσο όμορφα… Τα άχρηστα αντικείμενα του τελεμάρκετινγκ, τα χαλιά, τα μαχαίρια, οι καναπέδες , μέχρι και οι υπουργοί με τα κοκκινισμένα πρόσωπα όχι από ντροπή αλλά από τις φωνές τους. Εγώ είχα δώσει ζωή σε αυτό το σχεδόν νεκρό πριν λίγες μέρες κουτί. «Πώς θα δείχνατε το γαλάζιο σας πουκαμισάκι κύριε υπουργέ αν δεν ήμουν εγώ »;

Λίγους μήνες μετά όμως, τη χαρά και την ικανοποίηση διαδέχτηκε ο προβληματισμός. Στο διπλανό οικόπεδο το οίκημα είχε ψηλώσει. Το όμορφο εξοχικό σπιτάκι είχε δώσει τη θέση του σε ένα κακόγουστο διώροφο κουτί που εκτός από τον ήλιο που μου έκρυβε, έκανε το ίδιο και με το σήμα της κεραίας που έμενε στον ιστό της να το κοιτάζει με απόγνωση. Τα χιόνια γύρισαν ξανά και αυτή τη φορά μες την καρδιά του καλοκαιριού. Οι επισκέψεις στα κεραμίδια έγιναν σχεδόν καθημερινές. Ο γάτος μου ο Βλαδίμηρος άρχισε να δυσανασχετεί. Ο προσωπικός του χώρος είχε καταλειφθεί από έναν περίεργο που όλη μέρα γύριζε ένα μεταλλικό αντικείμενο πότε στη ανατολή και πότε στη δύση. Οι βόλτες στη εξοχή είχαν χάσει το νόημα τους. Τον ουρανό δεν τον κοίταγα για να θαυμάσω τα παιχνίδια που έκαναν τα σύννεφα. Τον κοίταγα για να βλέπω αν στα σπίτια οι κεραίες θαύμαζαν την ανατολή ή τη δύση του ήλιου. Τα βράδια δεν έβγαινα πια έξω. Προτιμούσα να κάθομαι στο σπίτι, μπροστά στον υπολογιστή να συνομιλώ σε forum με ανθρώπους που είχαν το ίδιο «πρόβλημα» με εμένα.

Οι δικοί μου άρχισαν να ανησυχούν, έτσι κάποια στιγμή αποφάσισα να σπάσω το εμπάργκο που είχα επιβάλει στον αυτό μου  και να επισκεφτώ μια έκθεση φωτογραφίας. Πολύς κόσμος και όλοι εντυπωσιασμένοι κοιτούσαν τα έργα τον καλλιτεχνών. Περνώντας βιαστικά από ανοιξιάτικα τοπία, από φθινοπωρινά φύλλα, στάθηκα στη φωτογραφία ενός αστικού τοπίου, όπως έλεγαν οι γνώστες. Η ταράτσα μιας παλιάς πολυκατοικίας  γεμάτη κεραίες τηλεόρασης. Έμεινα εκεί να κοιτάζω τη φωτογραφία για πολύ ώρα ώσπου κάποια στιγμή ένιωσα ένα άγνωστο χέρι να με ακουμπάει στον ώμο. Ήταν ο ευτυχισμένος δημιουργός του έργου εκείνου που επιτέλους είχε βρει έναν άνθρωπο που γνώριζε πραγματικά από τέχνη και δεν προσπερνούσε τις φωτογραφίες του ρίχνοντας τους κλεφτές ματιές. Άρχισε τότε να μου αναλύει τα πάντα. Για το πώς έβγαλε εκείνη τη φωτογραφία, το φακό που είχε χρησιμοποιήσει, την ταχύτητα. Και τότε μαζεύτηκε και άλλος κόσμος. Και ο καλλιτέχνης συνέχιζε να αναλύει το έργο του. Και εγώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν «να έχει άραγε καλό σήμα έτσι που κοιτάει αυτή η κεραία» αλλά δεν είπα τίποτα και έφυγα διακριτικά.

