Εν συντομία [XXII]

© Laure Albin Guillot

Ήταν όμορφη.

Αλλά τι να το κάνεις;

Η ομορφιά της απευθυνόταν παντού.

Στην καρδιά της επικρατούσε το αδιαχώρητο.

Ο έρωτας ήταν μια θλίψη

απ’ την οποία δεν κατάφερε ποτέ να ξεφύγει.

Αντώνης Τσόκος
Advertisements

Παρουσίαση σε θεατρική απόδοση της ποιητικής συλλογής «Ώρες πληθυντικής αϋπνίας»

Δευτέρα 21 Μαΐου 2018, 9:00 μμ

Η θεαρική σκηνή 24 Γράμματα και οι Εκδόσεις Γαβρηλίδης, σας προσκαλούν στην θεατρική απόδοση της ποιητικής συλλογής του Αντώνη Τσόκου «Ώρες πληθυντικής αϋπνίας».Το έργο παρουσιάζεται ως θεατρικό δρώμενο απο τους ηθοποιούς Ανδρέα Μαντά και Aurora Marion.

Είσοδος ελεύθερη.

(Λεωφόρος Πεντέλης 77, 15233 Χαλάνδρι.
τηλ.21 0612 7074 )

Ώρες πληθυντικής αϋπνίας – Το κείμενο από την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου

Πριν δύο χρόνια όταν κυκλοφόρησε το «Ένα ποτήρι ακόμη, Τσαρλς» (το δεύτερο δικό μου βιβλίο) είχα πει στον κ. Γαβριηλίδη, σε μια κουβέντα που είχαμε, ότι προσπάθησα η δεύτερη αυτή συλλογή ποιημάτων να είναι εντελώς διαφορετική από την πρώτη. Στη ουσία δηλαδή το δεύτερο βιβλίο να μην είναι κλώνος του πρώτου.

Από εκείνη την κουβέντα αποκόμισα μια συμβουλή την οποία εφάρμοσα στις «Ώρες πληθυντικής αϋπνίας». Η συμβουλή ήταν η εξής: «Μην προσπαθείς. Γράφε πάντα αυτό που αισθάνεσαι».

Για να ολοκληρωθεί λοιπόν αυτό το βιβλίο (οι «Ώρες πληθυντικής αϋπνίας») δεν προσπάθησα, αισθάνθηκα. Αισθάνθηκα κατ’ εξακολούθηση. Για να συμβεί αυτό έπρεπε οι δύο ποιητικές μορφές αυτού του κειμένου – η Κοπέλα και ο Ονειροβάτης – να βρίσκονται συνεχώς μαζί μου. Αν συνέβαινε το αντίθετο, αν δηλαδή έγραφα δέκα λέξεις, έκλεινα το τετράδιο και συνέχιζα κανονικά τη ζωή μου αφήνοντας έξω την Κοπέλα και τον Ονειροβάτη, την επόμενη φορά που θα άνοιγα τις σημειώσεις μου δεν θα τους έβρισκα μέσα. Έτσι λοιπόν τα δύο χρόνια που χρειάστηκαν για να ολοκληρωθεί αυτό το βιβλίο δεν πήγα πουθενά χωρίς να τους πάρω μαζί μου. Με αποτέλεσμα άλλες φορές να παίρνω κουράγιο από την απελπισία του Ονειροβάτη και άλλες να απελπίζομαι απ’ την αισιοδοξία της Κοπέλας.

Η ποίηση δεν είναι χόμπι. Δεν υπάρχει για να συμπληρώνει τις ελεύθερες ώρες του ποιητή. Γι’ αυτό ο δημιουργός δεν έχει το δικαίωμα να αποστασιοποιείται ούτε λεπτό από αυτήν. Κάθε ποίημα είναι ένα καρφί το οποίο για να αφαιρεθεί από το μυαλό του ποιητή και να καρφωθεί στο μυαλό του αναγνώστη πρέπει πρώτα να έχει ολοκληρώσει την πληγή του. Οι πληγές δεν πρέπει μόνο να κλείνουν αλλά και να ανοίγουν σωστά.

Στις «Ώρες πληθυντικής αϋπνίας» τα καρφιά ήταν πολλά. Το μεγαλύτερο η ίδια ζωή. Η ζωή στο σχόλασμά της. Σε ώρες κοινής ησυχίας. Σε ώρες αϋπνίας. Ο ύπνος είναι μια συμφωνία ανακωχής μεταξύ ζωής και θανάτου. Κατ’ επέκταση η αϋπνία είναι η ποινή που επιβάλλεται σε όσους δεν συμμορφώνονται με τους κανόνες.

Τη νύχτα η ζωή συμπυκνώνεται. Στο απόλυτο σκοτάδι ο άνθρωπος μπορεί να αισθανθεί τα πάντα. Την κρίσιμη όμως εκείνη στιγμή ή θα νοθεύσει το σκοτάδι μ’ ένα τεχνητό φως. Ή θα θέσει εκτός λειτουργίας τον εγκέφαλό του.

