Ποιητές από Τοίχο

2

Ποιητές από τοίχο. Παίρνουμε στίχους δημοσιευμένους σε τοίχους. Τους φωτογραφίζουμε, τους κάνουμε ποιήματα, εμπνεόμαστε καθημερινές ιστορίες. Αν θέλετε να γίνετε μέρος αυτής της ιδέας, φωτογραφίστε το σύνθημα που ερέθισε τη φαντασία σας, γράψτε το δικό σας ποίημα ή τη δική σας ιστορία και στείλτε το σε εμάς. Μοναδική προϋπόθεση: η φράση της φωτογραφίας σας να υπάρχει ολόκληρη μέσα στο ποίημα ή το κείμενο που θα γράψετε.
Αναμένουμε με χαρά τις συμμετοχές σας στο: wallpoetryblog@gmail.com 

Αδίστακτα απογεύματα

Bruno Barbey
Καταψηφίζαμε τον ήλιο.
Ασταμάτητα.
Ώσπου έδυε απ’ το θρόνο του.
Φορούσαμε τ’ αδίστακτα
απογευματινά χαμόγελά μας,
ρυθμίζοντας τους χτύπους της καρδιάς
στο αυτονόητο.
Ανοιγοκλείναμε τα καλοκαιρινά μας μάτια
με ένταση πρωτόγονη,
προσβάλλοντας βάναυσα
τη σιωπή των ενηλίκων.
Είχαμε όλοι γεννηθεί απόγευμα,
έξω από ένα ψυγείο με ΑΣΤΥ παγωτά.
Οι ανάσες μας, μύριζαν γρανίτα λεμονιού.
Στα γόνατά μας ξεχειμώνιαζαν
οι πιο αστείοι μώλωπες.
Ζούσαμε ο ένας τη συνέπεια του άλλου,
με αφοπλιστική συνέχεια.
Ήμασταν όλοι Ενεστώτες.
  • Αντώνης Τσόκος
8 χρόνια σΤεριανή ζάΛη.
Φωτογραφία: Bruno Barbey

Παππούς

Louis Stettner

1980. Ζάκυνθος. Καλοκαίρι. Σε ηλικία ελαχίστων ετών.
Παρακολουθώ μαγεμένος τον παππού να ξυρίζεται στην αυλή του σπιτιού.
Όρθιος μπροστά από ένα θαμπό καθρεφτάκι που κρέμεται στον κορμό της λεύκας, κρατώντας στα χέρια μια μεταλλική ξυριστική μηχανή ζωσμένη δολοφονικά ξυραφάκια.
Η παράσταση τελειώνει κι ο πρωταγωνιστής υποκλίνεται στη λατρεμένη μου ατάκα.
«Δως μου τώρα ένα φιλί».
Κείμενο: Αντώνης Τσόκος
Φωτογραφία: Louis Stettner

Απ’ την Εμμανουήλ Μπενάκη ως τα μεσάνυχτα | Αντώνης Τσόκος

301

Τα μεσάνυχτα
στη Μαυρομιχάλη
οι κοπέλες
λειαίνουν τα λευκά τους μάτια
με γυαλόχαρτο.
Το βλέμμα γδέρνει απαλά
το αίμα των περαστικών.
Στη Βαλτετσίου
οι γάτες στολίζουν
πράσινα μήλα στο λαιμό τους.
Στην Καλλιδρομίου
τ’ αγάλματα φορούν
αλεξίσφαιρα γιλέκα.
Στην Εμμανουήλ Μπενάκη
ο Θεός κοιμάται μπρούμυτα.
Τα μεσάνυχτα
η πόλη διατίθεται για επαναστάσεις.
Φωτογραφία: Γεωργία Τσόκου