Ο πρωταθλητισμός κάνει ζαβολιές


  Όταν είσαι παιδί, τα πάντα γύρω σου φαντάζουν μεγάλα. Οι μεγαλύτεροι πάντα σε εντυπωσιάζουν γιατί μπορούν να κάνουν με ευκολία όσα εσύ είτε δεν μπορείς είτε δεν σου επιτρέπουν. Στα μάτια ενός μικρού παιδιού, ακόμα και η πιο απλή κίνηση ενός ενήλικα μπορεί να προκαλέσει το θαυμασμό. Τότε είναι που ένα μικρό παιδί αρχίζει να έχει πρότυπα. Τους γονείς του, τα μεγαλύτερα αδέρφια, τους φίλους του.

Όταν είσαι αγόρι τα πρότυπα αρχίζουν να έρχονται από τον αθλητισμό. Η αφίσα ενός αθλητή πάντα βρίσκεται «κρεμασμένη» στο δωμάτιο ενός αγοριού. Και πάντα το όνειρο του είναι να του μοιάσει.  Είναι ο ήρωας του, είναι ο ίδιος του ο εαυτός όταν μεγαλώσει. Όταν ξαφνικά βλέπει το είδωλο του να αλλάζει το χρώμα της φανέλας του και να λέει κάτι που δεν μπορεί ακόμα να καταλάβει. «Είμαι επαγγελματίας και κοίταξα το συμφέρον μου». Μα εσύ είσαι εγώ και δεν γίνεται να αλλάξεις φανέλα. Δεν γίνεται να πας με τους άλλους. Και τότε ο μικρός αρχίζει να καταλαβαίνει πως κάτι δεν πάει καλά αλλά δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι αυτό. Και ίσως να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβει.

Το είδωλο αλλάζει. Τώρα δεν έχει το χρώμα καμίας ομάδας. Τώρα έχει τα χρώματα της χώρας του. Όλοι τον αγαπάνε γιατί είναι πρώτος. Παντού λένε πόσο περήφανη έκανε την χώρα του. Όλοι θέλουν να είναι δίπλα του να φωτογραφηθούν. Να πάρουν κι εκείνοι λίγη από την λάμψη του.

«Εσύ δεν πρόκειται να με προδώσεις» σκέφτεται ο μικρός. «Εσύ είσαι τώρα το είδωλό μου. Σε εσένα θα μοιάσω. Θέλω κι εγώ να κάνω όλους να κλαίνε από χαρά. Θέλω να πάνε να βρούνε και τον δικό μου το παππού στο χωριό και να τον ρωτάνε για εμένα».

Ώσπου μια μέρα βλέπει τους πάντες να κοιτάνε περίεργα το είδωλό του. Να λένε ότι κάτι έκανε και δεν έπρεπε για να πάρει εκείνο το μετάλλιο. Και τα κλάματα της χαράς δίνουν τη θέση τους στην οργή. Κανείς δεν θέλει να θυμάται ότι φωτογραφήθηκε μαζί του. Το χωριό του παππού και της γιαγιάς γίνεται ξανά μια ξεχασμένη κουκίδα στο χάρτη. Και ο μικρός πρέπει πάλι να κατεβάσει την αφίσα του από το δωμάτιο του.

Ο αθλητισμός γεμίζει τα δωμάτια των παιδιών αφίσες μέχρι να φυσήξει ο άνεμος του πρωταθλητισμού και να χαθούν για πάντα. Ο αθλητισμός είναι ένα πολύ καλά αμοιβόμενο επάγγελμα. Αυτό όμως βρίσκεται στη σκέψη των ενηλίκων. Για ένα παιδί η μπάλα είναι παιχνίδι και ο αθλητισμός χαρά.Αν ήμουν ακόμα μικρός θα φώναζα. Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΚΑΝΕΙ ΖΑΒΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΧΑΛΑΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Γεωργία Τσόκου

Advertisements

4 thoughts on “Ο πρωταθλητισμός κάνει ζαβολιές

  1. Καλημέρα
    πολύ καλύτερα τώρα με τα γράμματα. Κάνει ζαβολιές αλλά ευτυχώς η δυστυχώς δεν είχα ποτέ τέτοια πρότυπα. Στεναχωριέμαι για τους άλλους που βρίσκονται πάντα προδομένοι.

  2. Αν και ο επίλογος σου τη βγάζει την απογοήτευση που θες να εκφράσεις, είναι τόσο φορτωμένη αναμνήσεις η λέξη «ζαβολιές», ώστε τελικά η γεύση που μου έμεινε διαβάζοντας όλα αυτά, να είναι γλυκόπικρη. Καταλαβαίνω πολύ καλά τι εννοείς. Τα τελευταία χρόνια νομίζω το αισθανθήκαμε όλοι μας αυτό το «μάγκωμα» όσον αφορά τον αθλητισμό γενικότερα κι είναι σαν να ακυρώθηκαν μέσα μας, πολλοί απ’ τους πανηγυρισμούς που ζήσαμε στο πρόσφατο παρελθόν. Και λίγο ρόλο παίζει, αν είχαμε ή δεν είχαμε τελικά στα δωμάτια μας τέτοιες αφίσες που γράφεις. Μου άρεσε αυτό το ξεδίπλωμα των σκέψεων σου… Καλό ξημέρωμα.

  3. Και οι χαρές και οι λύπες είναι μέσα στον αθλητισμό. Όταν όμως μερικοί δεν παίζουν με τους όρους του παιχνιδιού δυστυχώς μένει μόνο πίκρα. Καλή σου μέρα κι εσένα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s