Μεγάλες προσδοκίες


Πάνε σχεδόν δεκαπέντε χρόνια απ’ όταν πέρασα για τελευταία φορά την μπλε καγκελόπορτα που χωρίζει την ζούγκλα του μαυροπίνακα από εκείνη της ενήλικης  ζωής. Τόσα χρόνια και ακόμα τα βράδια συνεχίζω να κάνω την αντίθετη διαδρομή. Κάθομαι στα ξύλινα καρεκλάκια, ξαναβλέπω συμμαθητές και καθηγητές, που ο χρόνος έχει κρατήσει αναλλοίωτη τη μορφή τους, και ξαναζώ τις αγωνίες της εφηβείας.

Μια ακτίνα του ήλιου που καταφέρνει να περάσει ανάμεσα από μισάνοιχτες γρίλιες του παραθύρου με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Ευτυχώς που ήταν όνειρο γιατί και μόνο στην ιδέα ότι ξαναγυρίζω στο σχολείο τρομοκρατούμαι. Δεν είναι ότι δεν το αγαπούσα ή ότι θα ήταν άσχημα να ξαναέκανα μια βόλτα σ’ εκείνα τα χρόνια. Δεν θα άντεχα όμως να ξαναπεράσω τις ίδιες αγωνίες.

Δεν είναι τόσο απλή πια η ζωή των μαθητών. Μια παλιά θεωρία που έλεγε ότι η μόνη υποχρέωση που έχουν είναι το διάβασμα έχει καταρρεύσει μαζί το εκπαιδευτικό σύστημα. Οι τσάντες τους δεν είναι φορτωμένες μόνο με τα κακογραμμένα βιβλία που προσφέρει η «δημόσια παιδεία». Έχουν μέσα τα όνειρα τους αλλά αυτά δεν βαραίνουν. Το βάρος στους ώμους τους έρχεται από τα δανεικά όνειρα που πρέπει να πραγματοποιήσουν. Από τις ελπίδες που έχουν στηρίξει επάνω τους οι άνθρωποι που τους έφεραν σε αυτό τον κόσμο. 

Δεν υπάρχουν γονείς που δεν αγαπούν τα παιδιά τους, αυτό είναι αναμφισβήτητο. Οι γονείς μέσα από τα παιδιά τους βλέπουν τη δική τους συνέχεια. Τα δικά τους όνειρα που δεν έγιναν πραγματικότητα, λάθη που δεν έπρεπε να γίνουν και μεγάλες προσδοκίες που έφτασε η ώρα να γίνουν πραγματικότητα.

 Και οι μαθητές σε ρόλο μαραθωνοδρόμου ξεκινάνε την κούρσα. Σχολείο και μετά φροντιστήριο για να καλύψουν τα κενά της «δημόσιας παιδείας». Σπίτι για διάβασμα και μετά ξανά φροντιστήριο γιατί μια ξένη γλώσσα είναι απαραίτητη αλλά όχι αρκετή.  Και στα ενδιάμεσα το παιδί πρέπει να μάθει ένα μουσικό όργανο και φυσικά κάποιο άθλημα γιατί νους υγιής…

Δεκαπέντε χρονών και έχει δυο διπλώματα ξένων γλωσσών. Δεκαπέντε χρονών και έχει μια θλίψη στα μάτια του.


Κείμενο: Αντώνης Τσόκος 

Advertisements

8 thoughts on “Μεγάλες προσδοκίες

  1. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Τα δυνατά μυαλά παίρνουν τα καταφέρνουν εύκολα χωρίς καμιά θλίψη. Οι άλλοι πάνε κανονικά. Μην ακούς τις διαφημήσεις, στην πραγματικότητα δεν βγαίνουν.
    Καληνύχτα

  2. Σίγουρα κάποιοι τα καταφέρνουν αλλά δεν βρίσκω απαραίτητο να δοκιμάζονται τα όρια των παιδιών. Και όσο μεγαλύτερες είναι οι προσδοκίες που δημιουργούνται τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η απογοήτευση σε περίπτωση αποτυχίας.
    Αλλά σέβομαι αυτό που λες ότι μπορεί να μην είναι κι έτσι γιατί δεν έχω βρεθεί στη θέση ούτε των γονιών, ούτε των δασκάλων.
    Καληνύχτα.