Πριν λίγες μέρες και αφού δεν κατάφερα ποτέ να ξεπεράσω το πρόβλημα μου διάβασα κάτι που με συγκλόνισε. Την πρώτη Νοεμβρίου θα γίνει η επίσημη έναρξη την επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης. Με άλλα λόγια τέρμα στα χιόνια του καλοκαιριού, τέρμα στις βόλτες στα κεραμίδια, τέρμα και οι φίλοι που συζητούσαμε κάθε βράδυ το πρόβλημα μας γιατί πια δεν θα έχουμε τίποτα να πούμε. Τα κατσαβίδια θα μπούνε ξανά στη θέση τους και ο γάτος θα ξαναβρεί την ησυχία του. Εγώ τι θα απογίνω ; 

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος

Advertisements

8 thoughts on “Επίγεια ψηφιακή…απόγνωση

  1. Eίσαι απίστευτος!!Χαχα!!Το φουκαρά τον Βλαδίμηρο!Δεν θα’θελα να’μουν στη θέση του…Ξέρεις τι είναι να θες να γλύψεις αμέριμνος και απερίσπαστος τις πατούσες σου και να έχεις έναν ενοχλητικό από πάνω σου…που αντί να τρίβει τη γούνα του σε τίποτα..»διαθέσιμα ποδαράκια»..προσπαθεί απεγνωσμένα να φτιάξει την κεραία του???!!Αλλά βέβαια! Που να καταλάβεις εσύ..!!!
    Α ρε μεγαλόψυχε Βλαντ! Συγγνώρα το ποδοσφαιρόφιλο αφεντικούλι σου…!!!
    Καλημέρα! Έχει υπέεεροχη μέρα! Άσε τηλεοράσεις, κεραίες και κοντρόλια και….γρήγορα έξω!

  2. Καλά, θα χαμογελάω μέχρι το βράδυ νομίζω μ’ αυτά που διάβασα. Το ‘χεις και το χιουοριστικό τελικά. Ωραία… Και βέβαια, σε εκτίμησα ακόμη περισσότερο, ως …ομοιοπαθής Παναθηναϊκός 🙂
    Έχω ελπίδες φέτος με τον Τεν Κάτε. Για να δούμε… Καλό Σαββατοκύριακο. Και προτείνω να βγεις για καφέ. Υπέροχος καιρός! Ο Βλαδίμηρος σίγουρα θα τον εκτιμήσει…

  3. Θα το πιάσουμε το σήμα που θα πάει! Και η γάτα θα βρει που να παει βόλτα βόλτα, μην στεναχωριέσαι! Θα ήθελα να ήμουνα μπροστά στη φάση με τον καλλιτέχνη! Πολύ πλάκα!
    καλημέρα

  4. Tramp
    Την «εκδίκηση» του ο Βλαδίμηρος την πήρε όταν κατέβηκε από τα κεραμίδια. Πηδούσε πάνω στο laptop και κυνηγούσε τον κέρσορα του ποντικιού. Μιλάμε δηλαδή για γάτο πλήρως εξοικειωμένο με την τεχνολογία.
    Καλημέρα .

  5. Δεν θα μπορούσες να μην είσαι Παναθηναϊκός Αικατερίνη. Όντας Παναθηναϊκός καταλαβαίνεις τι εννοώ. Φέτος είναι η χρόνια μας. Και εγώ έχω εμπιστοσύνη στον Τεν Κάτε. Για τον οποίο τα σχόλια των αντιπάλων έχουν να κάνουν κυρίως με την εξωτερική του εμφάνιση. Έχω ακούσει τα πάντα.Οτι μοιάζει στον Παϊτέρη, στον Steven Seagal, στον παλιατζή που περνάει κάθε Κυριακή. Ελπίζω το καλοκαίρι να τον θυμούνται για άλλο λόγο.
    Καλή σου μέρα.

  6. Σοφία έγινε σαν τις ταινίες τις λίγο πιο ψαγμένες που ο βγαίνοντας από το σινεμά ο καθένας έχει δει και διαφορετικό έργο. Για το σήμα δεν ανησυχώ τόσο τώρα πια. Οι βόλτες στα κεραμίδια άρχισαν να μου αρέσουν. Καλημέρα

  7. «… και ο γάτος θα ξαναβρεί την ησυχία του. Εγώ τι θα απογίνω ; »
    Κάτι σε :
    Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
    Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.» μου κάνει.
    Λοιπόν, οι βάρβαροι δουλειά δεν έχουνε στα κεραμίδια, οπότε προτείνω καμιά καινούργια φωτογραφική έκθεση. Ως φαίνεται έχεις ρέντα με τους καλλιτέχνες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s