Πρωινό άλλοθι
Σε κίτρινη κλωστή κρεμάστηκε η διάθεσή της. Τρία ναυτικά μίλια απ’ τον ίσκιο της μανταρινιάς. Φορτωμένη την αύρα μιας άδικα μελαγχολικής Δευτέρας, λοξοδρόμησε στις χιλιοφορεμένες της συνήθειες. Με μάγουλα μπογιατισμένα – κοκτέιλ θυμού, ντροπής, γνώσης κι απόγνωσης – ζούληξε έναν έναν τους καρπούς του άτυχου οπωροφόρου. Καταχρώντας ηδονικά την ομορφιά του τοπίου. Γεμίζοντας χυμούς την πεταλούδα με το καναρινί φόρεμα. Το άλλοθι της σ’ ένα πρωινό που όφειλε ν’ απουσιάζει…
Φωτογραφία: Harry Callahan
Like this:
2 bloggers like this post.
Μ’αρεσουν οι Δευτερες. Κι ευτυχως δηλαδη, αυτο με εσωσε απο τη χθεσινη μου γνωση και απογνωση (πολυ μου αρεσε η εκφραση σου).
Βρεχει απο το πρωι και εμενα το στομαχι μου ειναι σφιγμενο. Οι συνθηκες παντως βαζουν τα δυνατα τους να με βοηθησουν
Αχ κανενα πρωινο δεν οφειλει να απουσιαζει απο τη δικη μου ζωη, ευτυχως. Σε αντιθετη περιπτωση θα το ψαξω με πεισμα για να του βαλω παρουσια
καλημερα βροχερη απο Θεσσαλονικη
Deedee
Οι Δευτέρες δίνουν την αίσθηση καινούργιου ταξιδιού. Μελαγχολικού, βροχερού χαρούμενου… Ενός ταξιδιού που όλα μπορούν να συμβούν.
Βροχερό αλλά όμορφο το σημερινό πρωινό.
Καλημέρα από την, επίσης βροχερή, Αθήνα!
Οχι…όχι…Ζάλη, όχι ταξίδι, μια στάση επιτέλους. Κουράζουν κάποτε τα ατέρμονα ταξίδια βδομαδιάτικης έναρξης στο μέσα μας.Επειδή έχει πολλά “αξιοθέατα” εκεί και χαώνομαι… τι να πρωτοδώ…. πού να καθήσω παραπάνω… Αχ, πεθύμησα μια απουσία εγώ.. Να λείπω από μένα θέλω. Να με ξεκουράσω… Παραμιλώ, το ξέρω.. Αλλά αν δεν το κάνω εδώ, πού στο καλό θα το κάνω…? Ή μήπως είναι κι αυτό ένα κόλπο? Το ανακουφιστικό κόλπο να είμαι και να μην είμαι μαζί.. http://youtu.be/0YTh1Wsqo2c
Υ.Γ. Καλησπέρα, ε? (Είμαι τόσο περίεργα μετά την ανάγνωση των παραπάνω που ούτε να αυτοσαρκαστώ δεν μπορώ! Με ξεντύθηκα εντελώς…)
Αγγελική
Η χώρος διατίθεται για παραμιλητά και απουσίες. Αφήνεις στην είσοδο ό,τι προδίδει παρουσία, κλείνεις τα εισαγωγικά και εξατμίζεσαι. Μόνο που δεν μπορώ να εγγυηθώ, ποιος θα ντυθεί την απουσία σου.
(Εθιστικά όμορφο τραγούδι.)
Καλησπέρα, ναι!
http://youtu.be/lFdNmlrINCQ
Τόσο κρύο έξω… και μέσα… Μη ρωτήσεις γιατί αλλά κάθε φορά που το ακούω τώρα τελευταία (και δυστυχώς το κάνω συχνά με μορφή αυτομαστιγώματος) σκέφτομα ταυτόχρονα κάποια από τα πράγματα που έχεις γράψει… Άρα, δίκαιο να το μοιραστώ μαζί σου. (Δίκαιο ή…. μοχθηρό?)
Καλημέρα….?
Αγγελική
Το κρύο ποτέ δεν λιώνει. Αν μοιραστεί μπορεί να γίνει υποφερτό. Μοιράστηκες το δικό μου. Επομένως, δίκαιο. Δίκαιο και αναγκαίο.
Σε είδα…
Καλημέρα. Χωρίς δεύτερη σκέψη.