Η άλλη πλευρά του φεγγαριού


Τα τελευταία δέκα χρόνια τα καλοκαίρια κουβαλάνε στις αποσκευές τους εκτός από τη ζέστη που δεν ήταν ποτέ καλή μου φίλη και μεγάλη νοσταλγία. Νοσταλγία για τις εποχές που Ιούνιος ήταν ο μήνας που αποχαιρετούσα την Αθήνα με την υπόσχεση ότι θα ξανασυναντιόμασταν τον Σεπτέμβρη μαζί με τις πρώτες βροχές.

Λίγα χρόνια μετά, τα προνόμια αυτά τα παρέδωσε η αγαπημένη μου πόλη σε κάποιον άλλον. Έτσι, βρίσκομαι στην καρδιά του Αυγούστου να οδηγώ βράδυ στους σχεδόν άδειους δρόμους της. Προορισμός κάποιο ήσυχο μέρος με καλή μουσική. Αν ήμουν και λιγότερο αφηρημένος θα είχα πάρει μαζί μου και κάποιο cdνα ακούω στην διαδρομή. Γι αυτό όμως υπάρχει και το ραδιόφωνο, σκέφτομαι. Πατάω το κουμπί και γίνομαι μάρτυρας στην εξομολόγηση του πόνου του χωρισμού μιας νεαρής τραγουδίστριας. Η επανάληψη λένε είναι η μητέρα της μαθήσεως και μετά από  τόσες φορές που ζήτησε συγγνώμη από τον αγαπημένο της το δικό μου μάθημα το είχα πάρει. Πράγμα που μάλλον δεν κατάλαβε γιατί λίγα λεπτά μετά ήρθε και με βρήκε σε άλλη συχνότητα να μου ξαναπεί πόσο άσχημα ένοιωθε. Ευτυχώς ύστερα από μεγάλη προσπάθεια κατάφερα να βρω μια γωνιά που θα της ήταν δύσκολο να με ανακαλύψει. Ας είναι καλά ο Bob Marley που με έσωσε από εκείνη.

Αφού το πρόβλημα του χωρισμού της νεαρής τραγουδίστριας είχε πάψει να με απασχολεί, παρατήρησα πόσο έντονη έκανε την παρουσία του το φεγγάρι εκείνο το βράδυ. Αμέσως μου πέρασε και η σκέψη ότι βλέπουμε μόνο την φωτεινή πλευρά του φεγγαριού αλλά  δεν πρόλαβε να μείνει πολύ ώρα στο μυαλό μου γιατί λίγα μέτρα πιο κάτω τη σκυτάλη από το φεγγάρι είχαν πάρει τα πολύχρωμα φωτάκια ενός νυχτερινού μαγαζιού. Ο κόσμος που ήταν μαζεμένος απ έξω και περίμενε με ανυπομονησία στη σειρά για να μπει ήταν πολύς. Πίσω από τα φωτάκια στην είσοδο του μαγαζιού βρισκόταν μια μεγάλη αφίσα με μια ξανθιά κοπέλα που χαμογελούσε. Η σκέψη ότι μπορεί να ήταν η ίδια κοπέλα που είχε στοιχειώσει το ραδιόφωνο μου, με έκανε να περάσω γρήγορα και να τους αφήσω στην ησυχία τους.

Λίγα τραγούδια δρόμο αργότερα έφτασα στον προορισμό μου. Ένα μικρό μπαράκι κοντά στο κέντρο της πόλης. Τα φώτα λιγοστά και η μουσική που σκόρπαγε προς τα έξω το καλοκαιρινό αεράκι χόρευε σε ρυθμούς τζαζ. Κόσμος έξω να περιμένει την σειρά του για να μπει δεν υπήρχε. Παρόλο που εκείνο το βράδυ υπήρχε ζωντανή ορχήστρα. Πέντε νεαρά παιδιά που είχαν ξεφύγει από το ρεύμα της εποχής. Η σύγκριση με την πονεμένη από τον χωρισμό τραγουδίστρια αναπόφευκτη.  Τα παιδιά αυτά είχαν αποφασίσει να μείνουν μακριά από την φωτεινή πλευρά του φεγγαριού. Δεν είναι σκοτεινή η άλλη πλευρά του φεγγαριού είναι απλά διαφορετική.

Ό,τι δεν μπορούμε να δούμε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Τα ωραιότερα πράγματα βρίσκονται κρυμμένα στην άλλη πλευρά του φεγγαριού.

 

Κείμενο - Φωτογραφία: Αντώνης Τσόκος

Advertisements

6 thoughts on “Η άλλη πλευρά του φεγγαριού

  1. Μέχρι να μεγαλώσουν θα παίζουν και αυτοί λαικά. Αλιιώς θα πρέπει να αλλάξουν δουλειά! Τι να κάνεις! Στήν Ελλάδα ήμαστε,

  2. Για να δει κανείς όμως, όπως το έκανες εσύ, την άλλη πλευρά του φεγγαριού, χρειάζεται τουλάχιστον να έχει αποβάλλει απ’ τη ζωή του τα στερεότυπα και να μην ακολουθεί άκριτα τις τάσεις των πολλών. Καλό ξημέρωμα.

  3. Αικατερίνη θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου. Και ακόμα αν θέλει κάποιος να ακολουθήσει τις τάσεις των πολλών αξίζει πρώτα να περάσει μια βόλτα και την άλλη πλευρά. Καλό σαββατοκύριακο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s