Ζούμε υπό την απειλή του φωτός. Έχουμε μάθει όμως να φοβόμαστε το σκοτάδι. Αυτός είναι ο πρώτος φόβος τον οποίο διδασκόμαστε. Από το σκοτάδι μέχρι τον θάνατο –από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο φόβο του ανθρώπου– μεσολαβεί ζωή.  Στην προσπάθειά μας να την ζήσουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα ωριμάζουμε βιαστικά. Αφήνοντας φόβους ανολοκλήρωτους. Διεκδικώντας συνεχώς καινούργιους. Διεκδικώντας φόβους που αγνοούν την ύπαρξή μας.

Εξαιτίας αυτής της ασυνέπειας οδηγούμαστε από το «Εμείς» στο «Εγώ». Στο απόλυτο σκοτάδι του ενικού αριθμού. Ερωτευόμαστε το είδωλό μας στον καθρέφτη. Φέρνουμε στον κόσμο παιδιά για να συνεχιστεί η μοναξιά μας. Κάθε μας πράξη έχει ως πρώτο παραλήπτη τον εαυτό μας.

Ώσπου κάποτε ξυπνάμε από το λήθαργο. Η καρδιά μας εξακολουθεί να χτυπά αλλά είναι αδύνατο να κινηθεί προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Ξυπνάμε και μένουμε άυπνοι για όλη την υπόλοιπη ζωή μας.

Ο άνθρωπος διαπράττει ένα μοιραίο λάθος. Είναι ίσως να είναι το μοναδικό πλάσμα σ’ αυτόν τον πλανήτη που προσπαθεί να νικήσει τη ζωή αντί να τη ζήσει. Το μόνο που καταφέρνει είναι να κάνει το Χρόνο δυστυχισμένο.

Η δυστυχία απέχει από την ευτυχία ένα χιλιοστό. Ένα χιλιοστό στο οποίο τις περισσότερες φορές πέφτουμε μέσα. Όσο πιο μικρό είναι το κενό τόσο μεγαλύτερη διάρκεια έχει. Τα κενά σφραγίζουν με αγάπη. Η αγάπη είναι το ανθεκτικότερο συναίσθημα. Που όμως αδρανεί αν δεν το εξασκούμε καθημερινά.

Είναι δύσκολο κανείς να αισθάνεται. Δυσκολότερο απ’ το να προσπαθεί. Σ’ αυτό το συμπέρασμα κατέληξα. Ευχαριστώ τον κ. Γαβριηλίδη που μου υπέδειξε το δύσκολο αυτό μονοπάτι.

 

Poems n' Crimes Art Bar - 23/03/2017

Λέξεις με ρούμι VII

© Evans Walker


Κυλά αίμα από την πλάτη σου.

– Επανέλαβε.

– Κυλά το αίμα μου στην πλάτη σου.

– Ψιθύρισε.

– Με πονούν οι πληγές σου.

– Χαμογέλα.

– Καθάρισα την πάχνη απ’ τα μάτια σου.

– Κλάψε.

πεσε το μολύβι κάτω απ’ το κρεβάτι.

[Σιωπή.]

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος

Μπλε λεωφορείο

© Lee Friedlander

Απόγευμα. Ο ήλιος εκτός λειτουργίας. Το μπλε λεωφορείο με δυσκολία περιφέρει το γέρικο σασί του. Στα ξεφτισμένα καθίσματα ένας φοιτητής στριφογυρνά σκοτεινιασμένος. Το όχημα σταματά. Το κατώφλι της μεσαίας εισόδου περνά εκείνη. Ο πόθος. Κάθετε στο διπλανό κάθισμα. Το πρόσωπό του φωτίζεται. Τα μάγουλα ανάβουν και τα χείλη του παίρνουν φωτιά. Της μιλά ακατάπαυστα. Αναλύει με άκρατο ερωτισμό κάθε δρομολόγιο, κάθε γραμμή, κάθε κουβούκλιο του ΟΑΣΑ. Εκείνη τον κοιτά μπερδεμένη. Ο από μηχανής ηλικιωμένος πλησιάζει. Η κοπέλα σηκώνεται βουβή, παραχωρεί τη θέση της και κρεμιέται στις χειρολαβές.
Κείμενο: Αντώνης Τσόκος 

Παρουσίαση του βιβλίου «Ώρες πληθυντικής αϋπνίας» | του Αντώνη Τσόκου

Για το βιβλίο θα μιλήσουν, η δημοσιογράφος Μερσιάννα Ελευθεριάδου και ο συγγραφέας Νικόλας Περδικάρης. Αποσπάσματα θα διαβάσουν, η Λένα Ματσιώρη και ο σκηνοθέτης Βλαδίμηρος Νικολούζος.
Την εκδήλωση θα συνοδεύσει μουσικά ο σαξοφωνίστας Δημήτρης Βασιλάκης.

Πέμπτη 23 Μαρτίου στο «Poems n’ Crimes Art Bar» των εκδόσεων Γαβριηλίδης. Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι.