Οι μωβ βιολέτες, οι πεινασμένοι φίλοι και το παιδί με τα χρυσά μάτια (Ναζίμ Χικμέτ)
Άντε λοιπόν, ποιητή
Κάτι έχουμε και μείς να πούμε για τον έρωτα
Κάτι γνωρίζουμε και μείς για δαύτον.
Το καλοκαίρι πέρασε μπροστά στη μύτη μας
Βγάζοντας τρελές κραυγές μεγαλόφωνες
σαν ένα κίτρινο τρένο
με ξύλινα βαγόνια
μυρίζοντας ιδρώτα, σάρκα και ταμπάκο.
Και τι να πεις που εγώ
ήθελα να το δω να φτάνει
όπως εκείνη που μου φέρνει ζεστό γάλα
σ’ ένα κάδο από κόκκινο μπακίρι.
Έχ, τόσο το χειρότερο,
το καλοκαίρι που δεν έφτασε έτσι
Δεν είναι έτσι που φτάνει δα το καλοκαίρι
Όχι, όχι έτσι, που να πάρει ο διάβολος.
Ω, εσύ, κόρη, μητέρα μου, γυναίκα μου, αδερφή μου
Ω, εσύ, πόχεις το μέτωπο στον ήλιο,
ωραίο παιδί μου εσύ με τα χρυσά μάτια
παιδί μου εσύ με τα χρυσά μάτια,
Το καλοκαίρι πέρασε μπροστά στη μύτη μου
βγάζοντας τρελές κραυγές μεγαλόφωνες
χωρίς να καταφέρω να σου φέρω
ένα μπουκέτο μωβ βιολέτες.
Μα τι τα θες
ήταν οι φίλοι πεινασμένοι
κ’ έφαγαν τα λεφτά που ήταν για τις βιολέτες
Απόδοση: Γιάννης Ρίτσος
Ο Ναζιμ Χικμετ ειναι ενας πολυ ξεχωριστος ποιητης για μενα. Υπεροχο και το ποιημα που επελεξες. Εχει ωραιες εικονες.
Καλο απογευματακι Αντωνη μου
Ήταν οι φίλοι πεινασμένοι…Και οι ψυχές μας λοιμοκτονούν…
DeeDee
Κοιτούσε τον κόσμο κατάματα, όπως όλοι σχεδόν οι ποιητές.
Καλησπέρα!
Kovo voltes
Αν δεν χορτάσουν οι φίλοι…
Δεν ήξερα που ακριβώς να σου γράψω…Διάβαζα στο “αρχείο” κείμενα απ’ το παρελθόν σου, ταξίδεψα με τις δικές σου αναμνήσεις, σε μονοπάτια δικών μου προορισμών, που νόμιζα ότι έχουν χαθεί… Κάποτε μου είπαν “το παρελθόν σε κάνει αυτό που είσαι” και τρόμαξα. Τώρα ξέρω ότι δε θα άλλαζα τίποτε απ’ ότι έχω ζήσει.
Καληνύχτα!
h8opoiosimaineifws
Στο παρελθόν ζουν οι παππούδες κι οι γιαγιάδες μας. Οι δάσκαλοί μας. Τα θερινά σινεμά. Τα ανέμελα καλοκαίρια. Οι παιδικοί φίλοι. Οι εκπληρωμένοι κι ανεκπλήρωτοι έρωτες. Οι επιτυχίες κι οι αποτυχίες. Τα γέλια και τα δάκρυα…
Το παρόν το ζούμε. Το μέλλον θα το ζήσουμε. Το παρελθόν το κουβαλάμε πάντα μέσα μας. Για όσα ζήσαμε και όσα δεν θέλουμε να ζήσουμε ξανά.
Καλησπέρα!