  3. Σίγουρα οι γονείς φορτώνουν στις πλάτες των παιδιών τα δικά τους απωθημένα και αυτό είναι λάθος. Ομως, σε σχέση με το ρόλο των «μαραθωνοδρόμων», που παίζουν τα σημερινά παιδιά, θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω, για έναν απλούστατο λόγο: στο σχολείο δε γίνεται δουλειά, με αποτέλεσμα τα παιδιά να μη κουράζονται ιδιαίτερα. Κουράζονται ίσως κουβαλώντας βαρυφορτωμένες τσάντες, σε διαβεβαιώνω όμως, η γνώση, που αποκομίζουν είναι πολύ-πολύ ελαφριά. Εργασίες για το σπίτι; Χαχα -το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;-. Φτάνεις, σα γονιός, κάποιες φορές να μακαρίζεις, που υπάρχουν και οι ξένες γώσσες και δε μένει το παιδί άπραγο να αποβλακώνεται μπροστά στη τηλεόραση.
    Ισως να τα λέω λίγο χύμα, όμως, δυστυχώς αυτή είναι η άποψη, που έχω αποκομίσει έχοντας δυο παιδιά και έχοντας γνωρίσει όλη τη ‘γκάμα’ της δημόσιας εκπαίδευσης (δημοτικό-γυμνάσιο-λύκειο). Και σε βεβαιώνω δεν είναι μόνο η δική μου άποψη ετσι στραβή…

  4. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί που έχουν καλή γνώμη για την εκπαίδευση στην Ελλάδα. Και αν έχω μια ένσταση για τους γονείς είναι ότι όσο μένουν αμέτοχοι στα όσα συμβαίνουν στο χώρο της παιδείας δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.
    Την άποψη σου για το ρόλο των «μαραθωνοδρόμων» την κρατάω γιατί σίγουρα όταν έχεις παιδιά το γνωρίζεις το θέμα καλύτερα από εμένα και από μέσα. Να σου ευχηθώ ότι καλύτερο για τα παιδιά σου . Καλό απόγευμα.

  5. συμφωνώ με όλα όσα γράφεις.
    μοιάζει με αγώνα δρόμου όλη αυτή η προσπάθεια να τα μάθουν
    όλα τόσο γρήγορα και χωρίς πολλά περιθώρια αποτυχίας.
    αλλά και τί να κάνουν και οι γονείς που βλέπουν τί ακολουθεί
    μετά και θέλουν να προσφέρουν στα παιδιά όσα περισσότερα γίνεται;
    απορώ μόνο πόσο θα αντέξουν όλοι αυτό το συνεχές τρέξιμο.
    και το σοβαρότερο νομίζω: εκτός απ’ την ψυχική ηρεμία, αυτό που
    απειλείται είναι η φαντασία και αυτό που έχει ήδη σχεδόν χαθεί
    είναι ο υπερπολύτιμος ελεύθερος χρόνος.

  6. Στην ουσία όλοι μαζί και γονείς και μαθητές βρίσκονται παγιδευμένοι χρόνια σε ένα κακό εκπαιδευτικό σύστημα. Γι αυτό όταν γίνεται μια προσπάθεια να αλλάξει κάτι θα ήθελα να βλέπω όλους μαζί ενωμένους.
    Καλώς ήρθες και καλό βράδυ.

  7. Στεριανή ζάλη, καλησπέρα. Αν και διάβασα το κείμενο σου όταν το ανέβασες, τώρα καταφέρνω να έρθω για σχολιασμό. Λοιπόν, ήθελα να πω, ότι βλέπουμε τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο κι ότι θεωρώ τεράστιο λάθος του όποιου εκπαιδευτικού συστήματος, να υποστηρίζει και να υποθάλπει με τον τρόπο του, την παπαγαλία και την βαθμοθηρία. Θεωρώ επίσης τραγικό να μην λαμβάνεται υπόψη η ιδιαιτερότητα του κάθε μαθητή και να συνθλίβονται όλοι μέσα στη δίνη μιας ομοιομορφίας, που τηρείται και συντηρείται σχεδόν φασιστικά. Το ζητούμενο για μένα, είναι μόνο η προαγωγή του κριτικού πνεύματος, αλλά μοιάζει ουτοπία σε μια κοινωνία που διά του εκπαιδευτικού συστήματος, ελέγχει τους αυριανούς πολίτες της και τους μανιπουλάρει ανάλογα. Η Φιλανδία εξακολουθεί να είναι πρότυπο, όσον αφορά το εκπαιδευτικό της σύστημα, το οποίο όμως θα μπορούσε να γίνει κι ακόμα καλύτερο. Με ένα μόνο σημείο διαφωνώ, αν και αντιλαμβάνομαι με ποια πρόθεση το έγραψες: υπάρχουν γονείς που δεν αγαπούν τα παιδιά τους. Δυστυχώς! Υπάρχουν.

  8. Τα πάντα ξεκινάνε από την παιδεία και εκεί καταλήγουν. Το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα όπως πολύ σωστά λες δεν χρειάζεται ανθρώπους με κριτική σκέψη. Τα μυαλά πρέπει να λειτουργούν σαν φωτοτυπικά μηχανήματα. Σε διαφορετική περίπτωση θα ξεβολευφτούν πολλοί.
    Καλό σαββατοκύριακο aikaterini

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s