Ζωή (Κώστας Ουράνης)


Κάποιες φορές, σα βράδιαζεν αργά στην κάμαρά μας,
τ᾿ ωχρὸ κεφάλι γέρνοντας στην αγκαλιά μου απάνω
και με θλιμμένο ανάβλεμμα στυλὰ κοιτάζοντάς με,
«θα με ξεχάσεις;» ρώταγες «καλέ μου, σαν πεθάνω;»

Δε σ᾿ απαντούσα. Τη φωνή την πνίγαν οι λυγμοί μου,
κι᾿ έσφιγγα με παροξυσμό τ᾿ αδύνατο κορμί σου,
σα να ῾ θελα μες στη ζωὴ να σε κρατήσω ενάντια
στο Χάρο, για, αν δεν μπόραγα, να πήγαινα μαζί σου
.

Γιατ᾿ ήσουν όλη μου ἡ ζωή, χαρά της και σκοπός της,
κι᾿ όσο κι᾿ αν εστρεφόμουνα πίσω στα περασμένα
δεν έβλεπα, δεν ένιωθα κοντά μου άλλη από σένα.

Μου φαίνονταν αδύνατο δίχως εσὲ να ζήσω.
Και τώρα που με άφησες, με φρίκη αναλογιέμαι
το θάνατό σου, αγάπη μου, πώς πάω να συνηθίσω.

Advertisements

2 thoughts on “Ζωή (Κώστας Ουράνης)

  1. Πολύ όμορφο ποίημα, αλλά με σκοτώνει ο ρεαλισμός του. Ίσως επειδή όπως λέει κι ο Ορχάν Παμούκ: «Γράφω, γιατί φοβάμαι μη με ξεχάσουν». Γενικώς με τη Λήθη και τη Συνήθεια, δεν έχω καλές σχέσεις. Κι έτσι ελπίζω στη Μνήμη του Σώματος: «…εγώ σε έχω πια ξεχάσει, το σώμα μου όμως ακόμα σε θυμάται…» Καλησπέρα. Ελπίζω να πέρασες όμορφα το Σαββατοκύριακο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s