Νόμο-τέλεια

 Η Κυριακή είναι μια μέρα διαφορετική απ’ όλες τις άλλες. Το Κυριακάτικο ξύπνημα έχει μια επιτρεπόμενη δόση τεμπελιάς και περισσότερης ξεγνοιασιάς απ όλες τις άλλες μέρες. Τα καλοκαίρια έχει βόλτα σε κάποια κοντινή παραλία και για όσους έχουν ξεμείνει σε κάποια από τις πόλεις του χειμώνα, έχει βόλτα για καφέ.
Για έναν ξεχασμένο Αθηναίο η ωραιότερη διαδρομή είναι αυτή που οδηγεί από τον πεζόδρομο κάτω από την Ακρόπολη προς το Θησείο.
Αν και λάτρης της θάλασσας, ο δρόμος που διάλεξα να περάσω το Κυριακάτικο πρωινό ήταν αυτός. Στο μετρό ο κόσμος λιγοστός. Ανεβαίνοντας την Διονυσίου Αρεοπαγίτου συναντάω πάντα τον αέρα της πραγματικής Αθήνας. Αέρας ανακατεμένος με ιστορία, πολιτισμό και νοσταλγία. Αυτό το πρωινό μαζί του έφερνε και τους ήχους μια πλανόδιας μπάντας  που έπαιζε ινδιάνικα τραγούδια. Ένα όμορφο ανακάτεμα πολιτισμών.
Τέσσερα νεαρά παιδιά κι ένας μεγαλύτερος άνδρας με τα χαρακτηριστικά της ινδιάνικης φυλής έδιναν τον τόνο. Κάθισα να τους ακούσω μέχρι την στιγμή που κατέφτασε ο σύγχρονος ελληνικός «πολιτισμός». Ένα αυτοκίνητο της Ελληνικής αστυνομίας έκανε την εμφάνιση του. Από την πόρτα του συνοδηγού κατέβηκε μια κοπέλα γύρω στα είκοσι πέντε. Μετά από λίγο κατέβηκε και ο οδηγός. Νεαρός και αυτός σε ηλικία. Με ευγενικό ομολογουμένως τρόπο, ζήτησαν από τους μουσικούς να μαζέψουν τα όργανά τους και να πάνε κάπου αλλού. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί άρχισε να δυσανασχετεί. Η ερώτηση στους δύο αστυνομικούς δεν άργησε να έρθει. «Για ποιο λόγο τους διώχνετε;» ρώτησε μια κοπέλα που κρατούσε ένα μικρό παιδάκι από το χέρι. Και αν η ερώτηση ήταν αναμενόμενη, η απάντηση είχε ενδιαφέρον.
Υπάρχει νόμος που απαγορεύει τη μουσική δίπλα στους αρχαιολογικούς χώρους κυρία μου», απάντησε ο αστυνομικός.
Υπάρχει δηλαδή νόμος που λέει ότι ο πολιτισμός μπορεί να κάνει κακό στον πολιτισμό; » ξαναρώτησε με απορία η κοπέλα ; Αυτή τη φορά η απάντηση ήταν αναμενόμενη.
Δεν βγάζουμε εμείς τους νόμους».
Εμάς δεν μας ενοχλούν όμως οι μουσικοί» ακούστηκε σχεδόν απ όλους όσοι είχαν μαζευτεί.
«Εσάς όχι αλλά κάποιους τους ενοχλεί», ήταν η απάντηση.
Στο μεταξύ οι μουσικοί είχαν σχεδόν μαζέψει τα όργανά τους και είχαν αρχίσει να φεύγουν. Το ίδιο σε λίγο έκανε και κόσμος, αφού πρώτα οι αστυνομικοί έγιναν δέκτες πολλών ακόμα παραπόνων.
Εκείνο το πρωινό ήπιαμε όλοι μαζί τον καφέ μας στην υγειά του νομοθέτη που μας προστάτεψε ακόμα μια φορά. Και στην υγειά ενός κράτους που όλοι οι νόμοι εφαρμόζονται.
Ένας άγραφος νόμος λέει ότι τα βράδια της Κυριακής έχουν μελαγχολία. Ένας γραμμένος νόμος λέει ότι μπορούν να έχουν και τα πρωινά.

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος - Φωτογραφία: Γεωργία Τσόκου
Advertisements

2 thoughts on “Νόμο-τέλεια

  1. Δεν είναι περίεργο που η αστυνομία κάνει την παρουσία της γρήγορα όταν δεν χρειάζεται, ενώ πάλι όταν χρειάζεται τους ψάχνεις με το μικροσκόπιο?
    καλό βράδυ

  2. Δεν προλαβαίνει να είναι παντού η αστυνομία Σοφία. Έχει να κυνηγήσει και τους παππούδες μας. Ξέρεις πόσο επικίνδυνες είναι οι μαγκούρες των ηλικιωμένων ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s